Θυματοποίηση της κοινωνίας

Ολες οι παροιμίες είναι απόσταγμα σοφίας αιώνων. Πλην σπάνιων εξαιρέσεων, όπως συμβαίνει στη χώρα μας με τη ρήση: όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει φωτιά. Αρκεί να διαδοθεί κάτι στη γειτονιά για να μεταφερθεί αστραπιαία σ’ όλη την πόλη. Αν δε συνοδευθεί με τον όρο της εμπιστευτικότητος, τότε αποκτά ακόμη μεγαλύτερο κύρος και ισχύ! Ηδη απ’ την επόμενη μέρα είσαι δακτυλοδεικτούμενος,   καταδικασμένος και τη συνέχεια αναλαμβάνουν οι αμέτρητες ιστοσελίδες και μεσημεριανές εκπομπές της τηλεόρασης. Τα περιθώρια αντίδρασης απ’ τον κατηγορούμενο στενεύουν και έτσι έρχεται η σειρά των δικηγόρων για να δρέψουν τις δάφνες της δημοσιότητάς τους. Η διαπόμπευση του θύματος συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον, απ’ όλους τους εκουσίως εμπλεκόμενους για το καλό του συνόλου, της κοινωνίας, που το εκφράζουν οι εν λόγω παράγοντες. Το τεκμήριο αθωότητας και τα προσωπικά δεδομένα δεν ισχύουν κι όλα γίνονται φύλλο και φτερό χάριν της τηλεθέασης. Και τι θράσος, αλήθεια, όταν εμφανίζονται δημοσιογράφοι να κρατούν και να διαβάζουν στοιχεία της δικογραφίας απ’ την προανάκριση. Ετσι με το τηλεοπτικό κοινό μαθημένο και χειραγωγημένο να ικανοποιεί τα ένστικτά του, η ετυμηγορία είναι έτοιμη και ασφαλώς καταδικαστική. Ενοχος χωρίς κανένα ελαφρυντικό.

Ολοι έχουν πράξει το καθήκον τους και είναι ευτυχείς προς τούτο. Τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί και καμία προστασία για το ούτως ή άλλως θύμα των περιστάσεων, όπως έχουν διαμορφωθεί απ’ τους κατευθύνοντες τα νήματα. Απόν ακόμη και το ΕΣΡ που η σιωπή του είναι εκκωφαντική και βέβαια τα πειθαρχικά όργανα δικαστών και δικηγόρων, δημοσιογράφων. Το αδηφάγο κοινό αισθάνεται ιδιαίτερα ικανοποιημένο κι έχει ξεχάσει τα βασικά προβλήματα. Προς το παρόν, μέχρι να έλθει στη δημοσιότητα η επόμενη υπόθεση, εξίσου ενδιαφέρουσα και κοχλάζουσα, οπότε η νέα σειρά, περιπέτεια συνεχίζεται με άλλους ηθοποιούς παράγοντες, με ίδιο συγκινητικό περιεχόμενο. Νέα θύματα στο προσκήνιο και πάλι απόντες αυτοί που θα ‘πρεπε να είναι παρόντες για την προστασία του τεκμηρίου αθωότητας που βάναυσα παραβιάζεται. Κανένα έλεος. Στην πυρά. Η πολύπλευρη κρίση αξιών και θεσμών παίζει κυριαρχικό ρόλο σ’ αυτό το παιχνίδι που οδηγεί στη σπίλωση του αντιπάλου, όταν εμπλέκεται η πολιτική. Σκοπός η κατακρεούργησή του απ’ τα φίλια μέσα, ηλεκτρονικά και μη.

Σκοπός η εκμηδένιση της προσωπικότητάς του και η άντληση κομματικού και πολιτικού οφέλους. Αν δε πλησιάζουν εκλογές τότε η προσπάθεια είναι εντατικότερη και οξύτερη. Το κοινό άλλωστε αδημονεί και τρέφεται από τέτοιου είδους καταστάσεις. Τις έχει ανάγκη ακόμη και για την άντληση επιχειρημάτων για την αντίκρουση και επίθεση στον πολιτικό αντίπαλο και μάλιστα σ’ όλα τα επίπεδα. Απομένει τελικά και η δικαστική ετυμηγορία που δεν πρέπει να αποκλίνει απ’ αυτήν της όποιας κοινής γνώμης, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τους τηλεοπτικούς μαϊντανούς, που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στους τηλεοπτικούς δέκτες. Χάριν της ευφορίας του φιλοθεάμονος κοινού, βεβαίως. Κάποιες φορές υποκύπτει το δικαστήριο στον ορυμαγδό, τον κατακλυσμό που έχει προηγηθεί και έχει επιδράσει αποφασιστικά στην κοινή γνώμη. Ας πάει στο Εφετείο σκέπτονται κάποιοι δικαστές κι ας βρει εκεί το δίκιο του. Συνεχίζεται όμως ο Γολγοθάς για τον κατηγορούμενο και την οικογένειά του. Πηχυαίοι οι τίτλοι την επομένη για τον θρίαμβο της Δικαιοσύνης. Επιτέλους μίλησε η Δικαιοσύνη. Κι αν αθωωθεί στο Εφετείο; Και ποιος νοιάζεται γι’ αυτό. Η κοινή γνώμη απεφάνθη.

Ο Δημήτρης Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών