Καρικατούρα

Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να καταλάβω.

Ο Μητσοτάκης συμφώνησε να προσκληθεί και ο Ερντογάν στην Πράγα. Καλά έκανε. Αφού έγινε το αρχικό λάθος και ονομάστηκε κάποτε η Τουρκία ευρωπαϊκή χώρα, δεν έχει δουλειά να το διορθώσει εκείνος.

Σωστά επίσης δεν ανέβασε τους τόνους μετά το «Μητσοτάκης γιοκ!» και δηλώνει (όπως πρόσφατα στον ΟΗΕ…) ότι είμαστε ανοιχτοί στον διάλογο. Πάντα πρέπει να είμαστε.

Αλλά να βγαίνει τρεις μέρες πριν ap;o την Πράγα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και να λέει πως «αν ο τούρκος πρόεδρος επιδιώξει συνάντηση με τον έλληνα Πρωθυπουργό η ελληνική πλευρά θα ανταποκριθεί θετικά», το βρίσκω μεγάλο φάουλ (3/10).

Τι είναι δηλαδή ο Πρωθυπουργός; Καστανάς να βλέπει τους περαστικούς; Ή μήπως ζητάει από τον βλαχοδήμαρχο της περιοχής να τον καταδεχτεί;

Και μάλιστα την ίδια ημέρα που η μισή τουρκική κυβέρνηση κάνει παρέλαση στη Λιβύη και ο τούρκος υπουργός Αμυνας δηλώνει ότι η κυριαρχία των νησιών του Αιγαίου έχει καταστεί αμφισβητούμενη.

Τι νόημα έχει λοιπόν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να αναρωτιέται «αν» και να προεξοφλεί «θα»; Τους ζήτησε κανείς συνάντηση; Οχι. Αν τους ζητήσουν, θα δούμε αν υπάρχει κενό στο πρόγραμμα.

Ενδεχομένως, όπως λέει κι ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης να είναι «ένας αδύναμος κι απερχόμενος» Πρωθυπουργός (συνέντευξη Αnt1, 30/9).

Ισως μάλιστα αυτό να ελπίζει κι ο Ερντογάν.

Αλλά, μεταξύ μας, δεν βλέπω πολλούς να συμφωνούν με τον Τσίπρα – ούτε με τον Ερντογάν…

Συνεπώς τι νόημα έχει να παίζουμε τους διαθέσιμους; Και να δεχόμαστε από τους Τούρκους να κοροϊδεύουν «με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω»;

Στο κάτω κάτω υπάρχει και η αξιοπρέπεια μιας χώρας που δεν γίνεται να ζει σε καθεστώς χυδαίας απειλής μέσα από μια ακατάσχετη προσβλητική φλυαρία.

Και σε μια τέτοια καρικατούρα έχει εξελιχθεί η τουρκική πολιτική και μάλιστα χωρίς καμία διορθωτική προοπτική. Πρέπει να χτύπησαν μπιέλα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν πως θα ήταν ευχής έργο αν ο Ερντογάν αποδεχτεί κάποια στιγμή πως ούτε τον απειλούμε ούτε τον εχθρευόμαστε.

Αλλά να συνειδητοποιήσει επίσης πως, είτε του αρέσει είτε δεν του αρέσει, οι σχέσεις του με τη Δύση και ο ρόλος του στην περιοχή περνούν (και) μέσα από την Ελλάδα. Οτι τον συμφέρει δηλαδή να τα έχει καλά μαζί μας και τσαμπουκάδες αλλού.

Κατά τα άλλα προφανώς θα εξοπλιζόμαστε και θα στρατιωτικοποιούμε. Οχι επειδή τρέφουμε τίποτα διεκδικήσεις και μας αρέσουν οι μεγαλομανίες ή οι ταρζανιές.

Αντιθέτως είμαστε μια φιλειρηνική χώρα. Απλώς θέλουμε να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο.