Τα παράπονά σας στον χρόνο

Η ρεσεψιονίστ ήταν ευγενέστατη, νεαρότατη, πολύ συνεσταλμένη. Εγώ έξω φρενών. Δεν θα έβγαζα επάνω της τη δίκαιη οργή μου. Ζήτησα -απαίτησα – να με πάει στον διευθυντή. Χτύπησε δειλά την πόρτα του γραφείου του. Και τι γραφείο! Με έπιπλα αντίκες, από βαρύ ξύλο – γύρευε από ποιον πλειστηριασμό θα τα είχαν αγοράσει. Με εξώστη, βεράντα σωστή, που έβλεπε στη λίμνη. Και τι διευθυντής! Ψηλός, σωματώδης, κοστουμαρισμένος, χρυσά γυαλιά και λουλουδάκι (μενεξές νομίζω) καρφιτσωμένο στην κομβιοδόχη, στο πέτο του. Με κόντε έμοιαζε του προπερασμένου αιώνα. Ακόμα και για βασιλιάς θα έπειθε ευρωπαϊκού κρατιδίου.

«Καλημέρα σας, ονομάζομαι Χ. Βρίσκομαι στο ξενοδοχείο σας καλεσμένος από την εταιρεία P. Θα μιλήσω στο συνέδριό της…». «Μεγάλη μου τιμή!» μου έσφιξε το χέρι και με τα δυο δικά του, παλάμες-κουπιά, νύχια περιποιημένα από μανικιουρίστα. «Να κεράσω καφέ; Αναψυκτικό; Ή προτιμάτε ένα ποτό, κάποιο απόσταγμα έστω τοπικής παραγωγής;». «Αλκοόλ πρωινιάτικα; Θεός φυλάξοι!

Ακούστε, κύριε! Εφτασα χθες, αργά τη νύχτα. Με έβαλαν στο 509. Εχετε εικόνα του συγκεκριμένου μονόκλινου;». «Ασφαλώς». «Γνωρίζετε συνεπώς ότι το κάλυμμα του κρεβατιού έχει ένα πένθιμο μωβ χρώμα. Το ίδιο και η ταπετσαρία της μοναδικής καρέκλας. Οτι το ντουζ είναι ένας στενότατος θαλαμίσκος, που με αναγκάζει να στέκομαι προσοχή – πώς θα τεντώσω τα χέρια μου για να σαπουνιστώ; Τι θα συνέβαινε εάν είχα είκοσι, δεκαπέντε έστω, επιπλέον κιλά; Θα σφήνωνα; Ξέρετε τι κυρίως λείπει από το συγκεκριμένο δωμάτιο…». «Πείτε μου και θα σας το φέρουμε αμέσως. Σεσουάρ; Μπουρνούζι; Κιτ ραπτικής;». «Με κοροϊδεύετε; Το εν λόγω δωμάτιο δεν έχει παράθυρο!». «Πρόκειται για σοφίτα. Εχει φεγγίτη». «Εναν φεγγίτη τόσο δα! Με κάγκελα επιπλέον – γιατί; Για να μη δραπετεύσω; Ελάχιστος φρέσκος αέρας μπαίνει μέσα. Κι ακόμα λιγότερο φως. Ασφυκτιώ!».

Ο διευθυντής με κοίταξε με τρυφερή συγκατάβαση. Σαν να ήμουν κανένας αταξίδευτος.

«Από έφηβος λατρεύω τα ξενοδοχεία!» τον πληροφόρησα. «Εχω μείνει σε εκατοντάδες, συνήθως όχι για αναψυχή. Οποτε εκδίδω καινούργιο βιβλίο, κάνω περιοδείες για να το παρουσιάσω σε όλη την Ελλάδα, ενίοτε και στο εξωτερικό. Εχω καταλύσει και σε μονάστερα ακόμα…». «Δεν υπάρχουν μονάστερα» με διέκοψε. «Στην Αρτα εν πάση περιπτώσει, ο τοίχος πλάι στο κρεβάτι είχε την πιο πρωτότυπη ταπετσαρία: πτώματα κουνουπιών που τα είχαν σκοτώσει οι προηγούμενοι ένοικοι αφού τους είχαν πιει – τα κουνούπια των ανθρώπων – το αίμα. Στην Καν της Νορμανδίας το μπάνιο ήταν μέσα στο δωμάτιο, κακοκρυμμένο πίσω από ένα νάυλον παραβάν. Σε ένα χάνι στη Χαλκιδική, για επίπλωση είχαν ξηλωμένα καθίσματα λεωφορείου. Εχει τύχει να φιλοξενηθώ και στα ωραιότερα… Στο “Τσιραγκάν”, στην Κωνσταντινούπολη, με τους παραδείσιους κήπους, εκεί βόλταρε κάποτε ο σουλτάνος… Στο “Ζορζ Σενκ”, στο Παρίσι…». «Εκεί παντρεύτηκε ο Ακης Τσοχατζόπουλος!».

^«Με ειρωνεύεστε; Στο “Ζορζ Σενκ” είδα κορνιζαρισμένη φωτογραφία της Μάρλεν Ντίτριχ με την υπογραφή της!». «Εκανε η Μάρλεν Ντίτριχ τη διαμονή σας πιο ευχάριστη;». «Οπου κι αν έχω μείνει στη ζωή μου, υπήρχε μπαλκόνι! Παράθυρο έστω. Είχα κάποια θέα. Τον Βόσπορο ή την απέναντι έστω πολυκατοικία. Ανέπνεα. Αγνάντευα. Μονάχα εδώ, σε εσάς, νιώθω τέτοια κλειστοφοβία!».

«Δεν γίνεται να σας αλλάξουμε δωμάτιο. Δεν έχουμε διαθεσιμότητα, λυπάμαι» αποφάνθηκε ο διευθυντής με ύφος δικαστή. «Μπορείτε ασφαλώς να φύγετε. Μα επιτρέψτε μου να σας θυμίσω κάτι – και μη ρωτήσετε πώς το ξέρω. Το 1994 είχατε βρεθεί στο Βερολίνο σε μια σοφίτα που δεν είχε καν φεγγίτη. Που η μοκέτα είχε μουχλιάσει από τα απόνερα του μπάνιου. Ούτε καν διανοηθήκατε να διαμαρτυρηθείτε. Γιατί άραγε;». «Δεν ήξερα γερμανικά;». «Ανοησίες. Διότι ήσασταν είκοσι εφτά χρόνων, είχατε μόλις απολυθεί από τον στρατό. Διότι μοιραζόσασταν το στρώμα με μια κοπελίτσα. Εκείνη σας φώτιζε, εκείνη σας δρόσιζε. Τι να την κάνετε τη θέα όταν γδυνόταν εκείνη μπροστά σας;». «Μου την παρείχε το ξενοδοχείο;» αγρίεψα. «Σας την παρείχαν τα νιάτα σας, κύριε… Τα παράπονά σας στον χρόνο».