Επιχειρήματα

Την εικόνα άρχισε να ξεδιαλύνει – ή να περιπλέκει ακόμη περισσότερο – ο Στέλιος Κούλογλου. Οσο κι αν κατηγόρησε τη Νέα Δημοκρατία για «μονταζιέρα», ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ παραδέχθηκε μιλώντας στο BBC ότι γίνονταν και επί προηγούμενης κυβέρνησης παρακολουθήσεις, τις οποίες χαρακτήρισε «κακή πρακτική». Οι διαφορές με τη σημερινή κατάσταση, πρόσθεσε, είναι δύο. Πρώτον (και αποδεδειγμένο), ότι επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη οι παρακολουθήσεις αυξήθηκαν κατά 30%. Δεύτερον (και αναπόδεικτο), ότι σήμερα ελέγχεται και η προσωπική ζωή των ανθρώπων προκειμένου να τους εκβιάζουν. Εξού και ο ισχυρισμός ότι, εκτός από τον Ορμπαν, η σημερινή κυβέρνηση θυμίζει και τη ΣΤΑΖΙ.

Με τη χθεσινή του ανακοίνωση για τις καταγγελίες του Στέργιου Πιτσιόρλα στα «ΝΕΑ», ο ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε τον ευρωβουλευτή του, αφού παραδέχθηκε ότι επί της διακυβέρνησής του συνεχίστηκαν οι παρακολουθήσεις για «υποθέσεις εθνικής κυριαρχίας και οργανωμένου εγκλήματος» – ενώ προφανώς θα ξεκίνησαν και άλλες. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μάλιστα, δεν υιοθετεί τον χαρακτηρισμό «κακή πρακτική», πράγμα που σημαίνει ότι θεωρεί τις παρακολουθήσεις αναγκαίες. Θεωρεί προφανώς επίσης – ευθυγραμμιζόμενο με τη σημερινή κυβέρνηση – ότι καλύπτονται και από το απόρρητο, αφού δεν απαντάει στο ερώτημα του Πιτσιόρλα «γιατί με παρακολουθούσατε, και μάλιστα ενώ διοικούσα το ΤΑΙΠΕΔ», αρκούμενο στη διαπίστωση ότι οι «δήθεν νέες αποκαλύψεις δήθεν κάποιους εκπλήσσουν, ενώ δύο χρόνια τώρα ουδέποτε ασχολήθηκαν».

Ναι, καλά διαβάσατε. O άνθρωπος στον οποίο ο Αλέξης Τσίπρας ανέθεσε το ΤΑΙΠΕΔ και στη συνέχεια τις θέσεις του υφυπουργού και αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, ο παλιός του σύντροφος και φίλος, αποκαλείται «κάποιοι», που «δήθεν εκπλήσσονται». Τα ονόματα Πιτσιόρλας και Σαγιάς δεν υπάρχουν στην ανακοίνωση των 356 λέξεων, κάτι που θυμίζει τη σταλινική πρακτική της αφαίρεσης των προσώπων που είχαν πέσει σε δυσμένεια από τις φωτογραφίες. Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υφίσταται καν μια συνέντευξη ενός πρώην πολιτικού σε έναν δημοσιογράφο, αλλά μια «προσπάθεια αντιπερισπασμού και συμψηφισμού» που «αποδεικνύει τον πανικό της κυβέρνησης».

Αν λοιπόν τα επιχειρήματα της κυβέρνησης θυμίζουν Μόντι Πάιθονς, όπως είπε ο Κούλογλου, τα επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζουν σε τρομακτικό βαθμό το κόμμα που κόντεψε να βγάλει τη χώρα από το ευρώ, που πολέμησε με μανία τους θεσμούς, που προσπάθησε να κλείσει ενοχλητικά μέσα ενημέρωσης και να εξοντώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Kι έτσι δικαιώνεται το άλλο, διόλου κωμικό, επιχείρημα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να βγει από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει λόγω της υπόθεσης Ανδρουλάκη: ή εμείς, με τα όποια λάθη και τις ατέλειές μας, ή αυτοί, που διψούν για εκδίκηση.

Το δίλημμα αυτό δεν είναι πολύ έντιμο για τους πολίτες, που εξακολουθούν να περιμένουν απαντήσεις για το δυσώδες ζήτημα των παρακολουθήσεων. Δεν είναι ούτε ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για το μέλλον. Είναι όμως η ψυχρή πραγματικότητα.