Η δική μας διαφορετική αντίληψη

Απέτυχε η Εθνική μας στο Ευρωμπάσκετ; Εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπει κανείς. Αν η Εθνική μας ήταν φαβορί για την κατάκτηση του τρόπαιου απέτυχε. Αλλά για ποιους άραγε ήταν φαβορί η Εθνική μας; Κατά βάση αυτό το κλίμα υπεραισιοδοξίας το δημιούργησαν οι έλληνες αθλητικογράφοι εξαιτίας της αγάπης για την ομάδα. Πρέπει να πω ότι οι πιο πολλοί (αν όχι όλοι…) έχουν πετύχει κάτι καταπληκτικό: να υπάρχει στην Ελλάδα μια εντελώς διαφορετική αντίληψη για το τι είναι το μπάσκετ σε σχέση με την αντίληψη που έχει για αυτό όλος ο υπόλοιπος κόσμος.

ΝΒΑ

Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο η Μέκκα του μπάσκετ είναι το ΝΒΑ: αυτό είναι το πρωτάθλημα των καλύτερων, ο προορισμός κάθε μεγάλου αθλητή που θέλει να γράψει ιστορία και να κερδίσει και χρήματα. Ολος ο κόσμος κοιτάζει με δέος το αμερικανικό πρωτάθλημα: οι Φινλανδοί, οι Γάλλοι, οι ίδιοι οι Γερμανοί ενθαρρύνουν όσα παιδιά έχουν προσόντα να πάνε στα αμερικάνικα κολέγια να μάθουν μπάσκετ και να μπουν στο θερμοκήπιο του ΝΒΑ γρήγορα. Εδώ πιστεύουμε πως ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ έχασαν μέσα από τα χέρια τους τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και πως έπρεπε να τον κρατήσουν και να χτίσουν πάνω του τις ομάδες τους – λες και υπήρχε ποτέ πιθανότητα παίκτης με τα προσόντα και τις φιλοδοξίες του Γιάννη να μείνει στην Ευρώπη για να κερδίζει τη Βιλερμπάν και το Λαύριο. Ολος ο κόσμος πιστεύει πως το ΝΒΑ είναι το πρωτάθλημα των καλύτερων εκτός από μας: εμείς νομίζουμε ότι το αληθινό μπάσκετ παίζεται στην Ευρωλίγκα (ευτυχώς όχι και στην Α1) και το ΝΒΑ είναι «ένα πανηγύρι». Σε πρώην πρόεδρο της ομοσπονδίας αποδίδεται η φράση πως «στο ΝΒΑ παίζουν μαϊμούδες που στην Εθνική δεν χρειάζεται να παίξουν ποτέ».

Ολοι

Δεν είναι όμως μόνο το ΝΒΑ που δεν καταλαβαίνουμε. Εχουμε ανάλογα προβλήματα αντίληψης και με τις χώρες που συμμετέχουν στα Eurobasket. Για μας π.χ. η Σερβία είναι η μόνη και μοναδική υπερδύναμη – άντε να τη συγκρίνουμε με τη Ρωσία. Οι Ισπανοί έχουν κερδίσει σχεδόν όλα τα τρόπαια που υπάρχουν αλλά για μας είναι ένα τσούρμο από απατεώνες! Ο Ρούντι Φερνάντεθ, αυτή η τεράστια προσωπικότητα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, στην Ελλάδα θεωρείται ένας μεγάλος αντιπαθητικός – από τη συντριπτική πλειονότητα – και κάτι σαν καραγκιόζης! Ο δε Σέρτζιο Σκαριόλο, ο ιταλός προπονητής των Φούριας Ρόχας που δεν λείπουν από τετράδα διοργάνωσης μαζί του εδώ και μια δεκαετία (και βάλε…) είναι «ένας άχρηστος», ένα «νούμερο», ένας «τυχερός» – και ό,τι άλλο βάζει ο νους του ανθρώπου. Αυτά μάλιστα δεν τα λένε απλοί φίλαθλοι που μπορεί να παρακολουθούν ματς εθνικών ομάδων μια στο τόσο: τα λένε και γνώστες του αθλήματος, παλιοί παίκτες αλλά και προπονητές. Ευτυχώς για αυτούς όχι δημόσια.

Παραγωγή

Στο μυαλό μας το μπάσκετ παίζεται πάντα από έξι χώρες: τη Σερβία, τη Ρωσία, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και τη Λιθουανία. Μας είναι αδύνατο να καταλάβουμε πως οι Τσέχοι έχουν στο σπορ μεγαλύτερη παράδοση από τη δική μας, πως οι Κροάτες είναι πάντα επικίνδυνοι, πως οι Φινλανδοί έχουν βρει στο πρόσωπο του Μαρκάνεν ένα νέο ήρωα, πως οι Γερμανοί έχουν μια καταπληκτική παραγωγή παικτών (που εμείς ονειρευόμαστε), πως οι Τούρκοι δεν ξοδεύουν απλά για ξένους σταρ αλλά βγάζουν και παίκτες και πως στη Βοσνία και στο Μαυροβούνιο υπάρχουν αυτή τη στιγμή μονάδες που ξετρελαίνουν τους αμερικανούς σκάουτερ. Αλλά ακόμα κι αυτά θα ήταν χαριτωμένες εθνικές ψευδαισθήσεις αν εξαιτίας της άγνοιας για το τι είναι το μπάσκετ του καιρού μας, δεν καταστρέφαμε εδώ και μια δεκαετία ό,τι έχει απομείνει από το κάποτε αναπτυξιακό πρόγραμμα – αυτό που μας επέτρεπε να βλέπουμε νέους παίκτες. Οταν δεν υπάρχει γνώση των καιρών (και αντίληψη της πραγματικότητας…) πώς διάβολο να υπάρχει παραγωγή παικτών;

Εθνικές Νέων

Αν πριν απ’ το Ευρωμπάσκετ βλέπατε φέτος το καλοκαίρι τι έκαναν οι εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων σε αντίστοιχα τουρνουά θα κλαίγατε. Παίκτες που διαφημίζονται ως μεγάλα ταλέντα, στελέχωσαν ομάδες στις οποίες δεν υπήρχε απολύτως τίποτα που να έχει να κάνει με δημιουργία και ταλέντο. Εδώ και χρόνια το ελληνικό μπάσκετ παράγει περιφερειακούς, που βουτάνε στις διαφημιστικές πινακίδες, ψηλούς που σπρώχνουν, σουτέρ που δεν σουτάρουν, αλλά κάνουν καλά σκριν. Δεν είναι ότι λείπουν οι διακρίσεις στις μικρές εθνικές: είναι ότι όταν αυτές έρχονται, έρχονται μέσα από ομαδική δουλειά που επιτρέπει σε προπονητές να χτίζουν βιογραφικά χωρίς να παράγουν παίκτες – για βελτίωση ούτε λόγος. Η λογική η δική μας είναι ότι οι μικρές ομάδες πρέπει να κερδίζουν – δεν χρειάζεται να παίζουν. Οι μικροί μαθαίνουν την άμυνα με αλλαγές πριν μάθουν να σουτάρουν, ασχολούνται με τη στατιστική πριν μάθουν να πασάρουν, γίνονται αστέρια πριν γίνουν μπασκετμπολίστες. Στον ορίζοντα δεν υπάρχει κανείς που να διαδεχτεί τον Σλούκα και τον Καλάθη: ακόμα και τον Παπανικολάου. Οι εθνικοί μας σπορτκάστερ φτάσανε να συγκρίνουν τον Ντόρσεϊ με τον Βασίλη Σπανούλη μόνο και μόνο γιατί τολμούσε να πάρει κάποιο σουτ! Εχουμε φτάσει στην απίθανη κατάσταση να θεωρείται ότι το σουτ είναι τρομακτική ειδικότητα: ενώ είναι το πιο βασικό για να παίξεις μπάσκετ.

Βασικά

Επειδή το ελληνικό μπάσκετ κουβαλάει μια παράξενη ευλογία, ο Θεός μας έδωσε από το πουθενά τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Αλλά για να μας κάνει τη ζωή δύσκολη (και να διασκεδάζει μαζί μας) τον έκανε πανύψηλο – έναν αληθινό γίγαντα. Αν ο Γιάννης με όλο αυτό το θεόσταλτο ταλέντο ήταν περιφερειακός, ήταν δηλαδή κάτι σαν τον Στιβ Κάρι που κέρδισε φέτος τον τίτλο στο ΝΒΑ, θα γυρνούσε η Εθνική μας από το Ευρωπαϊκό με ένα μετάλλιο γιατί σε αυτή τη διοργάνωση διακρίνονται ομάδες που έχουν σπουδαίους κουμανταδόρους. Αλλά ο Γιάννης χρειάζεται μια ομάδα γύρω του. Κι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει – ειδικά όταν οι συμπαίκτες του έναν τέτοιο σέντερ δεν έχουν αξιοποιήσει ποτέ. Ωστόσο αυτό είναι μια τρομερή λεπτομέρεια σε μια χώρα που ξέχασε (;) χρόνια τώρα τα βασικά.

Παραμύθι

Ημασταν φαβορί. Στον ημιτελικό θα αντιμετωπίζαμε τους πανίσχυρους Λιθουανούς και στον τελικό τους Σέρβους – έτσι μας λέγανε οι σπορτκάστερ στη διάρκεια των αγώνων. Θα κερδίζαμε ξανά το τρόπαιο και θα βγαίναμε στους δρόμους. Και θα ζούσαμε όλοι καλά. Και οι Σέρβοι και οι Λιθουανοί που αποκλείστηκαν πριν από την Εθνική μας ακόμα καλύτερα…