Αμβλωση α λα ιταλικά

Ενας ένας χωριστά, είναι υπερτέλειοι. Ολοι μαζί, γρίφος. Αδυνατώ να καταλάβω τους Ιταλούς όταν γίνονται ένα σώμα μια ψυχή, που σαν να μην τους έφτασε η ξεφτίλα «Μπερλουσκόνι», το πάνε τώρα ντουγρού για Τζόρτζια Μελόνι, μια ακροδεξιά πρώην μπαργούμαν που φιλοδοξεί να πάρει τη θέση του Μάριο Ντράγκι. Και ποιος μου λέει εμένα ότι η «δυσφορία» της για το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση δεν θα περάσει και στη χώρα μας μέσω της ακάματης καθημερινής γραμμής  Πάτρα – Ανκόνα αλέ ρετούρ; Μολονότι η άμβλωση στην Ιταλία παραμένει προς το παρόν νόμιμη, για τις Ιταλίδες είναι πλέον συνηθισμένο  να σκοντάφτουν πάνω σε γιατρούς οι οποίοι αρνούνται να προχωρήσουν στα περαιτέρω, διότι έτσι γουστάρουν βρε αδερφέ. Λαμπρά! Μη χαλαρώνετε όμως. Το προσάναμμα είναι έτοιμο και στα δικά μας μέρη. Ενα σας λέω μόνον. Για σκεφτείτε μια ενδεχόμενη μετάλλαξη των χιλιάδων ιατρών – αρνητών του εμβολίου και θα καταλάβετε ότι η ανησυχία μου έχει βάση. Η εύφλεκτη αυτή μάζα δεν θέλει και πολύ να αλλάξει ρότα και να γίνει κρίσιμη μάζα μαζικής παραγωγής βρεφών φερ’ ειπείν, που θα έρθουν σ’ αυτόν τον κόσμο με τη σφραγίδα «ανεπιθύμητον»… Κι αν σας σοκάρει το «ανεπιθύμητον», αναλογιστείτε τι επιφυλάσσει καμιά φορά η ζωή ακόμη και στα «επιθυμητά» παιδιά και ας κλείσουμε τη συζήτηση εδώ πριν μας διακόψει ο διαιτητής τον αγώνα.

Φίλαθλοι σταματήστε να ρίχνετε κροτίδες γιατί η ομάδα μας κινδυνεύει να μηδενιστεί. Εκμηδενιστήκαμε μέσα σε λιγότερο από πενήντα χρόνια. Τόσο κράτησε η φούρια του παλιού ένδοξου ιταλικού και αμερικάνικου φεμινισμού που έφυγαν χωρίς να αφήσουν τίποτα από την πολιτική τους τόλμη και σοφία, πάρεξ ένα προγλωσσικό τζιγκλάκι  τον /την-/το, και της /τρια,  να την @ και να ‘ναι κρύα. Εντάξει, τη δέχομαι την κόκκινη κάρτα άμα είναι από τα χεράκια σας. Τη δέχομαι και την καρφιτσώνω στο πέτο μου. Εμένα όμως η μαμά μου με ήθελε κι ας τρόμαξα να καταλάβω ότι με θέλει. Σάμπως εκείνη δεν θα τρόμαξε όταν με είδε μολονότι δεν έβλεπε την ώρα να με δει; (Διάλειμμα)

Κάποτε, τη χερσόνησο των Απεννίνων την κατοικούσαν άνθρωποι, άλλοι από τους σημερινούς. Ανθρωποι σαν τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι π.χ., ο οποίος πέρασε των παθών του τάραχο στην κωμωδία ηθών του Πιέτρο Τζέρμι «Διαζύγιο α λα ιταλικά». Βρισκόμαστε στο σωτήριον έτος 1961, τότε που το Βατικανό απαγόρευε στους Ιταλούς το διαζύγιο οδηγώντας στα μη περαιτέρω ζευγάρια υπέρλαμπρα όπως Σοφία Λόρεν – Κάρλο Πόντι και Ινγκριντ Μπέργκμαν – Ρομπέρτο Ροσελίνι, αλλά και ζευγάρια ταπεινά, της μαυρόασπρης κινηματογραφικής μυθοπλασίας. Περίληψη: Ο σιτσιλιάνος βαρώνος «Φέφε» (Μαρτσέλο Μαστρογιάνι) έχει σκυλοβαρεθεί τον έγγαμον βίον ώσπου σκάει στη ζωή του η ξαδέλφη Αντζελα (Στεφανία Σαντρέλι). Τώρα μάλιστα! Το διαζύγιο απαγορεύεται, τα εγκλήματα τιμής όμως  ψιλοεπιτρέπονται, οπότε ψάχνει να βρει εραστή για τη σύζυγό του, να τους πιάσει στα πράσα και να την ξεπαστρέψει με την αμέριστη συμπαράσταση του εθιμικού δικαίου. Αιωνία σου η μνήμη Μαρτσέλο όπου κι αν βρίσκεσαι, και ρίχνε πού και πού καμιά ματιά προς τα ‘δω.