Υπάρχει η καθωσπρέπει διατύπωση – εκείνη, σύμφωνα με την οποία, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια διαφορετική λογική να προτείνει στην αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης και του πληθωρισμού. Οσοι την υιοθετούν περιγράφουν τη συμμετοχή του Δημοσίου σε κρίσιμους κλάδους – όπως ο ενεργειακός ή ο τραπεζικός – ως εργαλείο άσκησης πολιτικής. Υπάρχει κι η άλλη, του μπαλκονιού. Οποιοι τη χρησιμοποιούν, συμπυκνώνουν το αριστερό σχέδιο στο ευπώλητο δίλημμα «λιτότητα ή αντιλιτότητα». Κι οι δύο αριστερές σχολές λένε το ίδιο πράγμα: οι κυβερνώντες είναι σκληρά νεοφιλελεύθεροι, ενώ αυτοί εκφράζουν τους πολλούς. Ακόμη κι αν για χάρη της συζήτησης δεχτεί κάποιος πως μια τέτοια αντιπαράταξη ισχύει, η συνύπαρξη αντίθετων ρητορικών στυλ στη μιντιακή παρουσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης καταλήγει να θολώνει το μήνυμα που τελικά παίρνει η κοινή γνώμη. Γιατί εξαιτίας τους κανένας απ’ τους περιστασιακούς καταναλωτές πληροφορίας δεν μπορεί να πει με σιγουριά κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει όντως ωριμάσει – βάζοντας στο τραπέζι μια εναλλακτική προσέγγιση, η οποία εναρμονίζεται με αντίστοιχες σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.

Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε

Ή εγγραφείτε

Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ