Θλίψη και υπερηφάνεια

Γύρω μας όλα μαύρα. Οι ρωσικοί βομβαρδισμοί εξακολουθούν να σκοτώνουν αθώους ανθρώπους στην Ουκρανία, ο χειμώνας που έρχεται είναι δύσκολος, ο κίνδυνος ενός θερμού επεισοδίου ή ενός ατυχήματος στο Αιγαίο παραμένει υπαρκτός και κάθε τόσο η ελληνική κοινωνία συγκλονίζεται από ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Ενα παιδί κακοποιείται σεξουαλικά στην Ελλάδα κάθε μέρα, δεν το χωράει ανθρώπινος νους.

Και να που μέσα από όλη αυτή τη μαυρίλα ξεπηδάει μια ελπίδα. Με αφορμή όχι ένα χαρμόσυνο γεγονός, αλλά μια ανθρώπινη τραγωδία. Οχι μια γέννηση, αλλά έναν θάνατο. Το αποχαιρετιστήριο μήνυμα του Αλέξανδρου Νικολαΐδη, του Ολυμπιονίκη που πάλεψε για δύο χρόνια με τον καρκίνο κι έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία μόλις 43 ετών, πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία. Επειδή μιλά για αγάπη, χωρίς ίχνος μελοδραματισμού. Επειδή μιλά για αυταπάρνηση, χωρίς ίχνος υποκρισίας. Επειδή μιλά για αλληλεγγύη, χωρίς ίχνος διαχωρισμών.

Ο καθένας μας στη θέση του θα έλεγε «Γιατί σε εμένα;». Εκείνος είπε «ευχαριστώ» που έτυχε σ’ εκείνον κι όχι σε κάποιο άλλο μέλος της οικογένειάς του. Ο καθένας μας θα προσπαθούσε να ξεφύγει από τη σκληρή πραγματικότητα, να δραπετεύσει από τη μοίρα του, να ξεγελάσει τον θάνατο. Εκείνος τον κοίταξε κατάματα και φρόντισε να αφήσει πίσω του το πιο πολύτιμο αποτύπωμα, την πιο δυνατή κληρονομιά: τη διάθεση των χρημάτων από την πώληση των μεταλλίων του σε δομές για τα παιδιά. Ο καθένας μας θα παραπονιόταν που φεύγει, ενώ οι άλλοι μένουν. Εκείνος ένιωθε ευγνώμων με το «χρυσό μετάλλιο» της παράτασης της ζωής του, επειδή η κόρη του θα μπορεί να τον θυμάται «έστω σαν μακρινή ανάμνηση» και να διηγείται ιστορίες στον αδελφό της.

«Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς»: με αυτούς τους στίχους, από το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη, αποχαιρετά τον Αλέξανδρο η γυναίκα του. Αλλά δεν είναι εκείνη μοναχά που κλαίει, είμαστε όλοι μας. Από θλίψη, που έφυγε ένα παλικάρι. Αλλά κι από υπερηφάνεια, που έζησε σε αυτόν τον τόπο, έστω και για τόσο λίγα χρόνια, ένα τέτοιο διαμάντι.