Στην εποχή της ομηρείας

Το μάθημα των τελευταίων ετών στη βρετανική πολιτική είναι ότι η κατάσταση μπορεί να γίνει πάντα χειρότερη. Πριν από μόλις τρεις μήνες, φαινόταν ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει τίποτα πιο άκομψο από την αποχώρηση από την Ντάουνινγκ Στριτ του Μπόρις Τζόνσον στον οποίο δεν απέμεινε ίχνος αξιοπρέπειας. Αυτό που ζούμε τώρα μοιάζει με παράσταση του Βασιλικού Μπαλέτου. Η χθεσινή ημέρα πέρασε παρακολουθώντας τον Τζέρεμι Χαντ να προσπαθεί να πείσει τις αγορές να τα ξαναβρούν με τη χώρα. Σε κάποιο επίπεδο, είναι ελαφρώς αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι οι αγορές συνεχίζουν να προσπαθούν να τα βρουν με μια χώρα που επανειλημμένα αποδεικνύει απρόβλεπτη. Είναι πιθανό αυτοί  να είναι οι πιο απελπιστικά ρομαντικοί από όλους μας.

Οσο για την πρωθυπουργό μας, δεν υπάρχουν λόγια. Πρότεινα ένα μίνι προϋπολογισμό πριν από τρεις εβδομάδες – μόνο και μόνο για να προκαλέσει όλεθρο παντού, από τις αγορές ομολόγων μέχρι τους προϋπολογισμούς των νοικοκυριών – και τώρα καλεί για να σωθεί τον Τζέρεμι Χαντ, ο οποίος έδεσε γύρω από τα πόδια της μια βαριά ατσάλινη αλυσίδα, αλλάζοντας τα πάντα.

Η πρωθυπουργός που πέρασε όλο το καλοκαίρι κάνοντας εκστρατεία ενάντια στις φρικτές αποτυχίες των προκατόχων της, τώρα είναι σαν αιχμάλωτο θηρίο. Ωστόσο, καθώς ο Χαντ περιέγραφε τη μεγαλύτερη κωλοτούμπα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία, η Τρας ήταν δίπλα του, έχοντας το θλιβερό χαμόγελο της γυναίκας που στέκεται δίπλα στον συντηρητικό βουλευτή σύζυγό της ο οποίος εξηγεί γιατί παραιτείται εξαιτίας σεξουαλικού σκανδάλου. Αυτό αναμφισβήτητα δεν είναι η καλύτερη εμφάνιση για έναν ηγέτη.

Τέλος πάντων, πάμε στον Χαντ, που είναι σαφώς η πιο λειτουργική φιγούρα. Αν λέγατε σε οποιονδήποτε από εμάς τέτοια ώρα πριν μια εβδομάδα ότι ο Τζέρεμι Χαντ θα γινόταν υπουργός Οικονομικών, θα δυσκολευόμασταν να το καταλάβουμε. Εχει περάσει ήδη δύο πολιτικούς θανάτους – μία φορά στην αναμέτρηση για την ηγεσία του 2019 και μία φορά σε εκείνη που έγινε νωρίτερα το καλοκαίρι. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση τον χαρακτηρίζει ως «ένα ασφαλές ζευγάρι χεριών», παρόλο που ήταν υπουργός Υγείας κατά τη διάρκεια μιας προσομοίωσης ετοιμότητας για το τι θα συνέβαινε αν το Ηνωμένο Βασίλειο χτυπιόταν από μια πανδημία, και απέτυχε να αντλήσει πολλά από τα απαραίτητα διδάγματα.

Προφανώς το μεγάλο ερώτημα, είναι: Και τώρα, τι; Ο θάνατος της ντροπής στον δημόσιο βίο, στη διάρκεια της πρωθυπουργίας Τζόνσον, διευκόλυνε πολύ αυτούς που έρχονται κατόπιν να ενεργήσουν ξεδιάντροπα. Οπότε ο Τρας προς το παρόν, μένει. Περίεργο που οι βουλευτές οι οποίοι μιλούσαν για χρόνια μόνο για «τη θέληση του λαού» είναι τώρα εκκωφαντικά σιωπηλοί για το θέμα. Το μικροσκοπικό εκλογικό σώμα που εγκατέστησε την Τρας ως ηγέτιδα των Τόρις δεν εκπροσωπούσε τη βούληση του λαού. Το κυβερνών κόμμα έχει περάσει πολλά χρόνια διαλύοντας τα πράγματα την ίδια στιγμή που εξηγεί ότι μόνο αυτό μπορεί να τα διορθώσει. Από χθες, οι απλοί άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι ο ολέθριος μίνι προϋπολογισμός και αυτή η στροφή που καθορίζει την εποχή τους συνδυάστηκαν για να τους αφήσουν στο χειρότερο και από τους δύο κόσμους αυτόν τον χειμώνα και πολύ αργότερα. Είναι πιθανό το έθνος να έχει αρχίσει να κουράζεται με το ατελείωτο ψυχόδραμα του κόμματος.