Χρόνος

Η σοφή παρατήρηση πως «μία εβδομάδα είναι πολύς χρόνος στην πολιτική» πιστώνεται στον Χάρολντ Ουίλσον.

Ορισμένοι την αποδίδουν και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Αλλά επειδή οι φίλοι του Καραμανλή θεωρούν συνήθως ότι έχει πει τα πάντα, από το «Μολών Λαβέ» και το «Εν τούτω Νίκα» έως το «Ενας φίλος ήλθε απόψε απ’ τα παλιά», θα κρατήσω τη βρετανική εκδοχή.

Ούτως  Ή άλλως μία εβδομάδα είναι αφάνταστα πολύς χρόνος στην πολιτική – όποιος κι αν το είπε…

Θα συνιστούσα λοιπόν υπομονή σε όσους βιάζονται να προεξοφλήσουν και να προδικάσουν τις εξελίξεις.

Φυσικά στις διαφωνίες των συνταγματολόγων περί κυβερνήσεων και  παρακολουθήσεων ούτε θέλω, ούτε έχω γνώσεις να αναμειχθώ. Τις παρακολουθώ λοιπόν με ενδιαφέρον ελπίζοντας ότι  θα τις λύσει η ζωή. Ή ίσως κάποια επιστημονική ημερίδα.

Υπάρχει όμως ένα ζήτημα στο οποίο μάλλον συμφωνούν όλοι οι συνταγματολόγοι. Πως η χώρα χρειάζεται κυβέρνηση και για να έχει κυβέρνηση, χρειάζεται κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Κάποιοι προτιμούν μια αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση. Κάποιοι άλλοι θα ήθελαν κάτι άλλο. Κανένα πρόβλημα, δημοκρατία έχουμε.

Αλλά φυσικά «το πιο παράδοξο είναι ο τρόπος με τον οποίο τίθεται πλέον ο εκλογικός στόχος της αυτοδυναμίας, δηλαδή της μονοκομματικής κυβέρνηση» (Ευ. Βενιζέλος, «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», 3-4/9).

Διότι με τα σημερινά δεδομένα την «αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση» ούτε τη θέτουν κάποιοι, ούτε τη στοχεύουν κάποιοι άλλοι.

Προκύπτει εκ των πραγμάτων ως μοναδική λύση αφότου το ΠΑΣΟΚ και ο αρχηγός του δηλώνουν σε κάθε ευκαιρία και σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν με κανέναν και πάντως όχι με τη ΝΔ που (κατά πάσα πιθανότητα) θα είναι πρώτο κόμμα.

Το διευκρινίζουν άλλωστε με απόλυτη ειλικρίνεια και δεν βλέπω γιατί ή με ποιο στοιχείο θα αμφισβητούσε κάποιος την ειλικρίνειά τους. Ετσι αποφάσισαν, δικαίωμά τους.

Και από την άλλη οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν ότι μια κυβέρνηση μειοψηφίας ή κάποιο παρδαλό κυβερνητικό σχήμα δύσκολα θα διασφαλίσουν πολιτική και οικονομική σταθερότητα.

Καλώς  Ή κακώς λοιπόν στο ζήτημα της διακυβέρνησης δεν είναι τι λύση θέλει ο καθένας. Αλλά ποια λύση υπάρχει. Και ελλείψει άλλης λύσης, η αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος περισσότερο από επιλογή ή παράδοξο μοιάζει μονόδρομος.

Θα πάμε σε εκλογές να διαλέξουμε «από εδώ ο Μητσοτάκης, από εκεί τι κάνετε, καλά ευχαριστώ».

Φυσικά ο Ουίλσον λέει να μη βιαζόμαστε. Να περιμένουμε να δούμε, υπάρχει ακόμη καιρός.

Καμία αντίρρηση. Μπορεί κάτι να αλλάξει, όπως μπορεί και να μην αλλάξει.

Αλλά έως ότου αλλάξει, ας οργανώσουμε τουλάχιστον εκείνη την ημερίδα που λέγαμε.