Το Ισραήλ αξίζει κάτι καλύτερο

Καθώς το Ισραήλ πραγματοποιεί σήμερα τις πέμπτες κατά σειρά εκλογές του από την άνοιξη του 2019, είναι ευρέως διαδεδομένη η ανησυχία πως ο Μπενιαμίν Νετανιάχου χρησιμοποιεί την επανεκλογή που διεκδικεί ως έναν τρόπο να βραχυκυκλώσει την ποινική δίωξη για διαφθορά την οποία αντιμετωπίζει – και πως το εκλογικό σώμα ίσως τον αφήσει να το κάνει.

Οι επικές μάχες ανάμεσα στον Νετανιάχου και τον εκλιπόντα Σιμόν Πέρες, τον διάδοχο του Γιτζάκ Ράμπιν, που δολοφονήθηκε το 1995, ή τον Αριέλ Σαρόν και τον Εχούντ Μπαράκ, δύο παρασημοφορημένους στρατηγούς, παραμένουν ζωντανές στη μνήμη αλλά ανήκουν στο παρελθόν. Η ειρηνευτική διαδικασία ανάμεσα στο Ισραήλ και τους Παλαιστινίους δεν έχει πια σφυγμό, και κανείς εντός του ισραηλινού κατεστημένου δεν ζητεί φωναχτά την αναβίωσή της.

Οι συμφωνίες του Οσλο κατέρρευσαν υπό το βάρος της δεύτερης Ιντιφάντα. Τις δεκαετίες που μεσολάβησαν, το Ισραήλ έχει εξελιχθεί σε κόμβο της υψηλής τεχνολογίας και ο στρατός που διαθέτει δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε καν με όλες τις δυνάμεις των γειτόνων του μαζί.

Στο μεταξύ, οι πρόσφατες συμφωνίες του Αβραάμ έχουν οδηγήσει σε εκτεταμένους οικονομικούς δεσμούς, εμπόριο και επενδύσεις ανάμεσα στο Ισραήλ, από τη μία πλευρά, και τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, το Μαρόκο και το Σουδάν. Απέναντι στην απειλή που εκπροσωπεί το Ιράν, ένα είδος αντάντ δένει την Ιερουσαλήμ και το Ντουμπάι. Το να είσαι εχθρός του εχθρού μου μπορεί να σε κάνει φίλο. Μπορεί επίσης να είναι επικερδές.

Οι συμφωνίες, ωστόσο, δεν έχουν ανοσία στις εντάσεις της ισραηλινής πολιτικής. Η ανάδυση της ισραηλινής υπεροχής ως συνθήματος συσπείρωσης της ισραηλινής Ακροδεξιάς, και το ενδεχόμενο εισόδου των ηγετών της σε μία κυβέρνηση υπό τον Νετανιάχου, τρομάζουν τον κόσμο. Σύμφωνα με τον ιστότοπο Axios, ο σεΐχης Αμπντάλα μπιν Ζαγιέντ αλ Ναχιάν, υπουργός Εξωτερικών των ΗΑΕ, μετέφερε στον Νετανιάχου τις ανησυχίες του για τους ηγέτες του κόμματος Θρησκευτικός Σιωνισμός, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ και Μπεζαλέλ Σμότριτς.

Οι δυο τους παρουσιάζονται ως ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο ενάντια στον νεωτερισμό που δεν σέβεται τίποτα, τους Αραβες και τους ομοφυλόφιλους. Και οι δύο κηρύσσουν την εβραϊκή υπεροχή. Ο Νετανιάχου αρνείται να φωτογραφιστεί μαζί τους. Ο Σμότριτς πρόσφατα τον χαρακτήρισε εκ γενετής ψεύτη. Τους δένει όμως η περιφρόνησή τους για την Αριστερά.

Ακόμα πιο προβληματικό είναι το γεγονός ότι το ζεύγος αξιώνει υψηλά υπουργικά χαρτοφυλάκια. Θα υποχωρήσει άραγε κάτω από την πίεση ο Νετανιάχου; Εχει καλούς λόγους να λειτουργήσει ως ο Δούρειος Ιππος τους προς την ευυποληψία. Ανταλλάσσοντας μαζί τους υπουργικά πόστα και σχηματίζοντας κυβέρνηση, ίσως να εξασφαλίσει τη δική του ασυλία.

Αν επικρατήσει, μπορεί να επιλέξει να προμηθεύσει με πυραυλικά αμυντικά συστήματα την Ουκρανία, ζητώντας ως αντάλλαγμα από την κυβέρνηση Μπάιντεν να τον αφήσει ήσυχο αν επιλέξει να εντάξει τον Μπεν Γκβιρ και τον Σμότριτς στην κυβέρνησή του. Γνωρίζει πως η Ουκρανία είναι προτεραιότητα της κυβέρνησης Μπάιντεν.

Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, ο Νετανιάχου έχει έναν τρόπο να ενοχλεί, αν όχι να εκνευρίζει, τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ. Ο Τζέιμς Μπέικερ Γ’, ο υπουργός Εξωτερικών του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου, τον είχε αποκλείσει από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Και το 1996, ο Μπιλ Κλίντον φέρεται ότι αναφώνησε: «Ποιος στον διάολο νομίζει ότι είναι;».

Ο Λόιντ Γκριν υπηρέτησε στο αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης από το 1990 έως το 1992 και είναι τακτικός αρθρογράφος της «Guardian»