Ο κίνδυνος στο φόντο μιας τραγωδίας

Τον Οκτώβριο του 2016 χρήστης του Twitter που εμφανιζόταν ως δικηγόρος από τη Νέα Υόρκη υποστήριξε ότι η αστυνομία εντόπισε στοιχεία για την ύπαρξη κυκλώματος παιδοφιλίας στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες του Αντονι Ουάινερ, πρώην βουλευτή, που καταδικάστηκε για το ότι είχε στείλει άσεμνες φωτογραφίες σε έφηβες. Από εκεί, από την πραγματική υπόθεση Γουάινερ, ξεκίνησε η διάδοση του «Pizzagate», της θεωρίας ότι μέλη των Δημοκρατικών πρωταγωνιστούν σε κύκλωμα με μυστικό σημείο συναντήσεων το υπόγειο μιας πιτσαρίας, που εξελίχθηκε σε συνωμοσία παγκόσμιου βεληνεκούς, στο κίνημα QAnon και σε ψήφους για τον Τραμπ.

Είχε προηγηθεί η υπόθεση του παιδοβιαστή, μαστροπού και δολοφόνου Μαρκ Ντιτρού στο Βέλγιο, ιστορία κραυγαλέας αποτυχίας που συνδύαζε από εξοργιστικές παραλείψεις και σοβαρές ενδείξεις συγκάλυψης ως τις μαρτυρίες εμπλοκής μιας σατανιστικής σέχτας. Στον βαθμό που είναι όντως δύσκολο, ακόμη και για έναν ψύχραιμο παρατηρητή, να ξεχωρίσει πού σταματούν τα στοιχεία και πού ξεκινούν τα σενάρια. Αυτή η υπόθεση, βέβαια, ήταν αληθινή. Ενώ το «Pizzagate» παραμένει μια φαινομενικώς απίστευτη κατασκευή, που όμως παρήγαγε πολύ πραγματικά αποτελέσματα, πολιτικά και κοινωνικά.

Τις τελευταίες μέρες στη χώρα μας παρακολουθούμε την εξέλιξη μιας τραγικής υπόθεσης με θύμα ένα μικρό παιδί. Η διαχείρισή της έχει ήδη οδηγήσει στη διάδοση, συνειδητά ή με «σπασμένο τηλέφωνο» διαρροών, διαφόρων fake news. Από το ποιοι ψήφισαν συγκεκριμένα νομοθετήματα ως την ύπαρξη λίστας τριψήφιου αριθμού ταυτοποιημένων παιδοβιαστών στους οποίους δεν έχει ασκηθεί καμιά δίωξη και η ταυτότητά τους αποκρύπτεται. Παρότι, όμως, η άγνοια ή οι παρανοήσεις πολιτών, που ευλόγως εξοργίζονται, μπορούν να εξηγηθούν, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για τα πολιτικά πρόσωπα που επιδιώκουν να εισπράξουν κέρδη εκμεταλλευόμενα αυτό το αίσθημα. Διότι θα έπρεπε να γνωρίζουν τι αποτελέσματα μπορεί να αποφέρει. Θα όφειλαν, για παράδειγμα, να θυμούνται πως ενώ αυτοί κάποτε τσακώνονταν για σοβαρότατα κοινωνικά φαινόμενα, πίσω από την πλάτη τους μάζευαν ψήφους τα μέλη της Χρυσής Αυγής σε γειτονιές που αυτοί συζητούσαν από τηλεοράσεως.

Αυτά τα πράγματα είναι πολύ επικίνδυνα. Οταν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε αναμεταξύ μας ότι όλοι μας ανεξαιρέτως θέλουμε να τιμωρούνται όσοι βλάπτουν ένα παιδί, τότε – μην αυταπατάστε – δεν είμαστε καθόλου μακριά από το να γίνουμε ένας βούρκος, εντός του οποίου θα βρίσκουν εύφορο έδαφος αυτά τα φαινόμενα που μας προκαλούν αυτή την τόση αποστροφή.