Τρέχουμε μόνοι ή με παρέα;

Το τρέξιμο, λένε, είναι μοναχικό άθλημα. Χμ… Οχι και τόσο και όχι πάντα. Ολοι όσοι τρέχουμε συστηματικά έχουμε διανύσει άπειρα χλμ. και μόνοι μας και με παρέα. Κάθε επιλογή έχει τη χάρη της και καθεμιά και καθένας από εμάς διαλέγει αυτό που του ταιριάζει περισσότερο με βάση και τον χαρακτήρα του. Ωστόσο υπάρχουν ορισμένες κοινές παραδοχές.

Για παράδειγμα, οι διαλειμματικές προπονήσεις βγαίνουν καλύτερα αν τρέχεις με άλλους δρομείς δίπλα σου και όλοι βρίσκεστε πάνω-κάτω στο ίδιο επίπεδο. Είναι κάτι που κάνουν συστηματικά πρωταθλητές και αθλούμενοι. Είναι και ένα από τα βασικά συστατικά της επιτυχίας του κορυφαίου αυτή τη στιγμή μαραθωνοδρόμου στον κόσμο Ελιουντ Κιπτσόγκε, ο οποίος έχει ολόκληρο team δρομέων δίπλα του όταν κάνει γρήγορες προπονήσεις. Θα το έχετε διαπιστώσει και εσείς πόσο πιο δύσκολο είναι να βγάλεις χιλιάρια ή ένα μεγάλο tempo run μόνος σου και πόσο πιο εύκολα και πιο καλά θα τα καταφέρεις αν κάνεις την ίδια προπόνηση συντρέχοντας με άλλους.

Το ίδιο ισχύει και για τα μεγάλα συνεχόμενα, τα λεγόμενα long run, παρότι εδώ το πράγμα δεν είναι τόσο απόλυτο. Μάλιστα δεν είναι ούτε καν αν μιλάμε για τον ίδιο δρομέα. Θα μιλήσω για τον εαυτό μου για να προσπαθήσω να εξηγήσω τι ακριβώς θέλω να πω. Εχει τύχει να κάνω 30 χλμ. long run τρέχοντας με φίλους και να μην καταλάβω για πότε έφτασα στο τελευταίο χλμ. Εχει τύχει όμως άλλη μέρα, ακριβώς την ίδια προπόνηση, να τη βγάλω, επίσης τρέχοντας με παρέα, και να αισθάνομαι ότι αν ήμουν μόνος μου θα το απολάμβανα περισσότερο. Είναι δηλαδή και θέμα ημέρας, διάθεσης και χαρακτήρα.

Ενα είναι πάντως βέβαιο. Είτε τρέχετε μόνοι, είτε με παρέα, στόχος σας είναι να το απολαμβάνετε. Γιατί αν το τρέξιμο δεν σας δίνει την αίσθηση της απόλαυσης αλλά της αγγαρείας, έχετε χάσει το νόημα, την ουσία.