Αννα Μάσχα

«Πες πως μ’ αντάμωσες μια νύχτα σ’ ένα όνειρο. Πες πως με ξέχασες σαν ήρθε το πρωί» τραγουδούσε ο Σταμάτης Κόκοτας. Κι είναι αλήθεια ότι τα περισσότερα όνειρα τα ξεχνάμε το πρωί. Υπάρχουν όμως και κάποια που δεν ξεχνιούνται. Ούτε την επόμενη μέρα αλλά ούτε και την επόμενη εβδομάδα. Κάποια όνειρα μένουν στη μνήμη για πολύ καιρό. Αυτό που θα σας αφηγηθώ κρατάει είκοσι χρόνια τώρα.

Το όνειρο αυτό έχει να κάνει με τον θάνατο του πατέρα μου. Και – τι συνειρμός! – ο πατέρας μου ήταν λάτρης του Κόκοτα. Μήνες μετά την απώλειά του δεν μου ‘χε κάνει τη χάρη να εμφανιστεί στον ύπνο μου. Και, ένα βράδυ, είδα ότι ήμουνα, λέει, στο σπίτι μας, κι εγώ ανέβαινα την εσωτερική σκάλα που οδηγούσε απ’ το σαλόνι πάνω στις κρεβατοκάμαρες, κι ο πατέρας μου στεκόταν στο σαλόνι όρθιος, ταλαιπωρημένος, κι εγώ τον έβλεπα από λίγο ψηλά, και σαν να μου ένευε ότι έπρεπε ν’ ανέβω τη σκάλα. Κι εγώ ανέβηκα. Ομως όσο ανέβαινα, η ξύλινη σκάλα γινόταν όλο και πιο παλιά, ετοιμόρροπη, και στον τοίχο υπήρχαν πόρτες κλειστές, όπου εγώ ήξερα ότι από πίσω υπάρχουν άνθρωποι, αλλά δεν άκουγα τίποτα, ούτε ομιλίες ούτε τίποτα, και στην κορφή της σκάλας υπήρχε ένα πηχτό, κατάμαυρο σκοτάδι. Η σκάλα σχεδόν γκρεμιζόταν. Επρεπε να φύγω γρήγορα γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσα να ξαναγυρίσω πίσω. Γύρισα και κατέβηκα τρέχοντας. Τέλος του ονείρου.

Δεν τη χάρηκα εκείνη την πρώτη συνάντησή μας. Μ’ έπνιξε η αγωνία κι ο φόβος.

Λίγο καιρό μετά ξαναήρθε. Η αρχή ήταν ακριβώς η ίδια. Εκείνος κάτω να με κοιτάει, εγώ να ανεβαίνω τη σκάλα. Μόνο που τώρα ήταν καλοντυμένος κι όμορφος και μου χαμογελούσε. Αρχισα ν’ ανεβαίνω τη σκάλα. Δεν ήταν έτοιμη να καταρρεύσει όπως την προηγούμενη φορά, σαν κάποιος να ‘χε διορθώσει τα σκαλοπάτια. Και πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες ακούγονταν άνθρωποι που μιλούσαν, κι ενώ δεν ήθελα με τίποτα ν’ ανοίξω τις πόρτες, οι ομιλίες είχαν κάτι το καθησυχαστικό. Και στο κεφαλόσκαλο υπήρχε κάτι σαν σοφίτα μ’ ένα γερτό παράθυρο απ’ όπου έμπαινε φως κι ένας γαλάζιος ουρανός.

Ενας φίλος που ήξερε από όνειρα μου είπε τότε ότι το σπίτι συμβολίζει τον προσωπικό μας χώρο. Και το σπίτι το ίδιο, αλλά και τον χώρο μέσα μας. Ο χώρος μέσα μου, μετά την απώλεια και τη δύσκολη διαχείριση του πένθους, ήθελε φτιάξιμο. Τακτοποίηση. Σα να μπαίνεις στο σκοτεινό πατάρι που το ‘χεις χρόνια αραχνιασμένο, και πρέπει να βάλεις ένα φωτάκι ρε παιδί μου, να βλέπεις τι σου γίνεται. Να αποδεχτείς αυτά που δεν μπορείς να φτιάξεις και να διορθώσεις αυτά που μπορείς. Να μάθεις να ζεις με έναν καινούργιο φόβο. Και μια καινούργια λύπη. Να καταλάβεις ότι πριν έρθει το φως έχει πάντα σκοτάδι.

Αρκετό καιρό μετά είδα το τελευταίο επεισόδιο του ονείρου. Αυτή τη φορά δεν ήταν μόνος, ήταν κι η μητέρα μου μαζί. Ηταν κι οι δυο πιο νέοι. Με όμορφα ρούχα, στέκονταν δίπλα δίπλα και με κοίταζαν. Εγώ πάντα να τους κοιτάζω από λίγο ψηλότερα. Δεν χρειάστηκε ν’ ανέβω τη σκάλα. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου απ’ το πάτωμα του σαλονιού. Το ‘χαμε, λέει, στρώσει με κάτι ολοκαίνουργια αστραφτερά ασπρόμαυρα πλακάκια. Είχαμε, λέει, αρχίσει την ανακαίνιση. Ο πατέρας μου μού χαμογελούσε κάτω απ’ το παχύ του μουστάκι.

Δεν έχει ξανάρθει στον ύπνο μου από τότε.

Πάνε εικοσιένα χρόνια.

Η Αννα Μάσχα είναι ηθοποιός. Αυτόν τον καιρό παίζει στη σειρά του Alpha «Αυτή η νύχτα μένει» και κάνει πρόβες για το θεατρικό έργο «Πομόνα» του Alistair McDowal που θα ανέβει τον Νοέμβριο στο θέατρο Πόρτα σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.