Οι γεωτρήσεις θα {LF}μας δείξουν τον δρόμο

Οταν τον περασμένο Απρίλιο ο Πρωθυπουργός επισκέφθηκε τα γραφεία της ΕΔΕΥ ανακοινώνοντας την επίσπευση της εξερεύνησης των πιθανών ελληνικών υδρογονανθράκων, μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης αντιμετώπισε την πρόθεση της κυβέρνησης με σκεπτικισμό. Η έμφαση που είχε δοθεί έως τότε στην επιτάχυνση της πράσινης μετάβασης είχε δημιουργήσει την εντύπωση ότι οι υδρογονάνθρακες είχαν τεθεί στην καλύτερη περίπτωση σε δεύτερη μοίρα.

Η ενεργειακή κρίση και η συνειδητοποίηση της ευρωπαϊκής ενεργειακής ανασφάλειας που απογυμνώθηκε από τον ρωσοουκρανικό πόλεμο επέβαλαν μια αναπροτεραιοποίηση, κάτι που έχει συμβεί και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Από τον Απρίλιο και μετά έχουν γίνει ή βρίσκονται σε εξέλιξη περισσότερες σεισμογραφικές έρευνες από ό,τι έχουν γίνει οποιαδήποτε άλλη χρονιά με την εξαίρεση το 2014 όταν η PGS σάρωσε όλες τις δυτικές και νότιες θαλάσσιες ζώνες της χώρας έως το νοτιοανατολικό άκρο του νομού Λασιθίου.

Σε αντίθεση με το 2014 όταν ο στόχος ήταν να προετοιμαστούν γύροι παραχώρησης, τα σεισμικά που γίνονται εδώ και περίπου ένα χρόνο είναι πολύ πιο εκτενή και λεπτομερή με αντικειμενικό στόχο να προετοιμαστούν εξερευνητικές γεωτρήσεις, οι οποίες θα μας απαντήσουν στο θεμελιώδες ερώτημα εάν υπάρχουν αξιοποιήσιμοι υδρογονάνθρακες και σε ποια αρχική τάξη μεγέθους – και υπογραμμίζω το αρχική γιατί πάντοτε δίνεται ένα περιθώριο εκτίμησης αποθεμάτων που πρέπει να επιβεβαιωθεί από δεύτερη επιβεβαιωτική γεώτρηση.

Αυτά τα αποτελέσματα θα κρίνουν το επόμενο κρίσιμο βήμα, δηλαδή την ανακήρυξη της εμπορικής εκμεταλλευσιμότητας του πεδίου και την έναρξη παραγωγής (όπως ελπίζουμε να γίνει με το Κατάκολο και τα Ιωάννινα μέσα στο 2024) ή την εγκατάλειψη της επένδυσης.

Ολοι οι έως τότε υπολογισμοί αποτελούν απλά επιστημονικές εκτιμήσεις, δηλαδή υποθέσεις εργασίας πάνω στις οποίες ωστόσο βασίζονται επενδύσεις δεκάδων έως και εκατοντάδων εκατομμυρίων που απαιτούνται έως ότου φτάσουμε στη γεώτρηση. Ο ενθουσιασμός που επικρατεί στη δημόσια σφαίρα των συζητήσεων είναι απολύτως λογικός, αλλά το σημαντικότερο από όλα δεν είναι το να επικεντρωθούμε σε θεωρητικά δισεκατομμύρια αλλά να συντομεύσουμε στην πράξη τις διαδικασίες ώστε να φτάσουμε στις γεωτρήσεις και να μην ξαναδιώξουμε μόνοι μας τους επενδυτές.

Ωστόσο πρέπει να υπογραμμισθεί ότι ο τρόπος με τον οποίο η κοινή γνώμη αγκαλιάζει αυτές τις κινήσεις πρέπει να λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας έναντι είτε ιδεοληπτικών μειονοτήτων είτε φορέων γεωπολιτικών φοβικών συνδρομών που θα προτιμούσαν να μη γίνεται τίποτε, ποτέ και πουθενά.

Ο Δρ. Θεόδωρος Τσακίρης είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας