«Το ρίσκο»

Η «σιδηρά κυρία» της Φρανκφούρτης πάτησε το κουμπί, αποφασίζοντας μιας πρωτοφανή αύξηση των ευρωεπιτοκίων. Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Κριστίν Λαγκάρντ ακολουθεί κατά πόδας τη φιλοσοφία του προκατόχου της, Μάριο Ντράγκι στον τρόπο αντιμετώπισης των κρίσεων. «Whatever it takes» (θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί), λοιπόν και όποιος αντέξει! Το 0,75% συνιστά μια τολμηρή κίνηση πέρα και έξω από τη μετριοπαθή λογική που συνήθως κινείται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Τα «γεράκια», τα οποία υποστήριζαν εδώ και πάρα πολύ καιρό μια επιθετική προσέγγιση για την αντιμετώπιση του «υπερβολικά υψηλού πληθωρισμού», επικράτησαν. Οι «φωνές» που ήθελαν μια πιο ήπια προσέγγιση στην καλύτερη περίπτωση αγνοήθηκαν. Οπως και οι ανησυχίες τους για τις επιπτώσεις στην πορεία ανάκαμψης της ευρωπαϊκής οικονομίας από τη νέα βίαιη εκτόξευση των επιτοκίων. Γιατί όπως κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις έτσι και η απόφαση της ΕΚΤ έχει και την αρνητική πλευρά της. Μπορεί να λειτουργεί ως ανάχωμα στην αλματώδη άνοδο του πληθωρισμού, που εξακολουθεί να ροκανίζει τα εισοδήματα των νοικοκυριών, ωστόσο από την άλλη πλευρά υπονομεύει την αναπτυξιακή προοπτική της Γηραιάς Ηπείρου, σε καιρούς «ταραγμένους» και απρόβλεπτους… Και αυτό γιατί μεταξύ άλλων σηματοδοτεί το τέλος του «φθηνού χρήματος» για τις επιχειρήσεις.

Αναπόφευκτα το αυξημένο κόστος δανεισμού βάζει εμπόδια στη χρηματοδότηση νέων επενδύσεων, κινητήριο μοχλό της οικονομικής δραστηριότητας. Κάτι που θα επηρεάσει άμεσα χώρες όπως η Ελλάδα, η οποία έχει αναγάγει την προσέλκυση επενδυτών σε εθνικό στόχο για την ανασυγκρότηση του παραγωγικού μοντέλου τους. Το «ρίσκο» που παίρνουν οι φύλακες της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της ευρωζώνης, καθώς όπως διαμήνυσαν θα ακολουθήσουν και άλλες αυξήσεις επιτοκίων, είναι μεγάλο… Οπως μεγάλο θα είναι και το τίμημα στην περίπτωση που διολισθήσει η ευρωπαϊκή οικονομία στο φάσμα του στασιμοπληθωρισμού.