Pax και MAD Americana

Αφού η κυβέρνηση Ζελένσκυ δεν ανατράπηκε, αφού το blitzkrieg απέτυχε και οι αμυνόμενοι αντεπιτέθηκαν με επιτυχία, ο Βλαδίμηρος Πούτιν κατοχυρώνει τα κέρδη του με «δημοψηφίσματα», κηρύσσει επιστράτευση και απειλεί ρητά να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα.

Υπάρχει περίπτωση να το κάνει; Φυσικά, για τούτο κατασκευάστηκαν τα πυρηνικά, για να χρησιμοποιηθούν όταν τα κράτη τα χρειαστούν. Όπως ξέρουμε από τον Ψυχρό Πόλεμο μόνο η συμμετρική απειλή της MAD, της Mutual Assured Destruction, αποτρέπει τη χρήση τους. Η Ουκρανία δεν έχει πυρηνικά, πρέπει το ΝΑΤΟ -ή κάποιο κράτος με πυρηνικά- να δηλώσει ρητά ότι αν η Ρωσία τα χρησιμοποιήσει, θα υποστεί το ίδιο.

Η υιοθέτηση της MAD θα ισοδυναμούσε με είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, την αιτία που επικαλέστηκε ο Πούτιν για να εισβάλει. Ισχυρότερη αποτροπή από αυτήν δεν υπάρχει και θα έχει κάθε δίκιο η συμμαχία -ή οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία- να διακηρύξει ότι η κίνησή της είναι αμυντική: με την απειλή της MAD  υπερασπίζεται την ελευθερία, τη δημοκρατία και τη διεθνή τάξη.

Αλλά είναι σε θέση το ΝΑΤΟ να πάρει τέτοια απόφαση, όταν στο εσωτερικό του υπάρχουν δεδηλωμένοι σύμμαχοι του Πούτιν; Μπορεί, θέλει η Αμερική να αποφασίσει κάτι τέτοιο, που θα ήταν και συνεπές με την ως τώρα στάση της; H Pax Americana μήπως τελικά απαιτεί και MAD Americana; Θέλουμε τέτοια γαλλική απόφαση που ίσως προστατεύει την Ουκρανία, αλλά εκθέτει στον κίνδυνο αμοιβαίας καταστροφής μόνο την Ευρώπη;

Μήπως μας λυτρώσει η «κοινωνία των πολιτών» της Ρωσίας που καλείται πλέον να συμμετάσχει σε πόλεμο τον οποίο ως τώρα έκαναν επαγγελματίες; Υπάρχει περίπτωση να επαναληφθεί το αμερικανικό αντιπολεμικό κίνημα της δεκαετίας του 1960 στη Ρωσία;

Η Ρωσία δεν είναι δημοκρατία, η πολιτική της ηγεσία ουσιαστικά δεν λογοδοτεί, δεν είναι υποχρεωμένη να υποχωρεί σε αιτήματά ψηφοφόρων. Θα είναι λοιπόν μεγάλη και ευτυχής έκπληξη αν ο Πούτιν αναχαιτιζόταν από εσωτερικές αντιδράσεις – αλλά αυτό δεν συνέβη σε κανένα από τους πολέμους που έκανε τις τελευταίες δεκαετίες η ρωσική πολιτική τάξη.

Αισιόδοξο σημείο θεωρείται ότι  οι Σι Τζινπίνγκ της Κίνας και Νασρέντα Μόντι της Ινδίας πήραν απόστάσεις από τον Βλαδίμηρο Πούτιν. Αυτό όμως δηλώνει εναντίωση στον πόλεμο ή απέκδυση ευθυνών για ό,τι ήθελε ακολουθήσει;

Χωρίς «ευτυχής έκπληξη» μένουν ως προοπτικές τα πυρηνικά, η MAD -Americana ή άλλη-, η επ’ αόριστον συνέχιση πολέμου που θα καταστρέφει όλη την Ευρώπη, από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια. Μακάρι οι μεγάλες κυβερνήσεις να έχουν σκεφθεί ευτυχέστερες λύσεις που οι κοινοί θνητοί δεν τις βλέπουμε.