Το ηθικό μειονέκτημα

Δίχως πρόθεση, παιδεία ή ικανότητα να κάνω αντίπραξη στις χαρτορίχτρες και στα μέντιουμ, από απλή αίσθηση κοινωνικής ευθύνης και μόνο, νιώθω υποχρεωμένος να μοιραστώ μαζί σας την ενόρασή μου για όσα πρόκειται να διαβάσετε στα πρωτοσέλιδα το επόμενο εξάμηνο, με μικρά, πολύ μικρά περιθώρια στατιστικού σφάλματος. Γνωρίζω την ακριβή ημέρα και ώρα όσων αποτρόπαιων θα συμβούν, αλλά σε συνεννόηση με τους ιθύνοντες στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών (ΓΑΔΑ), κωλύομαι να τις αποκαλύψω, προκειμένου να μην παράσχω την ευκαιρία στα αποβράσματα να σβήσουν εγκαίρως τα ίχνη τους. Γύρω στα τέλη Νοεμβρίου λοιπόν, θα συνταράξει το πανελλήνιο η δράση μιας σπείρας δεξιών παιδοβιαστών. Ο αρχηγός της σπείρας έχει στενές σχέσεις με τον ιδιοκτήτη ζαχαροπλαστείου που προμηθεύει βασιλόπιτες κάθε χρόνο στην Τοπική Χαλανδρίου της Νέας Δημοκρατίας, την ίδια ώρα που τρία από τα τέσσερα υπόλοιπα μέλη της σπείρας εκτελούν χρέη δεξιού ψάλτη στις ενορίες τους. Προς τα μέσα Φεβρουαρίου της νέας χρονιάς θα συλληφθεί ένας αριστερός  μαιευτήρας στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής (είπαμε, η ΓΑΔΑ μού απαγορεύει να γίνω πιο συγκεκριμένος) για εμπόριο βρεφών με ομοϊδεάτες του από τη Βουλγαρία. Η προανάκριση θα φέρει στο φως ότι το συγκεκριμένο απόβρασμα ήταν συνδρομητής σε όλα τα κομματικά έντυπα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είχε πάνω από πέντε χρόνια να πληρώσει, αφήνοντας έτσι και την εμετική υπόνοια πως η σύλληψή του μπορεί  να είναι απότοκος «καρφώματος» εκ των έσω. Τέλος, καθ’ όλη τη διάρκεια του εξαμήνου, ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά πέντε ενεργά μέλη του ΚΙΝΑΛ θα συλληφθούν για μικροαπάτες. Σε σχετικό σχόλιό μου, πώς και το ΚΙΝΑΛ χρεώνεται μονάχα με δευτερευούσης σημασίας εγκλήματα, οι ιθύνοντες της ΓΑΔΑ εγκωμίασαν την παρατηρητικότητά μου και τόνισαν ότι το γεγονός είναι κάθε άλλο παρά τυχαίο: η βαρύτητα των εγκλημάτων ακολουθεί κατά πόδας την ποσόστωση των κομμάτων. Προ Ανδρουλάκη, το ΚΙΝΑΛ δεν εντοπιζόταν καν στον χάρτη της παραβατικότητας.

Διατρέχοντας σχεδόν καθημερινά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αντιμετωπίζω πλέον με γαϊδουρινή αναισθησία την τοξικότητα των ύβρεων που εκτοξεύονται ένθεν κι ένθεν, αλλά δεν καταφέρνω να συγκρατήσω ένα μελαγχολικό μειδίαμα, όποτε σκοντάφτω πάνω στη φαιδρή τους προσπάθεια να αποτινάξουν έστω και σκιά υπόνοιας ότι ο κομματικός χώρος που υποστηρίζουν μπορεί να κινδυνεύει να απολέσει, να έχασε ήδη ή – άκουσον, άκουσον! – να μη διέθετε και ποτέ το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα». Πιο φαιδρή ακόμη και από την προσπάθεια των οπαδών τους είναι η προσπάθεια των ίδιων των κομμάτων: άλλοτε διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά τους ως μωρές παρθένες, άλλοτε διαγράφοντας κατόπιν εορτής τα αποβράσματα που εμφιλοχώρησαν στις γραμμές τους (αφού πρώτα, βεβαίως, κοστολογήσουν τις συνέπειες της διαγραφής, τα κέρδη και τις ζημίες) και σχεδόν πάντοτε εφαρμόζοντας στην πράξη το διαβόητο «whataboutism», με άλλα λόγια «δεν δικαιούσαι να με κρίνεις εσύ, που είσαι ο πήξας και ο δείξας»…

Υφίσταται όμως και μια λιγότερο φαιδρή παράπλευρη συνέπεια στον ταρτούφικο κομματικό ανταγωνισμό γύρω από το ποιος είναι ο αγνότερος και ο εντιμότερος. Πάνω στη σπουδή τους να πλήξουν με κάθε τρόπο το αντίπαλο κόμμα και να διατηρήσουν το μονοπώλιο της «ηθικής ακεραιότητας» έλκουν κάθε καρυδιάς καρύδι κι εν αγνοία τους προσφέρουν άλλοθι σε κάθε παραβατικό που προνοεί να καλύψει τα νώτα του. Η κομματική ταυτότητα χρησιμεύει ως φερετζές για την έκνομη δραστηριότητα του αποβράσματος και ως θεμέλιος λίθος για την οικοδόμηση ενός πλαστού κοινωνικού προφίλ πολίτη «υπεράνω υποψίας» και «άμεμπτης διαγωγής». Είναι η μαγική στιγμή που το «ηθικό πλεονέκτημα» μεταλλάσσεται σε «ηθικό μειονέκτημα». Μπίνγκο.