Απομυθοποίηση…

Οι φωτογραφίες που σώθηκαν, αυτές που είχαν τραβήξει στο παρελθόν κάποιοι ρομαντικοί και ήταν ασπρόμαυρες…

Το γκολ του Αλσίντες Γκίντζια το ’50, ο θρίαμβος της Ουρουγουάης, το Μαρακανάζο, η αφόρητη λύπη και το εθνικό πένθος για τη Βραζιλία…

Θαύμα θαυμάτων το ’54 και σίγουρα «θαύμα της Βέρνης» που δεν πήρε το Μουντιάλ η τρομερή Ελβετία αλλά η Δυτική Γερμανία…

Το 1958 ήταν όταν μας πρωτοσυστήθηκε ο Πελέ στα γήπεδα της Σουηδίας…

Και μετά μπήκε το χρώμα στη ζωή μας, χωρίς όμως να είναι σίγουρο πως αυτή έγινε καλύτερη: το εκπληκτικό Παγκόσμιο Κύπελλο του ’70 στο Μεξικό, με το θέαμα να καθηλώνει…

Η Αργεντινή του ’78, τα χιλιάδες χαρτάκια στα γήπεδα, ο δικτάτορας Βιντέλα και οι αστέρες Φιλιόλ, Πασαρέλα, Κέμπες, Λούκε…

Μετά το ’82, ένα μπουκέτο αισιοδοξίας στα γήπεδα της Ισπανίας. Η παράσταση του Ρόσι, το ντεμπούτο Μαραντόνα και η θλίψη για τους αρτίστες της Βραζιλίας που «αιχμαλώτισαν» το κοινό, μα οι ίδιοι δεν κατάφεραν να δραπετεύσουν από την επιπολαιότητά τους…

Για το ’86, ό,τι και να πεις, περιττό: ο Ντιέγκο ο Θεός…

Η Πόλη του Φωτός φωτίστηκε παραπάνω το ’98 με τον θρίαμβο των Γάλλων του Ζιντάν…

Τέσσερα χρόνια μετά, το Φαινόμενο πήρε ρεβάνς με τη Βραζιλία…

Δεν είναι μόνον αυτές οι στιγμές. Χιλιάδες. Καθένας έχει μια χούφτα αναμνήσεις που τις κρατά γερά, μην ξεφύγουν από τη μνήμη του. Αλλά τούτο το Μουντιάλ που έρχεται μοιάζει με την πλήρη απομυθοποίηση του ποδοσφαίρου. Το Κατάρ και ο πλούτος του, το πετρέλαιο που ρέει, δεν διοργανώνουν απλώς την κορυφαία διοργάνωση, αλλά η αλήθεια είναι πως την «αγόρασαν». Σε μια χώρα ελάχιστων εκατομμυρίων κατοίκων και με ιστορία ποδοσφαιρική… υπό το μηδέν, τι είδους αγώνες θα δούμε; Και πού είναι το συναίσθημα, αλήθεια; Στον βωμό του κέρδους όλα θυσιάστηκαν, ακόμη και εργάτες που δούλεψαν νυχθημερόν ώστε να είναι όλα έτοιμα στην ώρα τους και τώρα δεν θυμάται κανείς την προσπάθειά τους. Λες και κρατούσαν κάποιοι κομμάτια της κόλασης, έτσι έφτασαν στον παράδεισο. Μέσα στον χειμώνα Μουντιάλ; Αυτό κι αν είναι οξύμωρο, αλλά όσοι το επέλεξαν δεν θα αποχωριστούν τις τύψεις τους για μια επιλογή που ξένισε πολλούς, διαφοροποιεί δεδομένα και ειωθότα. Οποιος και να πανηγυρίσει το απόγευμα της 18ης Δεκεμβρίου, είναι αμφίβολο αν η νίκη θα έχει αντίκρισμα γιατί το αληθινό ποδόσφαιρο μάλλον δέχθηκε καίριο πλήγμα. Οι δε φωτογραφίες αυτής της γιορτής θα μπουν σε ένα ξεχωριστό άλμπουμ που θα γράφει απ’ έξω «πλήρης εμπορευματοποίηση»…