Μόνος

Πότε ήταν η τελευταία φορά που μία απεργία πέτυχε τον στόχο της; Αλήθεια, δεν θυμάμαι. Ισως κάποιες από τις κινητοποιήσεις στην καθαριότητα των Δήμων να έδωσαν καμιά πρόσκαιρη νίκη αν και οι πολλοί δήμαρχοι έκαναν συμφωνίες με ιδιώτες για να μην έχουν μπελά στο κεφάλι τους. Επίσης οι ναυτεργάτες συγκεντρώνουν καλές πιθανότητες αν πουν να δέσουν τους κάβους σε περίοδο διακοπών, αλλά τελικά τους έρχεται το χαρτί της επίταξης. Από την άλλη, οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες ακόμα και όταν κλείνουν το μαγαζί δεν κερδίζουν τίποτα. Θα είχαν πιθανότητες αν έκαναν απεργία διαρκείας, αλλά θα τους τύλιγαν σε ένα δικόγραφο και, εκτός των άλλων, θα τους έπαιρναν στο κυνήγι οι επιβάτες.

Σήμερα θα διαβάσετε τίτλους για τη χώρα που παραλύει λόγω της γενικής απεργίας. Δεν λένε ακριβώς την αλήθεια. Θα παραλύσουν, κατά βάση, τομείς του Δημοσίου. Α, δεν θα εργαστούμε και εμείς, οι δημοσιογράφοι – δηλαδή αρκετοί θα εργαστούν παριστάνοντας τους απεργούς. Ο μέσος ιδιωτικός υπάλληλος δεν διανοείται να απεργήσει. Για την ακρίβεια δεν θα απεργήσει ποτέ στη ζωή του. Θα κοιτάξει να μοντάρει τη μέρα του ώστε να χρησιμοποιήσει τα μέσα μεταφοράς στις ώρες που λειτουργούν, ίσως και να βλαστημήσει αν κινείται με αυτοκίνητο στο κέντρο και πέσει πάνω στις συγκεντρώσεις.

Η αλήθεια είναι ότι οι απεργίες, όπως η αυριανή, δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από την αποστολή ενός μηνύματος δυσφορίας. Και αυτό το μήνυμα δεν εκπέμπεται από όλους. Τα παιδιά των delivery, οι εργαζόμενοι με τα μαύρα, οι ημιαπασχολούμενοι, οι εμποροϋπάλληλοι, οι περισσότεροι άνθρωποι, δηλαδή, μπορούν μόνο να βλαστημήσουν – από μέσα τους. Και αν κάτι κερδίζει ο μέσος εργαζόμενος από αυτές τις απεργίες, είναι η υπόμνηση της μοναξιάς του στον δύσκολο δρόμο που έχει να τραβήξει. Κανένας δεν θα σε σώσει, κανένας δεν θα βρεθεί δίπλα σου. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις σε αυτό το ανθρωποφάγο περιβάλλον είναι οι αντοχές και οι δεξιότητές σου. Και όσο τα μεγάφωνα διαλαλούν την αλληλεγγύη, τόσο συνειδητοποιείς ότι είσαι μόνος. Μόνος και έρημος.

Μέλη κυκλώματος υποκλοπών

Είναι θετικό που στα μεγάλα θέματα υπάρχουν συναινέσεις. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση συμφωνούν ότι υπάρχει παράνομο κέντρο παρακολουθήσεων. Απλώς διαφωνούν για τον εγκέφαλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ τον βρήκε στο Μαξίμου, η κυβέρνηση τον ψάχνει. Τον ψάχνει και η Δικαιοσύνη, αλλά θα της πάρει χρόνο ή χρόνια, για να είμαστε ακριβείς. Στο μεταξύ θα δημοσιεύονται ονόματα και αποσπάσματα συνομιλιών ή μηνύματα. Κάποιες φορές και υπό μορφή κουίζ του τύπου «ποιος πήγε να πάρει το πακέτο» ή σε ποιον ανήκει η εξωσυζυγική σχέση. Με δεκάδες ανθρώπους να είναι σε ομηρία. Και αγωνία. Η κυβέρνηση θα συνεχίσει να λέει ότι δεν έχει ιδέα. Είναι άλλωστε και πολλά τα κακόβουλα λογισμικά. Για αυτό και κάποια στιγμή θα πουν ότι αυτοί που τα διαθέτουν είναι, περίπου, σαν το οργανωμένο έγκλημα για αυτό ας μάθουμε να ζούμε με αυτό. Σποραδικά θα υπάρχουν και συλλήψεις κατά τις οποίες θα επιδεικνύονται σκοτεινοί τύποι, κατά προτίμηση αλλοδαποί, ως μέλη κυκλώματος που έκανε υποκλοπές.

Καλώς ήλθε το Columbia

Στην κατάσταση που είμαστε, γενικώς, κάτι τέτοιες ειδήσεις περνούν συνήθως κάτω από αδιάφορα βλέμματα. Ομως σε μία κανονική χώρα, έστω σε μία χώρα ελαφρώς πιο δυτικόστροφη, η δημιουργία Διεθνούς Κέντρου Εκπαίδευσης από το Columbia, θα έπαιρνε τη δημοσιότητα που της αξίζει. Εδώ δεν αποκλείεται να ακούσεις ότι η Κεραμέως είναι ντίλερ ξένων πανεπιστημίων που θέλουν να ρουφήξουν τα υπέροχα ελληνικά μυαλά. Οχι, το Columbia δεν θα παραδίδει μαθήματα στην Ελλάδα, κάτι τέτοιο, βλέπετε, είναι αντισυνταγματικό. Θα επιτρέπει, όμως, σε τμήματα και φοιτητές να συνδεθούν με το εκπαιδευτικό του έργο. Αντίστοιχα κέντρα λειτουργούν σε άλλες εννιά μητροπόλεις του κόσμου. Πού θα λειτουργήσει το Κέντρο; Δεν το γνωρίζω. Και καλύτερα να είναι διακριτική η παρουσία του γιατί θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα δούμε το πανό της κατάληψης να κρέμεται από το μπαλκόνι.