Πορίσματα

Η Νέα Δημοκρατία έχει δίκιο: «Η αντικειμενική πολιτική ευθύνη της υπόθεσης Ανδρουλάκη ανελήφθη με τις παραιτήσεις του γενικού γραμματέα του Πρωθυπουργού και του διοικητή της ΕΥΠ».

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο: «Υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ότι η ΕΥΠ αξιοποιούσε το παράνομο λογισμικό Predator από κοινού με τις επίσημες επισυνδέσεις».

Το ΠΑΣΟΚ έχει δίκιο: «Καθίσταται αναγκαία η αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της ΕΥΠ και η ενίσχυση του ρόλου της εισαγγελικής αρχής και της ΑΔΑΕ ως ανεξάρτητης αρχής».

Ακόμη και το ΚΚΕ έχει δίκιο όταν καυτηριάζει «τη γνωστή πρακτική των επιλεκτικών – ακόμα και διαμετρικά αντίθετων – διαρροών», όπως έχει δίκιο και το ΜέΡΑ25 όταν επισημαίνει ότι «ο δημοκρατικός έλεγχος, όπως και το καθήκον διερεύνησης για την πιθανότητα διάπραξης ποινικών αδικημάτων, δεν μπορεί να ακυρώνεται, και μάλιστα εξ αρχής, εν ονόματι οποιουδήποτε “απορρήτου”».

Μόνο που ο σκοπός της Εξεταστικής Επιτροπής που συγκροτήθηκε για να διερευνηθεί τι συνέβη με την παρακολούθηση του τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη δεν ήταν να εκδοθεί μια σειρά κομματικών πορισμάτων (απ’ όπου και τα παραπάνω αποσπάσματα), αλλά να «λάμψει η αλήθεια». Τους πολίτες δεν τους ενδιαφέρει τόσο αν ήξερε ο Μητσοτάκης ή αν παρακολουθούνταν κυβερνητικά στελέχη και την περίοδο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αλλά αν υπάρχουν σκιές σε έναν πολιτικό αρχηγό που θα είναι υποψήφιος στις ερχόμενες εκλογές.

Στο πόρισμά του, το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει πως «δεν προέκυψε ότι συνέτρεχε λόγος εθνικής ασφάλειας για την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών του Νίκου Ανδρουλάκη», κάτι που καθιστά την πράξη αυτή παράνομη. Το δεύτερο μέρος αυτής της πρότασης δεν είναι ακριβές, αφού ο παράνομος χαρακτήρας μιας παρακολούθησης δεν κρίνεται από το αποτέλεσμά της, αλλά από το αν τηρήθηκαν οι νόμιμες διαδικασίες για να ξεκινήσει. Το πρώτο μέρος, όμως, παρέχει μια πληροφορία που είναι ή σωστή ή λανθασμένη.

Ματαίως θα αναζητήσουν οι πολίτες απάντηση στις 1.757 λέξεις του πορίσματος της ΝΔ. Αν είναι προσεκτικοί, όμως, θα πέσουν σε μια περίεργη φράση: «Δεν μπορεί να αποκλειστεί a priori η εμπλοκή πολιτικών προσώπων σε πράξεις κατά της εθνικής ασφαλείας, εν γνώσει ή εν αγνοία τους». Και επειδή αυτή η φράση δεν αποτελεί μια αόριστη νομική διατύπωση, αλλά περιλαμβάνεται σε ένα κείμενο συμπερασμάτων για την παρακολούθηση ενός συγκεκριμένου πολιτικού προσώπου, δεν μπορεί να αιωρείται. Τρία ενδεχόμενα υπάρχουν. Ο Ανδρουλάκης ενεπλάκη σε πράξεις κατά της εθνικής ασφαλείας εν γνώσει του, οπότε υπάρχει θέμα πολιτικό, αν όχι νομικό. Ο Ανδρουλάκης ενεπλάκη σε πράξεις κατά της εθνικής ασφαλείας εν αγνοία του, οπότε μπορεί να την πατήσουν κι άλλοι. Ολα αυτά είναι μια παρεξήγηση, ο Ανδρουλάκης δεν ενεπλάκη πουθενά.

Ο,τι από τα τρία συμβαίνει, οι ψηφοφόροι δικαιούνται να το γνωρίζουν, ανεξαρτήτως του τι λένε οι δημοσκοπήσεις. Επειδή τους το υποσχέθηκε ο Πρωθυπουργός. Κι επειδή είναι ψηφοφόροι.