«Ωκεανός θετικής ενέργειαςαπό γυναίκες άνω των 50»

Καθώς οι 50.000 δρομείς του Μαραθωνίου του Λονδίνου πλημμύριζαν τους δρόμους της πρωτεύουσας της Βρετανίας στις αρχές του μήνα, οι θεατές παρατηρούσαν ολοένα και περισσότερα μακριά γκρίζα μαλλιά να ξεπροβάλλουν κάτω από τα καπέλα και τις μπαντάνες. Η στατιστική ανάλυση των στοιχείων του Μαραθωνίου του Λονδίνου αποκάλυψε ότι ο αριθμός των γυναικών δρομέων ηλικίας 50 ετών και άνω που τερμάτισαν τον αγώνα αυξήθηκε κατά 65% από το 2018. Αυτό το στοιχείο συνδυάστηκε με μια αύξηση της τάξεως του… 91% στον αριθμό των γυναικών δρομέων ηλικίας 60-69 ετών που γράφτηκαν για να τρέξουν, μια δημογραφική αλλαγή που, όπως λένε οι διοργανωτές, είναι δύσκολο να αγνοηθεί.

«Οι γυναίκες δρομείς ηλικίας 50 έως 70 ετών είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη ομάδα που έχουμε», δήλωσε ο Χιου Μπράσερ, τεχνικός διευθυντής της διοργάνωσης. «Η δημογραφική αλλαγή είναι πραγματικά αισθητή και έχει δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που είναι απλώς ένας ωκεανός θετικότητας, όπου ο χρόνος τερματισμού είναι μόλις ένα από τα πολλά κίνητρα για να λάβει κανείς μέρος σε έναν μαραθώνιο».

Η virtual εμπειρία

Το 2020, όταν ο αγώνας έγινε virtual λόγω της πανδημίας του Covid, ο αριθμός των ανδρών και των γυναικών που έτρεξαν ήταν ίσος για πρώτη φορά. Ο Μπράσερ πρότεινε ότι πολλές από αυτές τις γυναίκες μπορεί να ήταν δρομείς μεγαλύτερης ηλικίας που ένιωσαν ικανές να δοκιμάσουν να τρέξουν μαραθώνιο για πρώτη φορά ακριβώς επειδή δεν το έκαναν δημοσίως. Και τώρα έλαβαν μέρος σε έναν πραγματικό, επίσημο αγώνα.

Η Κέιτ Νιλ, 60 ετών, έτρεξε τον Μαραθώνιο του Λονδίνου – ενώ σε λίγες ημέρες θα τρέξει τον Μαραθώνιο του Δουβλίνου. Εκανε τον πρώτο της αγώνα 42,195 χλμ. στο Μπράιτον, το 2018, και έτρεξε και τον αγώνα του Μπέλφαστ την επόμενη χρονιά. «Αρχισα να τρέχω όταν ήμουν 47 ετών και χρειαζόμουν κάποιον τρόπο για να “ξελαμπικάρω” που ήταν φθηνός και γρήγορος», παρατηρεί. «Η “δρομική” μου παρουσία ήταν αρκετά ασυνήθιστη τότε, αλλά τώρα αυτό δεν ισχύει: στον τοπικό μου δρομικό σύλλογο, η πλειονότητα των αρχαρίων είναι γυναίκες και περισσότερες από αυτές είναι 40 και άνω».

Το παγκόσμιο ρεκόρ

Ο Μπράσερ θεωρεί πως η αύξηση των μεσήλικων γυναικών δρομέων στη Βρετανία οφείλεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων, με τον πρώτο να είναι το ιστορικό παγκόσμιο ρεκόρ που έκανε η Πόλα Ράντκλιφ στον Μαραθώνιο του Λονδίνου το 2003. «Πολλές γυναίκες που τρέχουν τώρα στα 50 τους εμπνεύστηκαν να ξεκινήσουν στα 30 τους όταν η Ράντκλιφ τους έδειξε ότι μπορούσαν να τρέχουν», υπογραμμίζει. Από την πλευρά του, ο Στούαρτ Λιούις, ιδρυτής της Rest Less, μιας ψηφιακής κοινότητας που στηρίζει άτομα ηλικίας 50 και 60 ετών, αποδίδει την αύξηση στη μεγαλύτερη και υγιέστερη ζωή που έχουν πλέον οι άνθρωποι: «Οι σημερινοί πενηντάρηδες και εξηντάρηδες είναι πιο υγιείς από ποτέ» λέει.

Την εκδότρια του γνωστού περιοδικού «Women’s Running», Εσθερ Νιούμαν, πάντως, η αύξηση των μεγαλύτερων σε ηλικία γυναικών που συμμετείχαν στον μαραθώνιο δεν την εξέπληξε. Πάνω από το 60% του αναγνωστικού κοινού του περιοδικού της είναι ηλικίας 45 ετών και άνω – με σχεδόν 4% ηλικίας μεταξύ 65 και 74 ετών. «Το ποσοστό των γυναικών που τρέχουν σε μαραθώνιους αυξάνεται», αναφέρει, ενώ παρατηρεί πως στον ημιμαραθώνιο του Κάρντιφ το 2018, έτρεξαν περισσότερες γυναίκες από άντρες. «Περισσότερες γυναίκες τρέχουν επίσης σε ultra, υπερμαραθώνιους, επειδή οι γυναίκες συνειδητοποιούν πλέον ότι μπορούν να κάνουν αυτά τα πράγματα».

Οι αυξημένες ανάγκες

«Οι γυναίκες στα 40 και στα 50 τους αρχίζουν το τρέξιμο επειδή βρίσκονται σε μία ηλικία με πάμπολλες αλληλοσυγκρουόμενες ευθύνες και προβλήματα, από τη δουλειά τους μέχρι την οικογένειά τους και πολλά άλλα», υποστηρίζει. «Αυτό βέβαια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αρχίζουν να τρέχουν επειδή θέλουν να χάσουν βάρος ή ακόμα και για να διατηρηθούν σε φόρμα. Ξεκινούν το τρέξιμο γιατί συνειδητοποιούν ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να αφιερώσουν χρόνο για τον εαυτό τους. Οταν τρέχεις, το μόνο που χρειάζεται είναι να παίρνεις ανάσες και να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Είναι κάπως σαν διαλογισμός. Είναι καθαρή ενσυνειδητότητα που λένε και οι ψυχολόγοι». Και προσθέτει: «Υπάρχουν εκατοντάδες ομάδες τρεξίματος για γυναίκες τώρα που τις υποστηρίζουν και τις βοηθούν να ξεπερνούν όποιον δρομικό δισταγμό μπορεί να έχουν, είτε αυτός αφορά το τρέξιμο σε αστικό περιβάλλον, είτε το τρέξιμο για πρώτη φορά ή το τρέξιμο νυχτερινές ώρες. Ολα αυτά κάνουν το τρέξιμο πολύ προσιτό για τις γυναίκες με τρόπο που δεν ήταν ποτέ πριν, ενώ η μακροζωία σημαίνει ότι οι γυναίκες που ξεκινούν να τρέχουν μπορούν να συνεχίσουν να το κάνουν για πολλά χρόνια μετά τα 50 τους».

Παράδειγμα; Η Τζέιν Τζάφι, 69, που έτρεξε επίσης τον Μαραθώνιο του Λονδίνου πριν από λίγες ημέρες. Η Τζάφι άρχισε να τρέχει όταν ήταν πενήντα. Ο αγώνας στις 2 Οκτωβρίου ήταν ο 27ος της μαραθώνιος και ο 15ος της στο Λονδίνο. «Σε κάθε αγώνα που τρέχω, παρατηρώ ότι παίρνουν μέρος όλο και περισσότερες γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας», είπε. «Το γεγονός είναι ότι οι ηλικιωμένοι γίνονται πλέον… νεότεροι. Εγώ δεν νιώθω καθόλου γριά: τρέχω με την κόρη μου και έναν από τους εγγονούς μου και σκοπεύω να συνεχίσω για πολλά χρόνια ακόμα».