Ο εξευτελισμός της Ρωσίας

Να που τελικά γίνονται «θαύματα». Οταν υπάρξουν προϋποθέσεις που δεν τις φανταζόταν και δεν τις περίμενε κανείς, μπορεί να επέλθουν ανατροπές που επίσης ήταν αδιανόητες στην αρχή γεγονότων που έμοιαζαν να οδηγούν νομοτελειακά προς μία κατεύθυνση. Αυτό συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία, όπου έπειτα από 200 ημέρες πολέμου, τελικά, η Ρωσία, όχι απλώς δεν έχει πετύχει τους στόχους της σε χρόνους, αλλά, το κυριότερο, έχει αρχίσει να ηττάται κατά κράτος από τις δυνάμεις του ουκρανικού στρατού.

Αφού πρώτα απέκρουσαν την επίθεση του ναζιστικού τύπου «πολέμου – αστραπή» (έστω και κακέκτυπου) στα δυτικά και την πρωτεύουσα της χώρας και έστειλαν πίσω τους Ρώσους στα ανατολικά, τώρα, οι Ουκρανοί φαίνεται ότι τρέπουν και από εκεί τους Ρώσους σε άτακτη φυγή. Φαίνεται ότι μεγάλα τμήματα του επιτιθέμενου στρατού εγκαταλείπουν μαζικά τα όπλα και τρέχουν να κρυφτούν, την ώρα που οι ουκρανικές δυνάμεις προελαύνουν σε εδάφη που η Ρωσία θεωρούσε δεδομένο ότι δεν επρόκειτο να χαθούν ξανά ποτέ γι’ αυτήν. Και όχι μόνον η Ρωσία.

Γνωρίζοντας τι σημαίνει Σοβιετική Ενωση και Κόκκινος Στρατός και έχοντας συνείδηση ότι η μόνη προσπάθεια του Πούτιν είναι να ξαναχτίσει την ίδια αυτοκρατορία απλώς σε διαφορετικό περιτύλιγμα, ελάχιστοι μπορούσαν να πιστέψουν ότι υπήρχε πιθανότητα η Ρωσία να ηττηθεί. Οι περισσότεροι θεωρούσαμε ότι κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να συμβεί. Αλλωστε, πρόκειται για μία από τις δύο ισχυρότερες πυρηνικές δυνάμεις στον κόσμο. Ομως, αποδείχθηκε ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι.

Πρώτα, ήρθε ο απόλυτος αστάθμητος παράγοντας: η αντίσταση του Ζελένσκι. Ουδείς περίμενε ότι ο ουκρανός πρόεδρος, που πριν από την επίθεση όλοι αντιμετώπιζαν ως έναν πρώην κωμικό και παίκτη ριάλιτι, θα υψωνόταν σε έναν από τους κορυφαίους διεθνούς ηγέτες του 21ου αιώνα – αν όχι τον κορυφαίο. Ο Ζελένσκι πίστεψε στο απίστευτο και έκανε τα πάντα γι’ αυτό. Ηταν εκείνος που εμψύχωσε τον λαό και τον στρατό του τη στιγμή που ουδείς θεωρούσε πιθανό να νικηθεί η Μόσχα. Ηταν εκείνος που ανάγκασε τη Δύση να αντιδράσει και της επέβαλε να βοηθήσει την Ουκρανία. Ηταν εκείνος ο οποίος δεν λύγισε ούτε για μία στιγμή. Και που από την πρώτη ώρα, στις πιο ζοφερές στιγμές, μιλούσε για νίκη – σε βαθμό να αναρωτιούνται διεθνώς αν ήταν με τα καλά του… Και όμως, ήταν!

Επειτα, η βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών: βοήθεια πρωτοφανής, οικονομική και στρατιωτική. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι χωρίς αυτήν η Ρωσία θα είχε κερδίσει τον πόλεμο. Αρκετά εύκολα. Ομως, η Ουάσιγκτον έκανε τα πάντα. Και έπιασαν τόπο. Και δίπλα της το Λονδίνο. Και μία σειρά από ευρωπαϊκές χώρες, αλλά με πολύ μεγάλη απόσταση και καθυστέρηση και, κυρίως, κάποιες, με δισταγμούς, όπως το Βερολίνο. Αντίθετα, χώρες όπως η Πολωνία, που ξέρουν τι σημαίνει σοβιετική κατοχή, έκαναν ό,τι μπορούσαν, πάνω από τις δυνάμεις τους.

Η Ρωσία εξευτελίζεται πλέον καθημερινά στις πεδιάδες της Ουκρανίας. Κάθε ώρα που περνάει είναι και χειρότερα γι’ αυτήν. Και ακόμα χειρότερα είναι για τον ίδιο τον Πούτιν, ο οποίος αν κινδύνευσε ποτέ από κάτι, είναι μόνον από το ενδεχόμενο ήττας, που ήδη έχει αρχίσει και τον καθιστά ευάλωτο εντός της χώρας του. Ο εξευτελισμός είναι κάτι που το όποιο σύστημά της δεν πρόκειται να του το αφήσει απλήρωτο. Δεν κινδύνευσε επειδή έκανε την εισβολή, που είχε μεγάλη απήχηση μέσα στη Ρωσία, παρά τα όσα λέγονται. Ομως, αν ηττηθεί, θα βρεθεί στη θέση διαφόρων προκατόχων του της σοβιετικής εποχής, που ο κόσμος είχε να ακούσει νέα τους για πολλούς μήνες πριν μάθει τελικά ότι όδευαν για το μαυσωλείο κάπου κοντά στον Λένιν. Και επειδή ο Πούτιν το ξέρει αυτό καλύτερα από τον καθένα, τώρα πρέπει να περιμένει κανείς την τελική του αντίδραση: ίσως μπαίνουμε, δηλαδή, στην πιο επικίνδυνη ώρα του πολέμου…