Βία

Σε όλες τις υποθέσεις που απασχολούν την επικαιρότητα, από τις υποκλοπές ως την εκκένωση της κατάληψης στην οδό Ματρόζου, κάποιος λέει αλήθεια και κάποιος ψέματα. Δεν μπορεί όλοι να λένε αλήθεια, αφού οι ισχυρισμοί αλληλοσυγκρούονται. Και έχει σημασία ποιος λέει ψέματα, γιατί δεν έχουμε να κάνουμε με φιλοσοφικά ζητήματα, αλλά με υποθέσεις που παραβιάζουν δεδομένα, αναστατώνουν ζωές, στιγματίζουν προσωπικότητες.

Στις 24 Οκτωβρίου, στη δίκη του Δημήτρη Ινδαρέ και των παιδιών του για όσα διαδραματίστηκαν τον Δεκέμβριο του 2019 κατά την εκκένωση της κατάληψης του κτιρίου δίπλα στο σπίτι τους, ένας αστυνομικός κατέθεσε ότι ο ίδιος και οι συνάδελφοί του δέχθηκαν επίθεση από δύο άτομα που τους πέταγαν πέτρες, υπολογιστές, πυροσβεστήρες και άλλα βαριά αντικείμενα. Οταν ρωτήθηκε από την πρόεδρο αν αναγνωρίζει κάποιον, εκείνος έδειξε με σιγουριά τον Ινδαρέ, κάτι που σίγουρα κατέπληξε όσους τον γνωρίζουν και λένε ότι είναι ένας ήπιος και ευγενής άνθρωπος. Στη συνέχεια, ο αστυνομικός είπε ότι είδε τα παιδιά του Ινδαρέ να πηγαινοέρχονται ανάμεσα στις δύο ταράτσες, ενώ ένας άλλος αστυνομικός κατέθεσε ότι τα ίδια αυτά παιδιά τού πέταξαν πέτρες, μπογιές και λύματα.

Στη χθεσινή της αγόρευση, η εισαγγελέας της δίκης δήλωσε ότι οι τρεις κατηγορούμενοι έπεσαν θύματα «τυφλής, ωμής, αστυνομικής βίας», επισήμανε ότι από την εξέταση γενετικού υλικού δεν υπήρξε εύρημα που να συνδέει την οικογένεια με τη διπλανή κατάληψη και ζήτησε την απαλλαγή των κατηγορουμένων επειδή «με απόλυτη βεβαιότητα δεν τέλεσαν τις πράξεις για τις οποίες κατηγορούνταν». Οι κατηγορούμενοι πράγματι απηλλάγησαν και έπαυσε κάθε ποινική δίωξη εναντίον τους για απείθεια και εξύβριση.

Εδώ όμως υπάρχει ένα θέμα. Αφού ο Ινδαρές είναι αθώος, δεν πέταγε δηλαδή πυροσβεστήρες, οι αστυνομικοί είπαν ψέματα. Αν ισχύουν όσα είπε η εισαγγελέας, τότε ελέγχεται και ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, που είχε δηλώσει ότι δεν ασκήθηκε βία από τους αστυνομικούς. Η φράση «λόγω αμφιβολιών» που περιλαμβάνεται στην απαλλακτική απόφαση στερεί από τον Ινδαρέ το δικαίωμα να κάνει εκ νέου μήνυση εναντίον των αστυνομικών (η προηγούμενη τέθηκε στο αρχείο). Η κοινή γνώμη δεν πρέπει όμως να μάθει τι συνέβη εκείνη την ημέρα; Μια οικογένεια ενεπλάκη άθελά της σε μια πολυετή περιπέτεια και δεν θα τιμωρηθεί κανείς; Αυτή η περιβόητη αλήθεια δεν θα «λάμψει» ποτέ;

Είναι αλήθεια ότι ο Ινδαρές και τα παιδιά του στάθηκαν πιο τυχεροί από τον Ζακ, ο οποίος πέθανε όχι μία, αλλά δύο φορές, την πρώτη από το ξύλο και τη δεύτερη από τα σκανδαλώδη ψέματα εις βάρος του. Τι σύμπτωση: ούτε σε αυτή την περίπτωση επιβλήθηκε η παραμικρή κύρωση στους αστυνομικούς που ενεπλάκησαν στο λιντσάρισμα, κι ας επισημαίνεται στην ΕΔΕ που διατάχθηκε ότι «η νόμιμη σύλληψή του μπορούσε να επιτευχθεί ευχερέστερα και με ηπιότερα μέτρα […] σε σχέση με τη βία που εκδηλώθηκε […]». Περίεργη χώρα.