Η φεύγουσα κόρη

Δεν ξέρω από πότε οι δημοσιογράφοι άρχισαν να «παράγουν» επικαιρότητα την ώρα που κανονικά είναι ταγμένοι να την ακολουθούν και να την κάνουν φύλλο φτερό. Καμιά φορά βέβαια, υπάρχουν κι οι μέρες οι στεγνές. Εκείνες που δεν υπάρχει local είδηση της προκοπής να χαρακτηρίσει το εικοσιτετράωρο, και τότε επιστρατεύεται η εφευρετικότητα, ορισμένως δε και η κατάδυση στον κάδο με τα σκουπίδια.

Αλλες φορές πάλι, έρχονται από το πουθενά οι συμπτώσεις, οι συρμοί, τα εθιστικά χιτάκια, οπότε δεν χρειάζεται να στύψεις το μυαλό σου, όπως εγώ, καληώρα. Αρκεί να απλώσεις το χέρι και να πιάσεις τα υδρολύματα που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα σε μεγάλη πυκνότητα. Αν είσαι τυχερός κι αρπάξεις καμιά covid, έχει καλώς. Αν όμως σου μείνει στο χέρι η επωδός «Παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων» π.χ., τότε είναι σαφώς καλύτερα. Μπορώ να υποθέσω γιατί τα πολύ παλιά τα χρόνια το 90% των παραληρηματικών ταυτίσεων είχαν να κάνουν με τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη ενώ σήμερα στην ψυχιατρική δεν καταγράφονται πια τέτοιες περιπτώσεις. Με τον ίδιο τρόπο μπορώ να ψυχανεμιστώ γιατί η φθίνουσα περίπτωση της παρακολούθησης Ανδρουλάκη, πήρε αίφνης τα πάνω της, ξαναφούσκωσε κι έσουρε μαζί της κι άλλες περιπτώσεις, απείρως πιο καλοντυμένες, επικοινωνιακές και κουκλάρες. Τζένη Μπαλατσινού και Ευγενία Μανωλίδου – εντωμεταξύ γιατί ρε γαμώτο εγώ όλο στην απέξω; (Ασχετο)

Κατασκευάζοντας την επικαιρότητα υπάρχει πάντα ο φόβος, έτσι όπως είσαι απασχολημένος, να σου διαφύγει «το θέμα» και να σού γουβώσει γύρω γύρω τον πύργο με καμιά τάφρο γεμάτη κροκόδειλους. Σε λίγες ώρες (από τώρα που γράφω – χτες για σας), ξεκινάει στο Μεικτό Ορκωτό της Σύρου η δίκη για τη δολοφονία της νεαρής Γαρυφαλλιάς Ψαράκου που έγινε πριν πάνω από ένα χρόνο στη Φολέγανδρο, με δράστη τον ζοχαδιακό συνοδό της. Δεν είναι αστείο. Δεν είναι καθόλου αστείο που μέχρι στιγμής δεν χαρίστηκε στη φεύγουσα κόρη ούτε μονόστηλο ενώ οι κάμερες έχουν στηθεί μονές και διπλές έξωθεν της Εισαγγελίας Αθηνών και αναμεταδίδουν live τις δηλώσεις Βαξεβάνη. Είμαστε σοβαροί; Ημασταν ποτέ σοβαροί και μου διαφεύγει;

Αν είχε μια στάλα χιούμορ ο Ανδρουλάκης, θα καλούσε τις κυρίες να σουμάρουν τις υποθέσεις τους και να ακολουθήσουν κοινή  γραμμή – ευτυχώς που δεν έχει. Αλλά ούτε κι αυτό λύνει τα χέρια μιας Δημοκρατίας που δεν ξέρει πώς να ροκανίσει το χρόνο μέχρι τις εκλογές. Εντωμεταξύ ο δημοσιογράφος, το ξέκοψε: Θα μιλήσει στις αρχές όποτε ο ίδιος κρίνει σκόπιμο. Είπατε τίποτα; Ούτε εγώ λέω γιατί δεν ξέρω από ανακριτική διαδικασία και δικονομικό πρωτόκολλο. Δεν πάνε δυο τρεις μέρες όπου μια δωδεκάχρονη (Η Δωδεκάχρονη) οδηγήθηκε στη ΓΑΔΑ να καταθέσει, λες και δεν υπήρχε άλλος φιλικότερος για ένα αποσταθεροποιημένο παιδί χώρος, να γίνει η δουλειά. Ξέρετε τι κτίριο είναι η ΓΑΔΑ; Πόσοι ένοπλοι κυκλοφορούν εκειμέσα και τι τρόμο μπορεί να προκαλέσει σε ένα δωδεκάχρονο ακόμη κι αν πέρασε για να δώσει σε κάποιον μια τυρόπιτα κι ένα μπουκάλι νερό; Δεν θέλω να πω τίποτ’ άλλο. Θέλω να φύγω τρέχοντας.