Εκλογές με απουσία της πολιτικής

Διανύοντας τον τέταρτο χρόνο του εκλογικού κύκλου και εξαντλώντας το γνωστό μεταπολιτευτικό δρομολόγιο, όπου άλλοι προέβλεπαν πρόωρες εκλογές και άλλοι, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, τις ζητούσαν, μπαίνουμε αισίως στην τελική ευθεία με μια σοβαρή κατάκτηση, αλλά και με αρκετή περίσκεψη. Κατάκτηση θα αποτελέσει η ολοκλήρωση της τετραετίας, η δε περίσκεψη εντοπίζεται στο καλλιεργημένο από καιρό, αλλά διαρκώς αυξανόμενο, τοξικό κλίμα προσωπικών και κομματικών επιθέσεων, που έφτασε στο σημείο κάποια σοβαρά φαινόμενα ψυχοκοινωνικής παρέκκλισης με πολυπαραγοντική αιτιολογία να αποδίδονται ανόητα και με μίσος σε ολόκληρη πολιτική παράταξη.

Πρώτη φορά συμβαίνουν; Σαφώς όχι. Η διαφορά είναι ότι όταν εμφανίζονταν ήταν υπό την ηγεμονία και την κυριαρχία της πολιτικής. Δηλαδή, υπήρχαν ως δευτερεύουσες διαστάσεις μιας κατά βάση πολιτικής και, κυρίως, εναλλακτικής αντιπαράθεσης. Τώρα, φαίνεται να υπερτερούν και να υποκαθιστούν την πολιτική.

Ποιος έχει τη βασική ευθύνη αυτής της εξέλιξης. Η απάντηση είναι αυτός που δεν λειτουργεί στην πολιτική με εναλλακτική προγραμματική πρόταση. Και αυτό μπορεί να συμβαίνει για τρεις λόγους. Πρώτον, διότι δεν έχει. Δεύτερον, διότι ενώ έχει δεν γίνεται αποδεκτή από την κοινωνία. Τρίτον, διότι και αν υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία στον λόγο του, τα εφαρμόζει ήδη ο αντίπαλός του. Αποτέλεσμα, το πολιτικό υποκείμενο βαδίζει εν κενώ. Και αυτό που απομένει είναι η αντικατάσταση της πολιτικής, ως περιεχομένου που προσπαθεί να απαντήσει στα σύγχρονα προβλήματα χώρας και λαού έργου, από τις προσωπικές επιθέσεις, τη διάλυση και τη φθορά του αντιπάλου. Στις μέρες μας, η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας είναι το πιο πειστικό μεταπολιτευτικό παράδειγμα μετάπτωσης και αντικατάστασης της πολιτικής από την τοξικότητα. Και αυτό γιατί η όποια πολιτική του πρόταση δεν γίνεται αποδεκτή από τον κόσμο. Η εθνική ελλειμματικότητα της συριζαϊκής Αριστεράς δεν περνάει. Η δημοκρατική της ρητορική παραμένει έκθετη από τον αξέχαστο κυβερνητικό της αυταρχισμό, με κορυφαία γεγονότα τις απόπειρες εξόντωσης των πολιτικών της αντιπάλων, ελέγχου της Δικαιοσύνης, των Ανεξάρτητων Αρχών και των ΜΜΕ, που είναι νωπά στη μνήμη των πολιτών. Το κοινωνικό της αφήγημα, πέραν της διάλυσης της μεσαίας τάξης, έχει υπερκαλυφθεί από τη σημερινή κυβέρνηση με τα μεγάλα προγράμματα κοινωνικής προστασίας στην πανδημία και στην ενεργειακή κρίση.

Στα μείζονα ζητούμενα, όπως η οικονομική ανάπτυξη, οι επενδύσεις, ο ψηφιακός μετασχηματισμός του κράτους, οι συγκρίσεις είναι καταλυτικές.

Ετσι, αφού η εναλλακτική της αντιπολίτευσης δεν πείθει, το ηθικό πλεονέκτημα αποδομήθηκε στη διακυβέρνησή της, αλλά και η κοινωνική της ταυτότητα έχει υπερκαλυφθεί και υλοποιείται από τον ανταγωνιστή της, τι απομένει ως σανίδα σωτηρίας; Η αντικατάσταση της πολιτικής με τη διάλυση και την ισοπέδωση.

Με ποια προσδοκία; Οχι ελπίζοντας ότι θα κερδίσουν, αλλά, κυρίως, διαμορφώνοντας ένα ασταθές πολιτικό τοπίο που θα διασώζει τη θέση τους, ώστε να επανέλθουν αργότερα. Πέραν, λοιπόν, του διαλυτικού τοπίου, έχουμε και στόχευση χαμηλών πολιτικών προσδοκιών. Είναι θεμιτή προσωπική επιδίωξη; Οχι ακριβώς. Διότι χαμηλές πολιτικές προσδοκίες και προσωπικές επιδιώξεις μπορεί να έχει ο καθένας, αλλά όχι με τρόπους και μεθόδους που βλάπτουν δυο σημαντικά πράγματα: Tην πολιτική σταθερότητα και την ανάγκη αναβάθμιση της πολιτικής, που βιώνει χρόνια κρίσης και απαξίωσης. Είναι βασικά αγαθά της πατρίδας και της δημοκρατίας, που πρέπει να προφυλαχθούν απέναντι σε κάθε προσωπική ή παραταξιακή φιλοδοξία και στόχευση.

Ο Γιώργος Φλωρίδης είναι πρώην υπουργός