Ο φόβος της χαλαρής ψήφου

Χωρίς ρητορικές εξάρσεις και συνθηματολογικές ακρότητες ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάστηκε το Σαββατοκύριακο στη ΔΕΘ εγκαινιάζοντας επισήμως τη μακρά προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα τη νέα πίστα που φαίνεται ότι αποφάσισε να ακολουθήσει μετά τα πενιχρά δημοσκοπικά κέρδη που αποκόμισε η αξιωματική αντιπολίτευση από την εξαιτίας της υπόθεσης των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων αλλαγή του πολιτικού κλίματος σε βάρος του κυβερνώντος κόμματος.

Αντικαθιστώντας το διχαστικό δίλημμα «ή αυτοί ή εμείς», που στις προηγούμενες εκλογές είχε θέσει το κόμμα του με αποτέλεσμα να περιχαρακωθεί στον χώρο της παραδοσιακής αλλά πλέον μη πλειοψηφικής αντιδεξιάς, με το τετραπλό δίλημμα «δημοκρατία ή ολιγαρχία», «δημοκρατία ή απολυταρχία», «δημοκρατία ή οικογενειοκρατία», «κράτος ή παρακράτος», ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εμφανίστηκε τώρα να υιοθετεί μια πιο πολυσυλλεκτική στρατηγική υπέρβασης των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς με απώτερο στόχο τη σύσταση ενός «αντιμητσοτακικού» μετώπου με τη συμμετοχή ή την ανοχή ακόμα και των φίλα διακείμενων προς τη ΝΔ ψηφοφόρων που θα θελήσουν να αποστασιοποιηθούν από αυτήν αποδοκιμάζοντας (διάβαζε τιμωρώντας) τη σημερινή ηγεσία της για την αλαζονεία και την καθεστωτική συμπεριφορά της.

Δεν ήταν άλλωστε τυχαία ούτε η «ηθική υποχρέωση» που ανέλαβε προς τη μεσαία τάξη να αποκαταστήσει τις αδικίες που διέπραξε σε βάρος της η «πρώτη φορά Αριστερά» ούτε η έμφαση που έδωσε στο δίλημμα των διλημμάτων που έθεσε για τις επερχόμενες εκλογές, «Αγία οικογένεια ή προοδευτική διακυβέρνηση;», το οποίο μάλιστα (επίσης όχι τυχαία) συνόδευσε με το γνωστό καραμανλικό ερώτημα «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;».

Είναι μάλλον προφανές ότι πεπεισμένος πως το ΠΑΣΟΚ είναι αποφασισμένο να δώσει τον νυν υπέρ πάντων αγώνα προκειμένου να υπερασπιστεί μέχρι τέλους την πολιτική του αυτονομία και να εξαντλήσει κάθε περιθώριο επανασυσπείρωσης των νοσταλγών της κυριαρχίας του, ο Αλέξης Τσίπρας θα επιχειρήσει από την πλευρά του να εξαντλήσει κάθε περιθώριο διεμβολισμού της ρηγματωμένης εκλογικής βάσης του κυβερνώντος κόμματος προκειμένου να αναπληρώσει με δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της ένα μέρος τουλάχιστον των διαρροών που και οι δεξαμενές του ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν προς το ΠΑΣΟΚ, αν η ηγεσία του τελευταίου πείσει τις κρίσιμες μάζες του εκλογικού σώματος ότι όσο μεγαλύτερη άνοδο σημειώσουν τα δικά του ποσοστά τόσο περισσότερες θα γίνουν οι πιθανότητες να σχηματιστεί βιώσιμη κυβέρνηση από την πρώτη αναμέτρηση.

Ισως μάλιστα να ήταν το γεγονός ότι στο δικό του πέρασμα από τη ΔΕΘ ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν απέκλεισε εκ των προτέρων κανένα ενδεχόμενο, πλην εκείνου της «τερατογένεσης», που υποχρέωσε και τον Αλέξη Τσίπρα να ξεκαθαρίσει, πρώτον, ότι δεν θα συμμετάσχει σε κυβέρνηση ηττημένων, δεύτερον, ότι κρίσιμες θα είναι οι πρώτες και όχι οι δεύτερες εκλογές με την ενισχυμένη αναλογική και, τρίτον, ότι «όποιος τις χάσει, χάνει και το τρένο» (της διακυβέρνησης).

Οπερ έστιν μεθερμηνευόμενο ότι αν, έστω και οριακά, τις κερδίσει ο Μητσοτάκης, κανένας δεν θα μπορεί να του αρνηθεί την πρωθυπουργία.

Μπορεί να είναι ο φόβος της «χαλαρής ψήφου» στην πρώτη αναμέτρηση που έκανε τους ενδιαφερόμενους να αναθεωρήσουν τη στρατηγική τους, αλλά πάντα ο φόβος αυτός ήταν που φύλαγε τα έρμα.

Αν μη τι άλλο, είναι και πάλι αυτός που κάνει το τοπίο πιο καθαρό και τις εσωτερικές εξελίξεις λιγότερο αβέβαιες. Αρκεί οι διεθνείς να μην επιφυλάσσουν άλλες εκπλήξεις.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας-αναλυτής