Εξευτελίζοντας θεσμούς

«Εχω τον πλήρη έλεγχο της υπηρεσίας τις τελευταίες 15 μέρες, a priori κανείς δεν εξαιρείται». Αυτή τη φράση φέρεται ότι είπε χθες, στην κεκλεισμένων των θυρών Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, ο νέος διοικητής της ΕΥΠ, Θεμιστοκλής Δεμίρης, στη διάρκεια της ακρόασής του. Για όσους γνωρίζουν ελληνικά, κανονικά ελληνικά, η φράση που αποδίδεται στον νέο διοικητή λέει ότι όπως είναι ευνόητο όλοι οι πολίτες μπορεί να υπάρξει ανάγκη να ερευνηθούν από τις υπηρεσίες ασφαλείας. Αυτό σημαίνει ότι σε μια δημοκρατική χώρα δεν μπορεί να θεσμοθετηθεί προνόμιο εξαίρεσης για κανέναν, και ειδικότερα για το προσωπικό της εξουσίας. Πόσο πιο ξεκάθαρο;

Αλλά η αξιωματική αντιπολίτευση μιλάει τα δικά της ελληνικά, τα συριζαϊκά ελληνικά. Και τη σαφή φράση του διοικητή τη θεωρεί παραδοχή ότι, ουσιαστικά, παρακολουθούνται ακόμα και σήμερα πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Με αυτή την ερμηνεία, χθες, ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβασε τους τόνους εφαρμόζοντας αυτό που κατανοεί ως αντιπολίτευση: κραυγές και θόρυβος.

Ενας φίλος μου λέει ότι όσοι εισέρχονται στη Βουλή πρέπει, προηγουμένως, να εξετάζονται στην κατανόηση κειμένου. Ο φίλος μου είναι επιεικής. Θεωρεί ότι από έλλειψη κατανόησης, χθες, κάποιοι συριζαίοι βουλευτές μετέδιδαν τη συνεδρίαση στην κομματική εφημερίδα, την «Αυγή», που στη συνέχεια δημοσίευσε ρεπορτάζ.

Ο φίλος μου αγνοεί μια παλαιά φράση του αριστερισμού και της αναρχίας, η οποία βρίσκεται σε περίοπτη θέση στο σκευοφυλάκιο με τα κλισέ από τα οποία συντίθεται η πολιτική σκέψη που κινεί τον ΣΥΡΙΖΑ: «Ο καπιταλιστής θα μας δώσει τα όπλα με τα οποία θα τον κρεμάσουμε». Με απλά λόγια, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Η δημοκρατία είναι χρήσιμη ώσπου να καταληφθεί και να εδραιωθεί η εξουσία. Αλλωστε ο πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας υπόσχεται μια «δεύτερη φορά που θα είναι αλλιώς», υποδηλώνει δηλαδή προσπάθεια καθεστωτικής επιβολής, με επεμβάσεις μεταξύ άλλων στη δικαιοσύνη και στον Τύπο (βλ. συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στην «ΕφΣυν», 12/8), κι αυτό είναι συνεπές με τις μεθοδεύσεις της πρώτης φοράς.

Στο πλαίσιο αυτής της μεθόδευσης ανήκουν και οι κραυγές για τους θεσμούς. Ο ΣΥΡΙΖΑ επικρίνει τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για την παρακολούθηση των επικοινωνιών του Νίκου Ανδρουλάκη και ζητά την παραίτησή του, αλλά όχι μόνο αδιαφορεί για τον απόρρητο χαρακτήρα μιας διαδικασίας κοινοβουλευτικού ελέγχου τον οποίο επιβάλλει η συζήτηση θεμάτων εθνικής ασφάλειας αλλά, αντιθέτως, σπάει με μεγάλη ευκολία το απόρρητο, προκειμένου να μεταδώσει στοιχεία της συνεδρίασης, κι αυτά διαστρεβλωμένα. Πώς μπορεί όμως να υπερασπίζεται κάποιος τους θεσμούς που εξευτελίζει;

Δικαίως οργίστηκε ο πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Τασούλας, ο οποίος σημείωσε ότι  βάσει του Κανονισμού της Βουλής, οι συζητήσεις για την ΕΥΠ είναι απόρρητες και ότι «η  διενέργεια ελέγχων και η επιδίωξη διορθώσεων σε θέματα που αφορούν την ΕΥΠ πρέπει να προχωρήσουν, αλλά και να διαφυλαχθούν από τη μετατροπή τους σε επιλεκτικό, παράνομο και εκτός ελέγχου καθημερινό ανάγνωσμα διαστρεβλώσεων, που αποβαίνει τελικά αδιέξοδο ως προς το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα».

Το παιχνίδι έχει χοντρύνει. Υπονομεύοντας τους θεσμούς, υποβαθμίζοντας την κοινοβουλευτική διαδικασία, ευτελίζοντας τον ρόλο των μυστικών υπηρεσιών και μετατρέποντας τον κοινοβουλευτικό έλεγχο σε πεδίο φτηνού συνδικαλισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν  υπονομεύει τον Μητσοτάκη. Στην ουσία βάλλει κατά του ίδιου του κοινοβουλευτισμού και των θεσμών της δημοκρατίας. Ελπίζω, ανεπιγνώστως.