Συνεργασίες

Στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε πάρα πολύ ένα κυβερνητικό σχήμα Νέας Δημοκρατίας – Ελληνικής Λύσης. Γιατί θα τον εξιλέωνε για τη δική του συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, εκείνη τη συνεργασία που ευσχήμως – αλλά διόλου πειστικώς – λησμόνησε ο αρχηγός του στη Θεσσαλονίκη όταν είπε ότι «όλες οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη έχουν έναν άξονα, κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά». Γιατί θα οδηγούσε σε μια ισοπέδωση προς τα κάτω.

Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης: ότι ξεκινά από χαμηλά, απελπιστικά χαμηλά. Πώς να πείσει ότι κινδυνεύει η ελευθερία της έκφρασης στην Ελλάδα, ή ότι ο Μητσοτάκης μοιάζει με τον Ορμπαν, όταν επί των ημερών του είχε χωρίσει τα μέσα ενημέρωσης σε φιλικά και εχθρικά και έκανε ό,τι μπορούσε για να υπονομεύσει όποιον διαφωνούσε με την πολιτική του; Πώς να υπερασπιστεί την παιδεία, όταν εκείνο είχε αποτελειώσει τον νόμο Διαμαντοπούλου, ή την υγεία, όταν είχε αναθέσει ένα κομμάτι της στον Πολάκη;

Στην αντίστοιχη παγίδα πέφτει συχνά και το κυβερνών κόμμα: όταν δέχεται κριτική για κάποιο θέμα, απαντά ότι οι προηγούμενοι ήταν χειρότεροι. Θα μπορούσε λοιπόν να προσφύγει στην ίδια τακτική για να δικαιολογήσει μια μετεκλογική συνεργασία με τον Βελόπουλο; Θα μπορούσε να απαντήσει στις σχετικές κριτικές λέγοντας ότι εδώ τουλάχιστον συνεργάζονται δύο κόμματα της Δεξιάς, ενώ εκεί συνεργάστηκε ένα κόμμα που θέλει να λέγεται αριστερό με ένα κόμμα που έχει χαρακτηριστεί ακροδεξιό;

Θεωρητικά, ναι. Και αυτό έδειξε να υπαινίσσεται ο υπουργός Εσωτερικών Μάκης Βορίδης όταν, σε δηλώσεις του στον ΑΝΤ1, απέκλεισε από τη συνεργασία με τη ΝΔ μόνο τα κόμματα με τα οποία τη χωρίζει ένα «προγραμματικό χάος». Η εντύπωση που δόθηκε ήταν ότι στα κόμματα αυτά δεν περιλαμβάνει την Ελληνική Λύση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος άφησε αρχικά να πλανάται αυτή η εντύπωση, για να ξεκαθαρίσει χθες ότι «δεν μπορείς να κυβερνήσεις με κάποιον όταν εμείς κοιτάμε στη Δύση και αυτός στην Ανατολή». Κι αν – θα ρωτούσε κανείς – κάποιοι νεοεκλεγέντες βουλευτές με τον Βελόπουλο αποφασίσουν ξαφνικά ότι έσφαλαν, ή αλληθώρισαν, και ότι στην πραγματικότητα ήταν κι αυτοί ανέκαθεν με τη Δύση; Οι κραυγές για την αποστασία θα εξουδετερώσουν άραγε τότε την ανάγκη για σταθερότητα;

Τα ερωτήματα είναι καθαρά ρητορικά. Η συζήτηση αυτή αποσκοπεί περισσότερο στο να φοβίσει τους αναποφάσιστους και να προσελκύσει τους ακροδεξιούς παρά στο να φέρει στην επιφάνεια κάποια πιθανά σενάρια. Η Νέα Δημοκρατία, ή για να είμαστε ακριβέστεροι η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι πολύ πιθανότερο να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη παρά με την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου. Και αντίθετα με τον ΣΥΡΙΖΑ, που είχε προτιμήσει για παρέα τον Καμμένο από τη Φώφη και τον Σταύρο, αν χρειαστεί θα επιδιώξει να το κάνει.