Αξέχαστος άνθρωπος μέχρι το τέλος

Νιώθω σαν να έχω χάσει ένα δικό μου άνθρωπο. Τον ένιωθα σαν αδελφό μου. Το σοκ ήταν μεγάλο γιατί δεν ήξερα καν ότι αντιμετώπιζε τέτοιο θέμα. Ποτέ δεν μου είχε πει τίποτα, ενώ μιλούσαμε συχνά. Τον αγαπούσα πάρα πολύ, τον γνώρισα στο Σίδνεϊ 2000, ένα παλικάρι ντόμπρο, κιμπάρης, τρομερός από τότε, πιτσιρικάς που δεν καταλάβαινε τίποτα.

Δεν θα ξεχάσω στην επιστροφή όπου τους μεταλλιούχους μάς είχαν βάλει μπροστά στην business class και εκεί έφεραν και τον Αλέξανδρο γιατί είχε σπάσει το πόδι του στους αγώνες. Ηταν μεγάλη ατυχία καθώς μπορούσε να πάρει μετάλλιο από τότε. Προσπαθούσαμε να τον παρηγορήσουμε στο αεροπλάνο και τον ρώταγα, πώς είναι το πόδι σου παλικάρι μου και αυτός μου έλεγε: «Στην Αθήνα το 2004 θα πάρω μετάλλιο»! Και έβλεπες το χαμόγελο της αισιοδοξίας και ενώ είχε σπάσει δύο φορές το πόδι του σε έναν χρόνο.

Μου θύμισε λίγο εμένα στα νιάτα μου που ως νέος δεν καταλάβαινα τίποτε, αλλά το εντυπωσιακό σε αυτόν ήταν ότι ενώ του είχαν πάει όλα στραβά στην πρώτη του συμμετοχή – σε αντίθεση με εμένα που είχα ξεκινήσει με χρυσό στην πρώτη μου Ολυμπιάδα – όχι απλά δεν τον είχε πάρει από κάτω, αλλά είχε τρομερή αυτοπεποίθηση και έφτιαχνε ο ίδιος την ψυχολογία του.

Το 2004 βρεθήκαμε στο Ολυμπιακό Χωριό και με είδε που είχα δεμένο το χέρι και αμέσως με ρώτησε πώς είμαι. «Ασε με εμένα είμαι καλά, το πόδι πες μου, είναι όλα οκ;» του είπα και με ένα χαμόγελο μου απαντάει: «Πύρρο θα τους τσακίσουμε όλους».

Δεν είχα προλάβει να δω από κοντά τον τελικό του, αλλά τον παρακολούθησα στην τηλεόραση και χάρηκα για το μετάλλιο που το άξιζε πέρα για πέρα. Αξέχαστη η στιγμή που τον δείχνει στον κόσμο ως νικητή ο χρυσός ολυμπιονίκης ο Κορεάτης ο Μουν, και ο Αλέξανδρος δείχνει αυτόν στον κόσμο, σαν να λέει: «Εδώ είναι ο νικητής». Ασύλληπτη εικόνα από αυτές που πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία.

Ημουν όμως στον τελικό του το 2008 όπου αδικήθηκε και θυμάμαι που αποδοκιμάζαμε στο φινάλε. Και αυτός με τέτοια ψυχή στο φινάλε μας λέει: «Δεν μπορώ να ανέβω θυμωμένος στο βάθρο, θα το ευχαριστηθώ».

Απίστευτος
Πολύ γέλιο το 2012, γιατί μείναμε στο ίδιο δωμάτιο για τρεις μέρες στο Λονδίνο. Ηταν απίστευτος άνθρωπος γενικά, τον λάτρευα και μου άρεσε ο χαρακτήρας του.

Με πήρε η γυναίκα του η Δώρα, να είναι καλά, και μου ζήτησε να πάω στην κηδεία, δεν το άντεχα. Ζήτησα συγγνώμη και είπα δεν θα πάω. Δεν μπορούσα ειλικρινά, ξύπνησαν μνήμες και με τη γυναίκα μου την Αναστασία, που την έχασα επίσης από καρκίνο και ειλικρινά δεν ήμουν καθόλου καλά για να πάω.

Ο Αλέξανδρος ήταν το χαρακτηριστικό παράδειγμα του «πέφτω, αλλά θα ξανασηκωθώ» και ακόμα και σε αυτή τη δύσκολη στιγμή ξανασηκώθηκε και συγκλονίζει και με το μήνυμά του και με αυτή την ενέργεια με τα μετάλλια που τα δημοπρατεί για καλό σκοπό.

Ωραίος άνθρωπος και ειλικρινά η γνωριμία μας ήταν δώρο θεού. Είμαι συντετριμμένος που έφυγε από τη ζωή και δεν άντεξα να δω ούτε φωτογραφίες από την κηδεία. Κουράγιο στους δικούς του.