Το όνειρο έγινε πραγματικότητα

Τα χειμωνιάτικα πρωινά στο άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας η υγρασία και το κρύο περονιάζει τα κόκκαλα. Κάποιες φορές δημιουργείται μια απόκοσμη καταχνιά που τον πρώτο καιρό σε τρομάζει. Μετά τη συνηθίζεις.
Διασχίζοντας οι περιπατητές τα μονοπάτια καταλήγουν στη νότια πλευρά του, στα σύνορα με την ιστορία της ΑΕΚ. Για πολλά χρόνια νέοι, γέροι, άνδρες και γυναίκες έστεκαν από το ξημέρωμα, μέσα στο κρύο και πολλές φορές στο ψιλόβροχο και αγνάντευαν ένα οικόπεδο, αδιάφορο για μας, αλλά γεμάτο όνειρα γι’ αυτούς.
Στο βλέμμα τους δεν υπήρχαν ξερόχορτα και εγκαταλελειμμένα λάστιχα αλλά η ιστορία της ομάδας τους, της αγαπημένης τους ΑΕΚ.
Είναι συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους στην όγδοη και ένατη δεκαετία της ζωής τους να στέκουν βουβοί, πολλές φορές βουρκωμένοι, ακουμπισμένοι σε μαγκούρες ή ξεχαρβαλωμένες καρέκλες που κάποιοι είχαν φέρει από το σπίτι τους, και να πλάθουν εικόνες στο μυαλό τους.
Οπως κάποτε έκαναν οι Μικρασιάτες βλέποντας απέναντι, στα παράλια και έκλαιγαν για τις χαμένες πατρίδες.
Πέρασαν αρκετοί κρύοι χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια κι αυτοί οι άνθρωποι συνέχιζαν να πηγαίνουν στο Αλσος για να βλέπουν το όνειρό τους να παίρνει σάρκα και οστά. Να βλέπουν τους εργάτες να δουλεύουν σαν μέλισσες, άλλοι να φωνάζουν, κάποιοι να βωμολοχούν, αλλά όλοι να τραβούν κουπί προς την ίδια κατεύθυνση.
Το όνειρο άρχισε να ψηλώνει. Φτιάχτηκαν οι εξέδρες, τοποθετήθηκαν τα διακοσμητικά, τα τζάμια, μπήκε το στέγαστρο, βάφτηκε, έβαλαν τις φωτογραφίες της κυνηγημένης από την προσφυγιά μάνας. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα, η ταυτότητα, η κουλτούρα, αυτά τα αόρατα δεσμά που κρατούν ενωμένους τους ανθρώπους, στην ΑΕΚ απέκτησαν ξανά σπίτι. Δεν υπάρχουν λέξεις που μπορούν να περιγράψουν τα συναισθήματα που νιώθουν οι γέροντες που μεγάλωσαν με τον Δικέφαλο Αετό στον κόρφο τους, όταν βλέπουν το καμάρι τους να αγκαλιάζει την ιστορία τους.
Οι σύλλογοι κρύβουν μέσα τους μεγάλα κομμάτια του DNA αυτού του ταλαιπωρημένου λαού. Κουβαλούν ιστορίες, αναμνήσεις, πόνο για τις χαμένες πατρίδες και διδάγματα για το μέλλον. Είναι μέρος του πολιτισμού μας και της ταυτότητάς μας.














