Η εθνική ασφάλεια {LF}ως διακύβευμα εκλογών

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων (πρόεδροι ή πρωθυπουργοί με βάση το μοντέλο διακυβέρνησης) είναι ηγέτες και μάνατζερ της πολιτικής διαδικασίας. Επιτυχημένοι κρίνονται όσοι μπορούν εντέλει να ηγηθούν. Είναι εκείνοι οι οποίοι καταφέρνουν να περάσουν την αίσθηση στην κοινή γνώμη πως αντιλαμβάνονται τι χρειάζεται ο τόπος τους και πως αυτό θα το κάνουν πράξη. Ηγούνται διατυπώνοντας και χαράσσοντας ευρύτερες πολιτικές κατευθύνσεις. Στη συνέχεια, επιλέγουν ανθρώπους που εμπιστεύονται και γνωρίζουν καλύτερα από εκείνους πως θα φέρουν εις πέρας τους διακηρυγμένους στόχους τους, χωρίς να κινδυνεύσει το αξίωμά τους.

Ανταποκρινόμενοι στο κεντρικό διακύβευμα της εποχής που διανύουμε, σήμερα είναι που καλούμαστε να ενισχύσουμε τις άμυνες της δημοκρατικής μας κοινότητας. Περισσότερο ανθεκτικής και ταυτόχρονα αφοσιωμένης στον συνδυασμένο αντίκτυπο αξιών και ισχύος. Αναλαμβάνοντας την ιδιοκτησία ενός εγχειρήματος που αφορά την ισχύ του παραδείγματος και τη συνέπεια του σκοπού μας. Συνδέοντας την οικονομία με την ασφάλεια και αθροίζοντας την «τεχνική» της διακυβέρνησης στο τρίπτυχο άνθρωποι – διαδικασίες – πολιτικές. Δεν πρόκειται περί φαντασιακής εθνικής υπερηφάνειας εσωτερικού αλλά περί στρατηγικής πραγματικότητας εξωτερικού.

Επί της ταμπακιέρας, το αποτύπωμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο πλέγμα μεγάλη εικόνα – περιφερειακές διαθλάσεις – αντίκτυπος σε ζητήματα ελληνικού ενδιαφέροντος περνά από απαρατήρητο έως αξιολύπητο. Αγνοώντας και υπονομεύοντας το σκληρό εθνικό συμφέρον. Ακριβολογώντας, περνά και δεν ακουμπά. Ασφαλώς και δεν μας αιφνιδιάζει πως η έμμεση αποδοχή της ανικανότητας εξακολουθεί να αποτελεί συστατικό στοιχείο του λαϊκισμού. Επιλέγοντας να εξαντλεί τα όρια απραξίας και ονειροπόλησης επειδή έτσι του αρέσει αλλά και επειδή δεν τολμά να κάνει αλλιώς. Αρνούμενος να επωμιστεί τις συνέπειες αυτού που κατά βάθος γνωρίζει ή έστω υποψιάζεται. Και όσο η τρύπα μεγαλώνει τόσο πιο ελκυστική γίνεται η άρνηση της πραγματικότητας. Στη θέση της προκρίνει κατασκευασμένες εστίες ωμής απόλαυσης μεταξύ αυτών που «είναι μαζί μας» και τους «εχθρούς» που βάλλουν «εναντίον μας».

Κι όλα αυτά την ώρα που η αξιόπιστη Ελλάδα, καβαλώντας την ευνοϊκή γεωπολιτική συγκυρία, επιστρέφει στον χάρτη των εξελίξεων. Αναβαθμίζοντας τη θέση και τον ρόλο της εντός της διατλαντικής κοινότητας αξιών και συμφερόντων. Σταθερά, μετρήσιμα και υπό προϋποθέσεις δύναται να επιστρέψει στο περιφερειακό της υποσύστημα. Αυτή τη φορά ως κεντρικό υποκείμενο των διεθνών σχέσεων. Εχοντας, λίγα χρόνια νωρίτερα, προλάβει να εκδιωχθεί και να διαπομπευθεί ως ανυπόληπτη. Κατρακυλώντας σε απαξιωμένο αντικείμενο μεταξύ εταίρων, συμμάχων και ανταγωνιστών της. Ναι, οι δημοκρατίες συγχωρούν. Διατηρούν όμως ενεργές και εθνικά ευαίσθητες τόσο την ιστορική όσο και τη θεσμική τους μνήμη.

Επιπλέον, μερίδα της άρχουσας τάξης εξακολουθεί να φέρει ακέραια την ευθύνη. Σημαδεμένη με το στίγμα των συστημένων επιλογών της ως προς τη στελέχωση κρίσιμων μεντεσέδων της κυβερνητικής «μηχανής» του 2015.

Εντέλει, η ηγεσία με χαρακτήρα δοκιμασίας για τα όρια και τις αντοχές της ενεργητικής της ευθύνης διαδραματίζει ρόλο κομβικό. Η συγκυρία αποβάλλει θέσεις αμφίθυμες ή απαθείς. Απαιτεί δράσεις εμπροσθοβαρείς. Είναι η ορθή αντίληψη του παρόντος που προετοιμάζει ένα μέλλον περισσότερο ασφαλές και ευήμερο για την Ελλάδα. Εχοντας αποδεχθεί την πραγματική της θέση ως χώρα status quo. Από κοινού με την αληθινή της κατάσταση και τους αντικειμενικούς για εκείνη περιορισμούς. Μακριά από «πολυδιάστατες» φαντασιώσεις και «γεφυράτες» ψευδαισθήσεις. Ευνοώντας και φροντίζοντας τόσο το αξιακό της παράδειγμα με όρους φιλελεύθερου διεθνισμού όσο και κυρίως τον πυρήνα του εθνικού της συμφέροντος με αντίληψη γεωπολιτικού ρεαλισμού και περιφερειακής ισορροπίας δυνάμεων. Καταλήγοντας, είναι αλήθεια πως έχουμε δρόμο μπροστά μας. Γι’ αυτό και καλούμαστε να ξεβολευτούμε. Προκειμένου να επιταχύνουμε βηματισμό και όχι να πυροβολήσουμε τα πόδια μας. Μαζί και την ασφάλεια του τόπου μας. Αλίμονο αν καταστεί κλοτσοσκούφι. Αλίμονο αν την κανιβαλίσουμε ξανά. Αλίμονο αν οι μειοψηφίες επιστρέψουν ως πλειοψηφίες.

Ο Σωτήρης Κ. Σέρμπος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, πρώην επιστημονικός διευθυντής σχεδιασμού πολιτικής στο υπουργείο Εξωτερικών