Εθνική ασφάλεια

Οπως μάθαμε κατά τη συζήτηση στη Βουλή (από την οποία ακόμα έχουμε hangover), κατά την περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έγιναν περίπου 55.000 παρακολουθήσεις, συγγνώμη επισυνδέσεις. Χονδρικά μαθαίνουμε ότι η ΕΥΠ και η Αντιτρομοκρατική βάζουν αφτί, κατά μέσο όρο, σε 15.000 ανθρώπους τον χρόνο – αρμοδίως μαθαίνουμε ότι η Αντιτρομοκρατική είναι η πιο δραστήρια από τις δύο υπηρεσίες. Οπως έγραψε το Σάββατο, σε αυτήν την εφημερίδα, η Αικατερίνα Παπανικολάου, μέλος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, το 80% των επισυνδέσεων γίνεται με την επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας. Υπάρχουν δύο εισαγγελείς. Ενας στην ΕΥΠ και ένας στην Αντιτρομοκρατική. Φανταστείτε ότι είστε ένας από αυτούς. Η απλή αριθμητική μας λέει ότι στο γραφείο σας θα φτάνουν καμιά εικοσαριά αιτήματα ημερησίως. Μπορείτε να τα εξετάσετε ενδελεχώς; Και να θέλατε δεν θα μπορούσατε. Το μόνο που προλαβαίνετε να κάνετε μέσα στη μέρα είναι να βάλετε τη σφραγίδα και να υπογράψετε το χαρτί.

Για αυτό και θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε πόσες από τις αιτήσεις απορρίπτονται. Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αλλωστε δεν σχηματίζεται και εθνικός φάκελος με την υπόθεση. Οπως δεν θα μάθουμε και τι ακριβώς εννοεί η Υπηρεσία με την επίκληση της εθνικής ασφάλειας. Για την ακρίβεια κανένας δεν μπορεί να μας ενημερώσει με σαφήνεια. Πρόκειται για μία αφηρημένη έννοια, εντός της οποίας χωράνε τα πάντα. Δώστε μου ένα παράδειγμα και εγώ θα σας το μετατρέψω σε θέμα εθνικής ασφάλειας. Ακόμα και οι μπακ της εθνικής ομάδας, κεντρικοί και ακραίοι, δύναται να εξεταστούν υπό το πρίσμα της ασφάλειας, διότι η ήττα της ομάδας πλήττει το εθνικό φρόνημα. Είναι μία εξαιρετικά βολική συνθήκη για τις κυβερνήσεις καθώς άπαντες είναι εν δυνάμει ύποπτοι για υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας. Οπως κάποτε όλοι οι Σοβιετικοί μπορούσαν να ελεγχθούν για αντεπαναστατική δράση. Ο δεύτερος εισαγγελέας, λοιπόν, στην ΕΥΠ δεν θα προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό. Απλώς θα ελαφρύνει το χέρι του πρώτου από τις σφραγίδες. Αν όμως η κυβέρνηση δοκίμαζε να προσδιορίσει επακριβώς την έννοια της εθνικής ασφάλειας, τότε, πράγματι, θα είχαμε μπροστά μας μία σοβαρή πρωτοβουλία.

Οταν μιλάει ο Βενιζέλος
Ο Μητσοτάκης είναι στο βήμα της Βουλής και αναφέρεται στον Βενιζέλο. Ο Βενιζέλος του απαντά με γραπτή δήλωση. Με το που αναρτάται η δήλωση, την παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ και την κουνάει περίπου ως σημαία. Ο Μητσοτάκης επανέρχεται. Οπως και ο Βενιζέλος. Στο τέλος της ημέρας η διάσταση ανάμεσα στον Μητσοτάκη και στον Βενιζέλο εμφανίζεται, περίπου, ως απώλεια για τον Πρωθυπουργό. Διαβάσαμε δε μέχρι και για σύμπλευση του Βενιζέλου με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κατά μία εκδοχή έχουμε να κάνουμε με φαινόμενο. Ο Βενιζέλος δεν είναι στη Βουλή, αλλά ακούστηκε περίπου όσο και οι πολιτικοί αρχηγοί. Δεν μετέχει στα κομματικά, αλλά, εν τέλει, έχει δημιουργήσει έναν αυτόνομο πόλο επιρροής με τεράστιο ακροατήριο. Μιλάει και ακούγεται. Ο ορισμός του statesman. Αλλωστε όπως σημειώνει και ο ίδιος στο τελευταίο του βιβλίο, πλέον είναι απελεύθερος. Ισως να το διάβασε και ο Ανδρουλάκης, γιατί δεν ήταν στην παρουσίαση για να το ακούσει.

Η ευθύνη των πολιτών
Τι έδειξαν οι πρώτες δημοσκοπήσεις; Μικρές απώλειες για την κυβέρνηση και ιεράρχηση του θέματος των υποκλοπών όχι στην πρώτη θέση της ατζέντας. Αυτό μπορεί να προκαλεί απορία (και δυσφορία) σε ένα κομμάτι της πολιτικής πιάτσας, αλλά αν το κοιτάξετε από κοντά θα δείτε ότι συμβαδίζει με τη λογική. Οι υποκλοπές δεν αγγίζουν τη ζωή του μέσου ανθρώπου αν και σαφώς θα έπρεπε. Η κοινή γνώμη είναι εμποτισμένη με κυνισμό, γνωρίζει ότι όλοι παρακολουθούνται από όλους, έχει εντάξει αυτά τα πράγματα στους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Και εδώ βρίσκεται το βασικό έλλειμμα στη λειτουργία του πολιτεύματος. Οι πολίτες να θεωρούν όλα αυτά ως ένα αν όχι αποδεκτό, πλην όμως αναπόφευκτο, κομμάτι της πολιτικής ζωής.