Το τίμημα της ελευθερίας

Η πανεθνική εξέγερση στο Ιράν, που ξεκίνησε με αφορμή τον θάνατο της Μάχσα Αμινί τον Σεπτέμβριο, αποτελεί αγώνα κατά του ιερατικού κατεστημένου του Ιράν. Ενώ αρχικά πρωταγωνίστριες σε μεγάλο βαθμό ήταν οι γυναίκες, πολύ γρήγορα πήρε τη μορφή συλλογικής απαίτησης και κραυγής για την αλλαγή του καθεστώτος. Μια κραυγή που πνιγόταν από τον φόβο για πολλά χρόνια. Ο αγώνας χειραφέτησης των γυναικών έγινε αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Νέοι, πολλοί έφηβοι, βρέθηκαν αντιμέτωποι/ες με τις δυνάμεις του καθεστώτος και η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν απάντησε με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει: στοχοποιώντας, φυλακίζοντας, πυροβολώντας και ξυλοκοπώντας μέχρι θανάτου κυρίως νέους ανθρώπους. Οι νεκροί είναι πια εκατοντάδες. Ανάμεσά τους, κυρίως, νέα άτομα και πολλά παιδιά. Ωστόσο, η μάχη για κοινωνική ελευθερία και πολιτική αλλαγή μοιάζει να είναι αγώνας επιβίωσης για τον ιρανικό λαό. Μοιάζει να είναι ο μόνος δρόμος για να συνεχίσουν όλοι. Ακόμα και τα παιδιά.

Χιλιάδες άτομα έχουν ήδη κατηγορηθεί για συμμετοχή στις «πρόσφατες ταραχές» (όπως χαρακτηρίζει την εξέγερση η ιρανική κυβέρνηση), έχουν τεθεί υπό κράτηση και έχουν έρθει αντιμέτωποι/ες με βαριές ποινές, ακόμα και με την ποινή του θανάτου. Ανάμεσα στους κρατουμένους υπάρχουν και πολλοί ανήλικοι, σύμφωνα με τους «Νιου Γιορκ Τάιμς» και άλλα μέσα ενημέρωσης και διεθνείς οργανισμούς.

Στους λογαριασμούς των κοινωνικών δικτύων ιρανών χρηστών παρουσιάζονται ομάδες νέων ατόμων να χορεύουν σε κύκλους καίγοντας χιτζάμπ και τραγουδώντας για την ελευθερία τους. Κατά του τυράννου.

Οι νέοι του Ιράν γνωρίζουν το τίμημα της ελευθερίας. Και η γνώση αυτή είναι που κάνει τον αγώνα τους σεβαστό από όλους μας. Γιατί η γνώση του τιμήματος πολλές φορές οδηγεί στον φόβο, στην παραίτηση, στο πάγωμα της σκέψης, στην αδυναμία αντίδρασης. Η υπερνίκηση του βασικού συναισθήματος του φόβου, η αντίδραση στην τυραννία μέσα από την υπερνίκηση ενορμήσεων και ενστίκτων αυτοσυντήρησης και η ανάδειξη της ελευθερίας ως υπέρτατου αγαθού συγκλονίζουν κάθε δημοκράτη.

Ενα εργαλείο καταπίεσης των γυναικών του Ιράν, το χιτζάμπ, συσπείρωσε απέναντί του όλους τους πολίτες που ονειρεύονται ένα κράτος το οποίο θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μια κοινωνία στην οποία θα ισχύει η ισότητα, η συμπερίληψη και η αποδοχή της διαφορετικότητας. Στο Ιράν η διαφορετικότητα εξοντώνεται. Η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη και πολλά άτομα (πληροφορίες από διεθνείς οργανισμούς αναφέρουν ότι είναι χιλιάδες) της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας έχουν καταδικαστεί σε θάνατο από το καθεστώς.

Οι αλλαγές που πρέπει να επέλθουν πια στη χώρα μοιάζουν αναπόφευκτες. Ακόμα και αν το ιρανικό καθεστώς ξεπεράσει με κάποιον τρόπο αυτή τη κρίση, η ρωγμή είναι βαθιά. Η φωτιά έχει ανάψει και κανένα αφήγημα περί εξωτερικών εχθρών του καθεστώτος δεν μπορεί να τη σβήσει. Στο εσωτερικό της χώρας έχει επιβληθεί φίμωση σε μια προσπάθεια ελέγχου της κατάστασης. Ας γίνουμε εμείς η φωνή των εκεί νέων. Η φωνή των παιδιών που έχουν φυλακιστεί. Η φωνή των ανθρώπων του Ιράν.

Η Ελενα Συρμαλή είναι εγκληματολόγος