Εξ όνυχος δεν πλήττεται ο λέων

Τι εστί Ανδρέας Πάτσης; Μην πέφτετε από τα σύννεφα. Ενας τυπικός πολιτευτής επαρχίας, του Νομού Γρεβενών, της κυβερνώσας ΝΔ. Διατρέχοντας ντοκουμέντα με παρεμβάσεις, με ομιλίες του και γενικά με τη δραστηριότητά του, μου φάνηκε δραστήριος και επιδέξιος για τον ρόλο του τοπάρχη, ρόλο που συνηθίζουν να παίζουν πολλοί βουλευτές επαρχίας – ιδίως των κομμάτων που έχουν χτίσει το ελληνικό πελατειακό πολιτικό σύστημα, χρεοκοπημένο μεν αλλά με τις ρίζες του να παραμένουν γερές, πλάι σε νεότερες παθογένειες.

Ο Ανδρέας Πάτσης θα μπορούσε να είναι ο ιδεότυπος αυτού του τύπου πολιτικών. Υπηρέτης του μέσου όρου, παρεμβατικός όσο πρέπει στην περιφέρειά του, κόλακας της ηγεσίας του κόμματός του, γνώστης των βασικών συντεταγμένων της πολιτικής των εξυπηρετήσεων στην περιοχή του (πρωτίστως κρατικές χρηματοδοτήσεις αλλά και ρουσφέτια), επιπλέον ευφραδής και με συχνές προσβάσεις στα τοπικά ΜΜΕ, κατάφερνε να ισορροπεί μεταξύ επαγγελματικής και πολιτικής καριέρας. Μόνο επί πρωθυπουργίας Σημίτη είχε κριθεί ότι η πολιτική δραστηριότητα πρέπει να εκτοπίζει την επαγγελματική δραστηριότητα, έκτοτε με μεγάλη αποδοχή όλοι του κοινοβουλίου επέστρεψαν στις δουλειές τους. Ο Ανδρέας Πάτσης είναι ανάμεσά τους.

Ωσπου ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτει ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός, ως νομικός, «αγόρασε κόκκινα δάνεια από τις τράπεζες, στο 1/15 της αξίας τους». Μπορεί να είναι αμοραλιστικό, αλλά είναι νόμιμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βλέπει να είναι καταχωρισμένη στο Πόθεν Εσχες του η προέλευση του συγκεκριμένου ποσού και το προχωρεί. Ζητεί τη σύγκληση της Επιτροπής Πόθεν Εσχες κατά το άρθρο 8 παρ. 1 του Ν. 3213/2003, σύμφωνα με το οποίο «απαγορεύεται η συμμετοχή [βουλευτών] στη διοίκηση ή στο κεφάλαιο εταιρειών που έχουν έδρα […] στην αλλοδαπή». Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, λέει ότι εκτός από μη ηθική η συγκεκριμένη δραστηριότητα του βουλευτή υπάρχει πολύ σοβαρή πιθανότητα να είναι και παράνομη. Βρίσκει και μια αμοιβή από δικηγορικές υπηρεσίες στα ΕΛΤΑ (που χρειάζεται να πούμε ότι, με το τρίτο Μνημόνιο Τσίπρα, λειτουργούν υπό την εποπτεία του Υπερταμείου, κάτι που ίσως εξηγεί το χάλι τους), οπότε προσπαθεί ατυχώς να βάλει στο κάδρο και τον Πιερρακάκη. Η ΝΔ ζητεί εξηγήσεις από τον βουλευτή της, δεν πείθεται απ’ αυτές και τον διαγράφει.

Ετσι έχουν τα πράγματα. Και μάλλον εδώ θα μείνουν. Η ΝΔ εμφανίζεται ως ατσαλάκωτος μηχανισμός που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Οσο για την αντιπολίτευση, ακόμα μία φορά μοιάζει ανεπαρκής, υποχρεωμένη να τρέχει πίσω από τα θέματα, γκρινιάζοντας και αναθεματίζοντας αλλά, στην ουσία, αδυνατώντας να θέσει την ατζέντα. Στο κάτω κάτω, επί κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ θεσμοθετήθηκε η (αναπόδραστη) πώληση κόκκινων δανείων σε ξένα funds. Την πολεμούσε ο Τσίπρας, αλλά την υπέγραψε.

Επιπλέον, δεν είναι χωρίς σημασία ότι ακόμα και σε αυτό το ζήτημα, με την εμπλοκή ενός μάλλον χαμηλού κομματικού στελέχους της ΝΔ σε μια υπόθεση με πιθανή οσμή σκανδάλου, ο ΣΥΡΙΖΑ ανασύρει τα κλισέ της καταγγελίας, επικρίνοντας τον «άριστο» βουλευτή της ΝΔ (πρώην της ΝΔ, πλέον), ενώ είναι φως φανάρι ότι ο Ανδρέας Πάτσης περισσότερο μοιάζει γέννημα θρέμμα του πελατειακού κράτους παρά αντικείμενο της συριζαϊκής ιδεοληψίας.

Συμπέρασμα; Εξ όνυχος δεν υπάρχει πιθανότητα να πληγεί ο λέων. Αν η αντιπολίτευση θέλει να παίξει τον ρόλο της, χρειάζεται πριν απ’ όλα να απαλλαγεί από την τεμπέλικη ρητορική της – και πολλές ακόμα διορθώσεις.

Βουκουρέστι, Αθήνα, Κάννες

Αυτές τις μέρες στο Βουκουρέστι διοργανώνεται, από το Φεστιβάλ των Καννών, ένα μεγάλο κινηματογραφικό φεστιβάλ, κεντρικός κορμός του οποίου είναι ο ρουμανικός κινηματογράφος (εμείς ξέρουμε κυρίως τον σκηνοθέτη Λουτσιάν Πιντιλίε και την ηθοποιό Μάγια Μόργκενστερν). Αν δει κάποιος το πρόγραμμα, όμως, θα διαπιστώσει ότι αύριο Πέμπτη 27 Οκτωβρίου παίζεται η ταινία μικρού μήκους «Το be» του σκηνοθέτη Petros Minopetros, γυρισμένη πριν από 40 χρόνια, το 1982. Και ναι, ο Πέτρος Μινόπετρος είναι Ελληνας. Σήμερα ζει στην Ελλάδα, έχει κάνει ταινίες (εντυπωσιακή είναι μια σειρά ντοκιμαντέρ με θέμα το ελληνικό ροκ), είναι ιερέας και μεταξύ άλλων κάνει μια εκπομπή κάθε εβδομάδα στον ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Ο Μινόπετρος σπούδασε σινεμά στο Βουκουρέστι. Τότε έκανε και μια σπουδαστική ταινία, που δεν την επέτρεψε το καθεστώς και την κατέστρεψε – του επέστρεψαν απλώς κάτι υπολείμματα των αρνητικών που είχε γυρίσει. Πεισμωμένος ο σκηνοθέτης, έφτιαξε με αυτά στο μοντάζ μια νέα ταινία (γουορχολική, όπως λένε οι επιμελητές του φεστιβάλ), χωρίς διαλόγους, που φιλοδοξούσε να πάει στις Κάννες. Ελα όμως που δεν το επέτρεπε ο Τσαουσέσκου.
Αλλά σαράντα χρόνια μετά πήγαν οι Κάννες στο Βουκουρέστι – και επέλεξαν, ανάμεσα σε εκατοντάδες, μόλις επτά μικρού μήκους, ανάμεσά τους και του δικού μας. Παπα-Πέτρο, αυτό είναι θαύμα.