Κικιρίκου! Νικήσαμε!

Το διάγραμμα είναι εύγλωττο αλλά ίσως βοηθήσει η επισήμανση κάποιων λεπτομερειών: Το 1974  η αναλογία ΑΕΠ Τουρκίας/Ελλάδα ήταν 35 δις. δολάρια προς 25 δις, ήτοι 1,4. Το 2000, όταν έγινε η Συμφωνία του Ελσίνκι, τα δύο ΑΕΠ ήσαν 274 και 130 αντιστοίχως, ήτοι 2,1. Το 2010 η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή- Προκόπη Παυλόπουλου παρέδωσε στον Γιώργο Παπανδρέου τη χώρα με ΑΕΠ 300 δισ. δολάρια (και άλλο τόσο δημόσιο χρέος) ενώ το τουρκικό ΑΕΠ είχε φθάσει τα 780 δισεκατομμύρια, αναλογία πλέον 2,6.  Έφθασε το 4,0 το 2013 (ένα τρισεκατομμύριο προς 250 δισεκατομμύρια) και σήμερα είναι 720 προς 190 δισεκατομμύρια, 3,8. Ως προς τον πληθυσμό, η Τουρκία σε αυτά τα 50 χρόνια από 38 εκατομμύρια έφθασε τα 84 και η Ελλάδα από τα 9 στα 11, ήτοι η αναλογία από 1 προς 4 έγινε 1 προς 8.

Ο Ταγίπ Ερντογάν γνωρίζει αυτά τα στοιχεία· τον νεοπλουτισμό του, επειδή του επέτρεψε να σχηματίσει ισχυρό οπλοστάσιο,  τον νομίζει αυτοκρατορική κληρονομιά και μιλά με απίστευτα ιταμό ύφος για την Ελλάδα και την πολιτική της ηγεσία – αλλά δεν περιορίζεται σε αυτό: κάνει ταυτόχρονα διπλωματικές κινήσεις για να κατοχυρώσει διπλωματικά τους βουλιμικούς ισχυρισμούς του.  Είτε για να επιτεθεί είτε για να διαπραγματευτεί από ισχυρή θέση.

Η επιθετικότητα της Άγκυρας δεν συμβάδιζε με την προϊούσα ανισορροπία που δείχνει το διάγραμμα: το 1987 άνοιξε παράθυρο ευκαιρίας για συμφωνία αλλά υπαναχώρησε ο Ανδρέας Παπανδρέου πιεζόμενος από ανόητους «πατριώτες». Την περίοδο 2000-2004 η κυβέρνηση Σημίτη αξιοποίησε (και δεν εργαλειοποίησε) την ανάγκη του Ταγίπ Ερντογάν να συνεργαστεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση  και προέκυψαν η Συμφωνία του Ελσίνκι και το Σχέδιο Ανάν. Τα ακύρωσαν ο Κώστας Καραμανλή και ο Τάσος Παπαδόπουλος υπό τα «κικιρίκου! Νικήσαμε» των ίδιων ανόητων «πατριωτών»  – οι οποίοι σήμερα  πάλι κοκορεύονται επαναλαμβάνοντας όσα λέγονταν το 1987, το 2000, το 2004.

Ήτοι, ο Κώστας Καραμανλής δια της χρεοκοπίας και οι συνήθεις πατριώτες δια της ανοησίας κατάφεραν να αλλάξουν δραματικά οι συσχετισμοί υπέρ της Τουρκίας. Τώρα ισχυρίζονται ότι όσα συμβαίνουν σήμερα είναι μοιραία, θα γίνονταν έτσι ή αλλιώς. Όπως οι ένοχοι εγκλημάτων επικαλούνται την «κακιά στιγμή», που θα ερχόταν έτσι ή αλλιώς.