Ντεφορμέ

Αφότου ο Ερντογάν διακήρυξε το δόγμα «Μητσοτάκης γιοκ!», τον κόβω λίγο ντεφορμέ.

Πρώτα (και κακά τα ψέματα) περάσαμε μάλλον ήσυχο καλοκαίρι. Οι μαγκιές έμειναν στο παρολί.

Βεβαίως κάθε τρεις και λίγο μας υπόσχονται ότι «μπορεί να έλθουμε ξαφνικά ένα βράδυ».

Αλλά τι νόημα έχουν οι υποσχέσεις; Κάθε βράδυ η μισή Τουρκία ξενυχτάει ήδη στη Μύκονο και μάλλον ελαφρώς ενδεδυμένη.

Υστερα ο Ερντι το έριξε στο μέτρημα.

Διότι «η Ελλάδα δεν είναι ίση με εμάς, ούτε πολιτικά, ούτε στρατιωτικά, ούτε οικονομικά. Γι΄ αυτό τον λόγο δεν μπορεί να είναι συνομιλητής μας» (δηλώσεις 5/9).

Ο Πάριος το έλεγε καλύτερα. «Ποιος να συγκριθεί μαζί σου…».

Ευτυχώς ο Ερντι εκμυστηρεύθηκε «ελπίζω ότι ο ελληνικός λαός θα δώσει το μήνυμα και το μάθημα μέσω της δημοκρατικής οδού στους κυβερνώντες του» (δηλώσεις 1/7).

Θέλει δηλαδή να διώξουμε μόνοι μας την κυβέρνηση του Μητσοτάκη που δεν τον γουστάρει ώστε να μη χρειαστεί να μας κατακτήσει για να τον διώξει εκείνος.

Αλλά τουλάχιστον να το κάνουμε «μέσω της δημοκρατικής οδού». Οχι δηλαδή με τανκς, πραξικοπήματα και αίματα, πάλι καλά.

Μόνο που τελικά ούτε ο Μητσοτάκης έφυγε, ούτε κανένας κολλητός του Ερντι ήλθε να τον αντικαταστήσει. Συνεπώς όλη η θερινή δραστηριότητα μάλλον πήγε στράφι.

Εγώ λοιπόν που είμαι θαυμαστής του, θα του πρότεινα να το πάρει αλλιώς μήπως και δει προκοπή.

Διότι είτε του αρέσει, είτε δεν του αρέσει, και ο ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή και οι σχέσεις της με την Ευρώπη και οι σχέσεις της γενικότερα με τη Δύση, περνούν από την Ελλάδα.

Οσο μας έχει ευχαριστημένους, τόσο ευχαριστημένος θα είναι και εκείνος.

Οσο μας στενοχωρεί, τόσο θα στενοχωριέται.

Ξέρω ότι αυτό δεν γίνεται εύκολα αποδεκτό από έναν βλαχοδήμαρχο που φαντασιώνεται ότι είναι ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής ή ο Μωάμεθ ο Πορθητής αλλά τι να κάνουμε;

Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια.

Αλλωστε κατά γενικό κανόνα στην ιστορία της περιοχής εμείς είμαστε τα καλά παιδιά.

Και μεταξύ μας δεν νομίζω ότι ο Ερντι θα το αλλάξει με τσαμπουκάδες και εξαγόμενους μετανάστες. Ούτε με φανφαρονισμούς και απειλές.

Ούτε με ευρωβουλευτές, πρακτοράντζες που κάνουν τους ακτιβιστές και δημοσιογράφους που δηλώνουν μεταφραστές. Ούτε με «push back» και «push ups».

Για έναν απλό λόγο.

Η συντριπτική πλειονότητα του δυτικού κόσμου, εμάς αγαπάει κι εμάς θεωρεί δικούς της διότι εμείς είμαστε εδώ και μερικούς αιώνες στην πρώτη γραμμή της Ευρώπης. Τους Τούρκους τους έχουμε ξεπαρεού.

Τόσο απλό.