«Γενική συνέλευση πολυκατοικίας»

Τον τίτλο τον δανείστηκα από συνέντευξη του Προέδρου της Βουλής, Κώστα Τασούλα. Είναι η απάντησή του στο ερώτημα με τι θα μοιάζει η πολιτική κατάσταση μετά τις εκλογές με απλή αναλογική. Επειδή μονοψήφιος είναι πια ο αριθμός των μηνών που απομένουν μέχρι τις εκλογές και για τον λόγο, επίσης, ότι το πολιτικό κλίμα έχει δηλητηριαστεί από την εχθροπάθεια και την τοξικότητα, όλοι αυτό σκέφτονται: το χάος της «γενικής συνέλευσης» και οι περισσότεροι το φοβούνται. Οχι όλοι, διότι υπάρχουν και εκείνοι για τους οποίους η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία, όπως το έθεσε με την αποφθεγματική ευστοχία της η θεωρητικός της Αριστεράς κυρία Εφη Αχτσιόγλου.

Αν ανοίξουμε την εικόνα, διαπιστώνουμε ότι και οι συνθήκες στο διεθνές περιβάλλον αλλάζουν, με τρόπο που απειλεί την πολιτική σταθερότητα σε όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Είναι πλέον ευρέως αντιληπτό ότι η Ρωσία, με όπλο την ενεργειακή πολιτική, έχει εξαπολύσει έναν ιδιότυπο πόλεμο κατά της Ευρώπης, με στόχο  την πολιτική αποσταθεροποίησή της. Εν παρόδω μόνον υπενθυμίζω πως ο πόλεμος του Πούτιν δημιουργεί συνθήκες οι οποίες οξύνουν την τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο, χωρίς να επεκταθώ. Με αυτά στο βάθος του ορίζοντα, η βεβαιότητα της «γενικής συνέλευσης», οι συνέπειες του χάους της ακυβερνησίας στην οικονομία και το βιοτικό επίπεδο, θέτουν ένα δίλημμα στον Πρωθυπουργό: να αλλάξει τον εκλογικό νόμο, ώστε μετά τις δεύτερες εκλογές να υπάρξει κυβέρνηση, ή να τηρήσει τη δέσμευσή του και να μην πειράξει τον εκλογικό νόμο;

Τη δημόσια συζήτηση άνοιξε ο Γιώργος Γεραπετρίτης (το νέο ισχυρό πρόσωπο στο Μαξίμου, μετά την παραίτηση του Γρηγόρη Δημητριάδη) και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος την άφησε ανοικτή. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι και ο Πρωθυπουργός πρέπει να το σκέπτεται· σε διαφορετική περίπτωση, θα μπορούσε ο ίδιος να είχε κλείσει το θέμα, όπως τόσες φορές στο παρελθόν. Το ερώτημα είναι του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σε αυτόν απευθύνεται, όχι μόνον επειδή δική του είναι η απόφαση, αλλά και επειδή αφορά τον ίδιο.

Το μέγιστο εκλογικό πλεονέκτημα της ΝΔ είναι ο ίδιος ο Μητσοτάκης και η αξιοπιστία του – οι μανιώδεις προσπάθειες των αντιπάλων του να τον πλήξουν προσωπικά επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Πώς προφυλάσσονται λοιπόν το κύρος και η αξιοπιστία του Πρωθυπουργού; Με την τήρηση μιας προσωπικής δέσμευσής του πάνω σε ένα ζήτημα αρχών ή με την παραβίασή της, προκειμένου να μην κινδυνεύσει ένα ανώτερο αγαθό, που είναι η προϋπόθεση για όλα τα άλλα;

Εξ όσων αντιλαμβάνομαι, οι περισσότεροι από εκείνους των οποίων η γνώμη μετράει υποστηρίζουν αναφανδόν ότι ο εκλογικός νόμος πρέπει να αλλάξει, ώστε να μη μείνει η χώρα ακυβέρνητη. Λιγότεροι είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι ο Μητσοτάκης πρέπει να τηρήσει την υπόσχεσή του και να μην πειράξει τον εκλογικό νόμο. Και οι δύο πλευρές συμφωνούν στην πρόβλεψη ότι ο κόσμος θα κατατρομάξει με την παλαβομάρα που θα οργιάσει στην περίοδο ενδιαμέσως των δύο εκλογικών αναμετρήσεων. Διαφωνούν στον τρόπο με τον οποίο ο Μητσοτάκης πρέπει να αντιμετωπίσει και να εκμεταλλευθεί το συγκεκριμένο ενδεχόμενο. Οι μεν υποστηρίζουν ότι εφόσον το προβλέπει, οφείλει και να το προλάβει, οι δε ότι θα το αντιμετωπίσει καλύτερα με άθικτη την αξιοπιστία του.

Οι τελευταίοι τονίζουν, επιπλέον, ότι θα πρόκειται για μια ενέργεια η οποία θα προδίδει ηττοπάθεια και σημειώνουν ότι η ηττοπάθεια προκαλεί πάντα αποστροφή στον ψηφοφόρο. Οταν θα γίνουν οι εκλογές, εκτιμούν ότι ο κόσμος θα έχει καταλάβει καλύτερα την κατάσταση του ιδιότυπου πολέμου που ζει η Ευρώπη και σε συνδυασμό με τον τρόμο της ακυβερνησίας, θα ψηφίσουν ευκολότερα τον Μητσοτάκη για την ηγετική ακεραιότητά του. Το σημαντικό ερώτημα, ωστόσο, αφορά το τίμημα αυτής της ακεραιότητας. Αν, δηλαδή, αξίζει για χάρη της να εκθέσεις τη χώρα στον κίνδυνο δεινών, για τα οποία είσαι βέβαιος.

Λόγω της διεθνούς κατάστασης και των επιπτώσεών της, που θα γίνονται ολοένα πιο αισθητές, ο κόσμος στις εκλογές θα ψηφίσει ηγέτη. Το ερώτημα, επομένως, είναι τι κάνει τον ηγέτη: η τήρηση του λόγου του ή μήπως η προβλεπτικότητά του, εφόσον αυτή υπηρετεί το κοινό συμφέρον; Εξαρτάται σε ποιον δίνεις τον λογαριασμό: στον καθρέπτη σου, στο κόμμα σου ή στην Ιστορία; Αν πρόκειται για την τελευταία, τότε δεν βλέπω πώς γίνεται να γνωρίζεις την καταστροφή που έρχεται, να μπορείς να την εμποδίσεις, αλλά να μην κάνεις τίποτε.