Η επανάσταση της Σάνα Μάριν

Είναι από εκείνα που δεν μπορείς να τα καταλάβεις από μακριά. Η απόσταση δεν επιτρέπει να μπορείς να αντιληφθείς σε βάθος, επί της ουσίας, τι είναι εκείνο που μπορεί να κάνει μια τόσο νέα γυναίκα, με τόσο δύσκολη ζωή, να φτάνει να γίνει πρωθυπουργός μιας χώρας. Οπότε η εξόφθαλμη ομορφιά και η αντίστοιχη γοητεία της επιστρατεύονται ως κύρια στοιχεία μιας «απάντησης» που, ασφαλώς, είναι τελικά ρηχή και λανθασμένη. Επειδή χρειάζονται πολύ περισσότερα από αυτά για να πετύχει όσα πέτυχε, προερχόμενη όχι από κάποια πολιτική οικογένεια (δεν υπάρχει άλλωστε αυτό το είδος καν ως έννοια στον ευρωπαϊκό χώρο) αλλά από συνθήκες τουλάχιστον αντίξοες. Και αυτό το «κάτι» έδειξε ότι έχει η φινλανδή πρωθυπουργός Σάνα Μαρίν την περασμένη εβδομάδα. Και το έδειξε με δύο τρόπους: και με τα βίντεο που ήρθαν στη δημοσιότητα και τη δείχνουν να διασκεδάζει με μια ελευθερία που δεν είναι ανεκτή για τους διάφορους σεμνότυφους, αλλά, κυρίως, με την αντίδρασή της μετά τη δημοσιοποίηση.

Η Σάνα Μάριν δεν έβαλε την ουρά στα σκέλια. Δεν ζήτησε συγγνώμη «αν προσέβαλε κάποιους» – εκτός από τη νέα φωτογραφία που έγινε γνωστή χθες, για άλλο πάρτι στην επίσημη κατοικία της, με δύο κοπέλες να φιλιούνται και που τη χαρακτήρισε ανάρμοστη. Ομως, δεν είπε ότι στο μέλλον θα είναι «πιο προσεκτική». Δεν απολογήθηκε που χόρεψε, που γέλασε, που ήρθε σε αρκετά στενή επαφή με τους φίλους της την ώρα που διασκέδαζαν. Και, επίσης σημαντικό, δεν άρχισε να κυνηγάει μάγισσες, για το ποιος δημοσιοποίησε ή όχι τα εν λόγω βίντεο. Με άλλα λόγια, δεν είπε ψέματα, δεν υποκρίθηκε, δεν λύγισε να προδώσει τον εαυτό της, αλλά και την εμπιστοσύνη των πολιτών της χώρας της, την οποία αντιθέτως τίμησε πλήρως. Και δεν έριξε αλλού το βάρος. Δεν μετατόπισε το ζήτημα. Δεν έκανε δηλαδή το πολύ γνωστό σε εμάς και πολύ γελοίο: «συνωμοτούν εναντίον μου, δηλαδή εναντίον της δημοκρατίας»… Είναι βέβαιο ότι πολλοί θα ήταν εκείνοι που θα την έψησαν να κάνει όλα τα παραπάνω. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι θα έπεσαν πολλοί και σημαντικοί επάνω της προκειμένου να προσπαθήσουν να τη «συνετίσουν» για το πώς θα έπρεπε να «χειριστεί» αυτή την κρίση. Ομως εκείνη έκανε αυτό που πίστευε, για το οποίο ασφαλώς και ανέλαβε σοβαρή πολιτική διακινδύνευση, όπως κάθε φορά που κάποιος παίρνει τον δύσκολο δρόμο. Και για τη σημερινή Ευρώπη, αυτός είναι ίσως ο δυσκολότερος που μπορεί να υπάρξει.

Στη σημερινή Ευρώπη, πολύ δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς πιο επαναστατική πολιτική πράξη από την αποτίναξη της υποκρισίας και της συνακόλουθης πολιτικής ορθότητας. Δεν υπάρχει πιο σκληρή γροθιά που να μπορεί να δώσει ένας πολιτικός απ’ το να χτυπήσει ακριβώς εκεί: στο κουκούλι υποκρισίας που σκεπάζει πια καθετί στον κοινό ευρωπαϊκό και εθνικό δημόσιο βίο των κρατών αυτής της παράξενης ένωσης, όπου η παλαιά τέχνη του άλλο να σκέφτεσαι, άλλο να λες και άλλο τελικά να πράττεις έχει βρεθεί πια στο απόλυτο απόγειό της – αν λ.χ. η Μάριν είχε πάει διακοπές με… ευυπόληπτους πλούσιους φίλους με κότερο θα γινόταν ο ίδιος σάλος; Οπως και εκείνη του να μιλάς ανώδυνα περί διαγραμμάτων, να μην αγγίζεις την ουσία των θεμάτων όταν δεν θέλεις, να αποφεύγεις να πάρεις θέση όταν δεν σε εξυπηρετεί, να μπορείς να αγορεύεις επί ώρες χωρίς να λες απολύτως τίποτα. Να είσαι απόλυτα κενός. Μια κενότητα και μια υποκρισία που έχουν καταστήσει την Ευρώπη αυτοκτονικά αδρανή. Η Σάνα Μάριν απέδειξε ότι μόνον κενή δεν είναι. Οτι δεν φοβάται να είναι ταυτόχρονα και πολιτικός και πραγματικός άνθρωπος (αλήθεια, πόσους τέτοιους έχουμε εδώ;…). Οτι υπάρχει ζωή και μετά τις επιθέσεις υποκριτών και φαρισαίων, που πίστεψαν ότι βρήκαν πεδίο δόξης λαμπρό για να της πιουν το αίμα. Αλλά ήπιε εκείνη το δικό τους.