Ασυνέπεια

Δεν ήταν και η ευτυχέστερη επιλογή για μια χώρα που προσπαθεί να ξεπεράσει το αυτοκρατορικό της σύνδρομο και να δείξει ένα σύγχρονο πρόσωπο. Η νέα πρωθυπουργός της Βρετανίας τάσσεται υπέρ ενός περιορισμένου κράτους τη στιγμή που η πανδημία και η ενεργειακή κρίση δείχνουν την καταλυτική σημασία του κράτους. Ετοιμάζεται να μειώσει τους φόρους και τις κοινωνικές δαπάνες, και κατά συνέπεια να αυξήσει τις ανισότητες, με το επιχείρημα ότι η οικονομική συζήτηση πρέπει επιτέλους να πάψει να περιστρέφεται γύρω από το θέμα της ανακατανομής του πλούτου. Δείχνει την έλλειψη οικολογικής συνείδησης δίνοντας άδεια για νέες εξορύξεις πετρελαίου.

Αυτό που κυρίως όμως καταλογίζουν στη Λιζ Τρας όσοι έχουν παρακολουθήσει την πολιτική της διαδρομή είναι η προκλητική της ασυνέπεια σε ένα θέμα τόσο σημαντικό όσο οι σχέσεις της χώρας της με την Ευρώπη. Ενθερμη οπαδός του Remain επί διακυβέρνησης Κάμερον, πραγματοποίησε στη συνέχεια στροφή 180 μοιρών και έγινε φανατική υποστηρίκτρια του Brexit. Και το έκανε προκειμένου να πάρει με το μέρος της τους ευρωσκεπτικιστές και τους νεοσυντηρητικούς του κόμματός της. Αυτό την οδήγησε στην πρωθυπουργία, της κόστισε όμως την απώλεια της εμπιστοσύνης των περισσότερων ψηφοφόρων προς το πρόσωπό της. Και πιθανότατα θα την οδηγήσει στην έξοδο όταν έρθει η ώρα της κάλπης.

Γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντέχει στις δημοσκοπήσεις παρά τις πολλαπλές κρίσεις, εξωγενείς και ενδογενείς; Επειδή οι περισσότεροι ψηφοφόροι εξακολουθούν να του έχουν εμπιστοσύνη ή, εν πάση περιπτώσει, να τον θεωρούν εντιμότερο, ειλικρινέστερο και ικανότερο από τον βασικό του αντίπαλο. Αυτό το πολιτικό κεφάλαιο ο Πρωθυπουργός κινδυνεύει να το χάσει αν εμφανιστεί ασυνεπής σε ένα θέμα τόσο σημαντικό όσο ο εκλογικός νόμος. Αν αποφασίσει δηλαδή τελικά να τον αλλάξει, διαψεύδοντας τα όσα ο ίδιος έλεγε πριν από μερικούς μήνες.

Ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης άνοιξε προχθές το παράθυρο κάνοντας δύο φάουλ. Απέδωσε, πρώτον, την άρνηση του ΠΑΣΟΚ να συνεργαστεί με το πρώτο κόμμα στην τοξικότητα των ημερών, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε τη θέση αυτή από την αρχή, και σίγουρα πριν δηλώσει ο Πρωθυπουργός ότι δεν θα αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού ανάλογα με το τι τον συμφέρει. Ισχυρίστηκε, δεύτερον, ότι η κυβέρνηση δεν φέρει ευθύνη για την οριστική ρήξη της με το ΠΑΣΟΚ, λες και τον Ανδρουλάκη δεν τον παρακολουθούσε η ΕΥΠ, αλλά η Μοσάντ.

Το τρίτο φάουλ θα είναι η επίκληση του μπαμπούλα της συνεργασίας με την Ελληνική Λύση ως μοναδικού τρόπου να υπάρξει πολιτική σταθερότητα στην περίπτωση που δεν αλλάξει ο εκλογικός νόμος. Ομως το ίδιο ακριβώς έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιολογήσει την καταστροφική κυβερνητική του σύμπραξη με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.

Η καλύτερη εγγύηση της σταθερότητας, όπως σύντομα θα διαπιστώσει και η Λις Τρας, είναι η ύπαρξη εμπιστοσύνης.