Παράδοση

Eνας αναλυτής σημείωνε πρόσφατα ότι με το να αρχίσει την εργαλειοποίηση του φυσικού αερίου από τον Αύγουστο, ο πρόεδρος Πούτιν έκανε μεγάλη χάρη στην Ευρώπη, αφού της έδωσε χρόνο να προετοιμαστεί. Αν, αντιθέτως, είχε ξεκινήσει τους εκβιασμούς όταν είχε ήδη ενσκήψει το ψύχος, οι πανικόβλητοι ευρωπαίοι καταναλωτές θα ζητούσαν πιθανότατα από τους ηγέτες τους να υποχωρήσουν.

Η ιστορία αυτή όμως μπορεί να διαβαστεί κι ανάποδα. Ακριβώς επειδή δεν έχουν πιάσει ακόμη τα κρύα, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θεωρούν ότι έχουν άφθονο χρόνο για να συζητήσουν το πρόβλημα, και να το ξανασυζητήσουν, μέχρι το παρά ένα. Το επιβάλλει η παράδοση: ο Νότος διατυπώνει κάποιες προτάσεις, αλλά ο Βορράς, δηλαδή η Γερμανία, θεωρεί ότι οι προτάσεις αυτές δεν είναι δίκαιες, ή δεν είναι λειτουργικές, ή δεν είναι εποικοδομητικές, και οι αποφάσεις αναβάλλονται. Αυτή τη φορά, μάλιστα, το Βερολίνο είναι ακόμη πιο προκλητικό, καθώς αρνείται τόσο ένα ευρωπαϊκό πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου όσο και την ίδρυση ενός ευρωπαϊκού ταμείου για την κάλυψη των αυξήσεων στην ενέργεια, ενώ την ίδια στιγμή ψηφίζει ένα πακέτο 200 δισεκατομμυρίων ευρώ για την επιδότηση των Γερμανών.

Στην άτυπη σύνοδό τους την περασμένη Παρασκευή, οι ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν ότι πρέπει να φτάσουν σε μια συμφωνία, την οποία παρέπεμψαν στην επόμενη σύνοδό τους, στις 20 και 21 Οκτωβρίου. Σύμφωνα με το γνωστό κλισέ, η Ευρωπαϊκή Ενωση λαμβάνει αποφάσεις μόνο υπό ασφυκτική πίεση. Μόνο που τώρα βρισκόμαστε σε άλλο επίπεδο: έχουμε πόλεμο.