Αλεξάνδρα Αϊδίνη

Κατοικώ σε μια μητρόπολη με ευφάνταστα τρελή, μα και τέλεια ακριβή ρυμοτομία. Αχανείς λεωφόροι ενώνουν την κεντρική πλατεία στον βορρά με τη θάλασσα (ένα λιμάνι έχει εκεί με καΐκια και ferry boats) και τον νότο με το βουνό, που έχει κορυφή πάντα χιονισμένη. Χωρίζεται σε τετράγωνα, όπου αρμονικά συνυπάρχουν ουρανοξύστες ολίγον στραβοί, σαν τον πύργο της Πίζας, μεγάλα κτίρια σε ύφος Bauhaus με πινελιές Le Corbusier, πολλά βενζινάδικα (αν και τα αυτοκίνητα σπανίζουν), χαμηλά κομψά μαγαζιά που δεν ξέρω τι πουλάνε, εκκλησάκια και τζαμιά, παγόδες. Δεν έχει πολύ πράσινο, δέντρα σκόρπια εδώ και εκεί, ασπρόμαυρα κι αυτά όπως όλα τα άλλα.

Σπάνια βέβαια την περιδιαβαίνω. Τον περισσότερο χρόνο τον περνάω μέσα, τρίζοντας τα δόντια μου. Σε πολύ σκοτεινούς, στενούς χώρους, πράγμα πολύ περίεργο, μια που έξω έχει τόση ανοιχτωσιά και αέρα. Δουλεύω προφανώς ως αντικαταστάτρια ηθοποιός, μόνο έτσι εξηγείται ότι με καλούν τελευταία στιγμή σε κατάμεστα θέατρα, όπου πρέπει, ανάμεσα στα τρία κουδούνια πριν από την έναρξη της παράστασης, να καταλάβω ποιο είναι το έργο, ποιος ο ρόλος μου, ποιοι οι συμπαίχτες μου, τι πρέπει να φορέσω, από πού να βγω στη σκηνή και πού να σταθώ. Ολοι βιάζονται, στα παρασκήνια δεν μου απαντά κανείς, και εγώ πασχίζω να αποστηθίσω τις πρώτες έστω ατάκες μέσα από σελίδες σκόρπιες και σκισμένες. Και πες ότι με τα χίλια ζόρια μαθαίνω τι έχω να πω στην αρχή, μετά τι; Πώς θα πάω παρακάτω; Ισως να αρκεί που δεν είμαι γυμνή και φοράω τα παπούτσια μου… Γιατί κάθε φορά με καλούν και πάλι, δεν με έχουν ξεγράψει από τον χάρτη της αντικατάστασης, με καλούν ξανά την τελευταία στιγμή και μπαίνω ξανά και ξανά στην ίδια μαρτυρική διαδικασία. Την όμως απαραίτητη για να επιβιώσω.

Συναναστρέφομαι κυρίως ανθρώπους που επιστρέφουν, τεθνεώτες που έχουν πρόσβαση στο παρόν, και έχουν τόσα να πουν, πρώην συντρόφους με τους οποίους συνυπάρχω πάλι για να καταλάβω τι πήγε στραβά, αλλά και τωρινούς γνωστούς, που ενώ είναι αυτοί δεν είναι αυτοί. Βλέπω και τους φίλους μου! Σε ακραία έντονες συναισθηματικά καταστάσεις, τη μια είναι πολύ θυμωμένοι μαζί μου, με μια απολύτως δικαιολογημένη οργή, την άλλη πάλι κινούμαι μαζί τους προς κατευθύνσεις που υπόσχονται έξαλλη χαρά και γέλιο. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ενώ οι συντοπίτες μου ίπτανται ολόγυρά μου με πολυποίκιλους τρόπους και αλλόκοτα στυλ, άλλος σαν να επιπλέει με άνεση στον αιθέρα, άλλος με φτερά και πούπουλα στους ώμους, άλλος πάλι ως άλτης, ίδιος χελιδονόψαρο, εγώ παραμένω καθηλωμένη στο έδαφος, χωρίς να μπορώ να ξεδιαλύνω αν ο φόβος εμποδίζει την πτήση μου ή αν αυτό που με παραλύει είναι η υπέρμετρη επιθυμία να πετάξω.

Δεν μπορώ να πω πως ο ύπνος μου είναι ιδιαίτερα ξεκούραστος. Στα όνειρά μου βλέπω ανθρώπους σκυθρωπούς, σκυμμένους πάνω από μικρές φωτεινές οθόνες που ορίζουν την υπνωτισμένη τους πορεία σε μια εγκαταλειμμένη πόλη, άναρχη, χαοτική. Ανεβοκατεβαίνουν βιαστικοί ακίνητες μη κυλιόμενες σκάλες, παρακάμπτοντας κορμιά που σχεδόν ψυχορραγούν, βιάζονται να μεγαλώσουν, να ανέλθουν, να τα προλάβουν όλα, να αποδείξουν, να δικαιώσουν, να δικάσουν, να διχαστούν. Είμαι και εγώ σ’ αυτόν τον εφιάλτη, θύτης και θύμα, όπως όλοι. Μέσα όμως σε μια αγκαλιά, σε ένα φιλί και κρατώντας στα χέρια έναν σκύλο ή πάνω σε μια σκηνή, όπου ποτέ δεν είμαι μόνη, πετάω.

Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη είναι ηθοποιός. Πρωταγωνιστεί στην παράσταση «On Ego» του Μικ Γκόρντον σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιάννη Νταλιάνη που παίζεται για δεύτερη χρονιά στο Από Μηχανής Θέατρο έως τις 30 Οκτωβρίου. Από τις 18 Νοεμβρίου θα παίζει στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Τα φώτα της πόλης» του Τσάρλι Τσάπλιν, σε σκηνοθεσία Αμαλίας Μπένετ. Επίσης εμφανίζεται στη σειρά της ΕΡΤ «Το βραχιόλι της φωτιάς» σε σκηνοθεσία Γιώργου Γκικαπέππα.