Τεχνοκράτες και πολιτικοί

Πριν 50 σχεδόν χρόνια, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, άρτι αφιχθείς εκ Παρισίων με εκσυγχρονιστικές ιδέες, θέλησε να αναμορφώσει την τότε ΕΡΤ που ήταν προπαγανδιστικό ραδιοτηλεοπτικό μονοπώλιο στην υπηρεσία της χούντας. Κάλεσε τον σερ Χιου Γκριν – πρώην γενικό διευθυντή του BBC- να μελετήσει την ΕΡΤ και να υποβάλει προτάσεις για τη μεταρρύθμιση της

Προέκυψε η μυθική «Έκθεση Γκριν». Ποτέ δεν εφαρμόστηκε: ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία χρειάζονταν τότε την ΕΡΤ ως μηχανισμό προπαγάνδας και βολέματος ημετέρων.

Το 2018, μετά την εκατόμβη στο Μάτι, ο Αλέξης Τσίπρας κάλεσε άλλον γενικό διευθυντή, τον Γιόχαν Γκέοργκ Γκόλνταμερ του «Παγκόσμιου Κέντρου Παρακολούθησης Πυρκαγιών», να υποβάλλει προτάσεις για πρόληψη και αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών.

Κατέθεσε ο άνθρωπος έκθεση, την παρέλαβαν στο Μαξίμου και στη Βουλή σε ειδικές τελετές υπό τους ήχους παιάνων των φιλαρμονικών του δήμου και του ναυτικού. Καίτοι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΛΕΛ εφάρμοζε «με το στανιό» τις βδελυρές απαιτήσεις της τρόικας, την «έκθεση Γκόλνταμερ» που η ίδια ζήτησε την  τοποθέτησε κατευθείαν στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, δίπλα στην έκθεση Γκριν.

Μετά και την περυσινή καταστροφή,  ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντί να ζητήσει νέα έκθεση, κάλεσε τον Χρήστο Στυλιανίδη να βγάλει τα κάρβουνα από τη φωτιά – και φαίνεται τα κατάφερε: το καλοκαίρι πήγε πολύ καλά ως τώρα. Μακάρι να τελειώσει έτσι.

Τώρα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι μετά μισό αιώνα καλείται πάλι Βρετανός αξιωματούχος για να αναδιοργανώσει την ΕΥΠ κατά το πρότυπο της MI5. Βεβαίως, λόγω του ιερού και απαραβίαστου «απόρρητου» της ΕΥΠ δεν θα μάθουμε ποτέ αν και ποιες αλλαγές έγιναν.  Το όνομά του δεν ανακοινώνεται, μάλλον για να μην έχουμε να ρωτάμε «τι απέγινε η έκθεση του τάδε;» στο επόμενο σκάνδαλο «επισυνδέσεων».

Από όσα καταλάβαμε από την τρόικα, τις πυρκαγιές, τις παρακολουθήσεις και υποκλοπές προκύπτει ότι 1) οι λύσεις που προτείνουν ξένοι τεχνοκράτες δεν υλοποιούνται παρά «με το μαχαίρι στον λαιμό» των πολιτικών μας, όπως έκανε η τρόικα 2)  απαιτείται πρωτίστως εργασία, οργανωτικότητα και ανάληψη πολιτικής ευθύνης για αποτελεσματικές καινοτομίες, όπως βλέπουμε στις περιπτώσεις των υπουργών  κκ. Στυλιανίδη, Πιερρακάκη και μερικών άλλων δακτυλομετρημένων  και δακτυλοδεικτούμενων.

Για κρισιμότερα θέματα όμως όπως οι υποκλοπές ή η κρατικοί οργανισμοί, οι τεχνοκράτες είναι άχρηστοι αν το πολιτικό προσωπικό δεν αποδεχθεί ότι: 1) υπάρχουν όρια στα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επικράτηση στον πολιτικό ανταγωνισμό 2) το κράτος δεν είναι εργαλείο για τη διαιώνιση της εξουσίας αυτών που κυβερνούν. Στοιχειακοί,  θεμελιώδεις κανόνες που η μη τήρησή τους στοιχειώνει τη δημοκρατία μας, την πολιτική ζωή και τη χώρα.