Μπροστά

Παγκοσμιοποίηση σημαίνει να ξυπνάς το πρωί και, πριν σηκωθείς από το κρεβάτι, κοιτάζοντας το κινητό, να πανηγυρίζεις για την Πενσιλβάνια και να αγωνιάς για την Τζόρτζια. Και στη συνέχεια, αφού φτιάξεις καφέ, να ακούς τον εγχώριο αναλυτή που αντιμετωπίζει την κομητεία Κλαρκ στη Νεβάδα, περίπου όπως τον δυτικό τομέα της Β’ Αθηνών. Παρεμπιπτόντως, κάποια στιγμή η εγχώρια ανάλυση οφείλει να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίζει το αμερικανικό εκλογικό σώμα ως κάτι ομοιογενές. Με άλλη λογική ψηφίζει η Νεμπράσκα και με άλλη η Καλιφόρνια. Επίσης συχνά είναι διαφορετικά τα κίνητρα προσέλευσης στο εκλογικό κέντρο. Ενας ψηφοφόρος που, υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν αδιάφορος, μπορεί να κινητοποιηθεί επειδή τον ενδιαφέρει το τοπικό δημοψήφισμα ή η εκλογή δικαστή. Ωστόσο αυτή τη φορά πολλοί συναντήθηκαν και στην ανάγκη ανάσχεσης του «κόκκινου κύματος» που μεταφέρει τη σανίδα του Τραμπ προς τον Λευκό Οίκο. Οι Ρεπουμπλικάνοι δεν σάρωσαν στα ποσοστά και αρκετά από τα pets του Τραμπ θα μείνουν σπίτι τους και δεν πατήσουν το πόδι τους στο Κογκρέσο ή στο πολιτειακό κυβερνείο. Ας το πούμε απλά, τρόμαξαν. Διότι η αντιπαράθεση στο σώμα της αμερικανικής κοινωνίας δεν έχει να κάνει ούτε με την τιμή του γαλονιού, ούτε με το πόσο πάει ο καφές. Είναι μία αντιπαράθεση με υπαρξιακή διάσταση. Οταν ακούς ρεπουμπλικάνους υποψηφίους να χρησιμοποιούν ως φαρέτρα τη woke ιδεολογία, τον χριστιανικό τρόπο ζωής, την ταυτότητα φύλου και την οπλοκατοχή, τότε θα τρομάξει και ο πιο αδιάφορος. Ασφαλώς το ρήγμα στην αμερικανική κοινωνία είναι βαθύ. Στον πυρήνα του, όμως, δεν παύει να είναι μία σύγκρουση με lifestyle διαστάσεις. Αν βάλεις στην άκρη το θέμα των αμβλώσεων και της ασφαλιστικής κάλυψης, τα υπόλοιπα θέματα που κυριαρχούν στον διχαστικό λόγο των Ρεπουμπλικανών αφορούν σύμβολα. Και η άμεση στήριξη των ψηφοφόρων προς τον Μπάιντεν δείχνει ότι, εντάξει, κάπου πρέπει να μπει ένα όριο.  Ετσι γίνεται πάντα στη Δύση. Μπορεί να υπάρχουν πισωγυρίσματα, αλλά ο δρόμος οδηγεί πάντα μπροστά.

Στην Εθνική Οδό

Οδηγείς στην Εθνική Οδό, από την Κηφισιά και κάτω. Πόσα νεκρά ζώα θα δεις μέχρι να φτάσεις στο Φάληρο; Εγώ βλέπω συχνά. Λογικό. Ο δρόμος δεν ικανοποιεί ακριβώς όλες τις προδιαγραφές των σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων. Δηλαδή δεν έχει πλήρη περίφραξη σε όλο το μήκος της διαδρομής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα διάφορα ζώα, σκύλοι και γάτες (έχω δει και νεκρή αλεπού), να μπαίνουν στο οδόστρωμα και να παρασύρονται από τα αυτοκίνητα. Κάποια κουφάρια δε, μένουν εκεί, στο πλάι του δρόμου για καιρό. Αν περνάς τακτικά παρακολουθείς τη διαδικασία της αποσύνθεσης. Η Περιφέρεια Αττικής έχει τοποθετήσει, εδώ και χρόνια, αυτά τα μάτριξ από τα οποία μας εύχεται στις γιορτές και μας ενημερώνει ότι λίγο πιο κάτω γίνονται έργα ή έχει συμφόρηση. Θα ήταν ευχής έργο να αποφάσιζε, τώρα που πλησιάζουν και εκλογές, να κάνει κάτι με την περίφραξη της οδού. Δεν είναι μόνο θέμα φιλοζωίας ή αισθητικής. Είναι η ασφάλεια των οδηγών, σωστά;

Ο star της ημέρας

Ο Τζον Φέτερμαν έγινε εθνικός μας darling των ημερών καθώς κέρδισε την Πενσιλβάνια για τους Δημοκρατικούς, δίνοντας ένα ηχηρό χαστούκι στον Τραμπ και στον Ερντογάν που έβαλαν τις μάρκες τους στον τηλεοπτικό γιατρό Οζ. Και κέρδισε χωρίς καν να μπορεί να μιλήσει σωστά μετά από εγκεφαλικό που υπέστη. Επίσης έχει ζητήσει την επαναφορά της Αγίας Σοφίας σε καθεστώς μουσείου. Μας βρήκε πελάτες αυτός, να το θυμηθείτε.

Παρατράγουδο της Ανίτας

Αν η Ανίτα Πάνια είχε επαφή με τον Ιλον Μασκ, είναι βέβαιο ότι θα επανέφερε τα «Παρατράγουδα» στο τηλεοπτικό μας τοπίο. Ενδεχομένως με χορηγό τον ίδιο, καθώς θα ήταν και ο μοναδικός καλεσμένος. Η Ανίτα θα έλεγε μόνο δύο κουβέντες. «Και τώρα ας υποδεχθούμε τον Ιλον από τη Νότια Αφρική που ζει στην Αμερική και μόλις αγόρασε το Twitter! Ελα Ιλον!» Ο Ιλον θα έβγαινε στο πλατό, θα ζητούσε οκτώ δολάρια από κάθε άνθρωπο στο κοινό, ξεκινώντας το υπέροχο παραλήρημά του για την ελευθερία του λόγου, τους λογαριασμούς που θα κλείσει, τον τύπο που παρακολουθεί τις πτήσεις που κάνει με το τζετ, τα παλιόπαιδα που μιλάνε άσχημα και τον στενοχωρούν. Οταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο είναι κανονικό παρατράγουδο, μπορείς να κάνεις διάφορες τρομακτικές υποθέσεις για πού πάει η ανθρωπότητα. Ωστόσο μπορείς πάντα να ελπίζεις ότι στο τέλος το Twitter θα κλείσει. Αυτό ναι, θα έκανε τον κόσμο λίγο καλύτερο.