Το χαμόγελο του κόουτς

Επέστρεψαν οι νίκες, επέστρεψαν και τα χαμόγελα στο μεγάλο λιμάνι. Και από το πρώτο κιόλας απόγευμα του Μίτσελ στην άκρη του ερυθρόλευκου πάγκου επέστρεψε και η αίσθηση πως τελικά όλα μπορούν να πάνε καλά για τον Ολυμπιακό έπειτα από το πιο παράξενο καλοκαίρι των τελευταίων χρόνων.

Εχει ο πρωταθλητής και τις επιλογές και την ποιότητα στο ρόστερ του να σχηματίσει σύντομα, μια ομάδα ανάλογη των προσδοκιών. Εχει όμως και μια πραγματικά σύνθετη άσκηση να λύσει, καθώς για τις επόμενες έξι εβδομάδες πρέπει πρώτα να έχει στον νου του τις νίκες και έπειτα τη συνολική, την ομαδική του βελτίωση.

Αν γίνεται; Θα φανεί στη σκηνή. Σε σχέση με όλους τους άλλους όμως που έχουν να διαχειριστούν ένα ματς την εβδομάδα και έχουν πέντε κανονικές προπονήσεις στη διάθεσή τους από τη μια παρτίδα στην άλλη, ο Ολυμπιακός πρέπει να βγει όρθιος από ένα ναρκοπέδιο ως τα μέσα Νοέμβρη και τη «διακοπή» για το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Το πιο κρίσιμο κομμάτι της σεζόν και για την Ελλάδα (φτάνει ως την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου της Super League) και για την Ευρώπη όπου σε αυτό το διάστημα ολοκληρώνεται ο όμιλος του Europa League. Αν ο Ολυμπιακός στις 14 Νοέμβρη κάνει θετικό «απολογισμό» τότε η κουβέντα ομολογουμένως αλλάζει. Ως τότε όμως… τα λόγια μοιάζουν περιττά.

Χθες ο Μίτσελ έβαλε στην εξίσωση τον Μάριο Βρουσάι, έδειξε εμπιστοσύνη στον Κωνσταντίνο Τζολάκη και επανέφερε τον Αγκιμπού Καμαρά για τον οποίο έχει πάρα πολύ καλή άποψη. Τρεις παίκτες που μπορούν να γίνουν «κλειδιά» σε αυτό το διάστημα.

Ο Τζολάκης σε μια περίοδο που ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη από βασικό τερματοφύλακα. Ο Βρουσάι που μετά τον Γιώργο Μασούρα είναι ο πιο αξιόπιστος two way winger με μεγάλη συνέπεια στο ανασταλτικό κομμάτι της θέσης. Ο Αγκιμπού που είτε από τον άξονα, είτε από τις πτέρυγες δίνει ένταση και transition.

Ολοι τους καλύφθηκαν από τον θόρυβο του Σεντρίκ Μπακαμπού. Ο παμπόνηρος Ισπανός όμως είχε πολλούς περισσότερους λόγους να χαμογελά από την «ντοπιέτα» του Κονγκολέζου.