Η νόσος των Ιερών Αγελάδων

Μέσα στο καλοκαίρι μια παράξενη νόσος έπληξε τη χώρα. Η νόσος των Ιερών Αγελάδων.

Στις 30 Ιουνίου, το βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου για την υπόθεση Παπαγγελόπουλου διατύπωσε μια καταπληκτική θεωρία.

«Η γνώμη του δικαστή για την ορθότερη νομική άποψη που ακολούθησε επί ορισμένου ζητήματος σε ορισμένη υπόθεση ανήκει στον πυρήνα της δικαστικής κρίσεως και συνεπώς δεν μπορεί να του αναζητηθεί σε αυτήν ευθύνη έστω και αν αυτή είναι αντίθετη με τη νομολογία και τη νομική διδασκαλία.

Η δυνατότητα της εκ των υστέρων αναζήτησης ποινικών και πειθαρχικών ευθυνών για τη δικανική πεποίθηση του δικαστή καταλύει την ανεξαρτησία του».

Αυτή η θεωρία της ανεύθυνης κρίσης του δικαστή ακόμη κι όταν εκείνη αντιτίθεται στη «νομολογία και τη νομική διδασκαλία» χρησιμοποιήθηκε από το δικαστικό συμβούλιο για να πέσει στα μαλακά η εισαγγελέας Τουλουπάκη και άλλοι που είχαν εμπλακεί στην υπόθεση Novartis.

Υπογράφεται από πέντε κορυφαίους δικαστικούς, μεταξύ των οποίων ο απελθών πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας Δ. Σκαλτσούνης, και ουσιαστικά ανακηρύσσει τους δικαστές ένα είδος ιερής αγελάδας.

Αποτέλεσμα; Δέκα πολιτικοί της τότε αντιπολίτευσης οδηγήθηκαν στα μανταλάκια χωρίς επαρκή στοιχεία, χωρίς καν στοιχεία, σε ένα καταφανώς πολιτικό σχέδιο που καταρρίφθηκε από την ίδια τη Δικαιοσύνη, αλλά οι δικαστικοί που πρωταγωνίστησαν στο σχέδιο μένουν στο απυρόβλητο στο όνομα της «δικανικής πεποίθησης».

Ετσι ήθελαν, έτσι έκαναν.

Γούστο τους.

Στις 8 Αυγούστου, ο πρώην υπουργός Ευ. Βενιζέλος κάνει μια δήλωση για τις παρακολουθήσεις με την οποία κυρίως ζητά (σε συνέχεια της παραπάνω υπόθεσης) την κατάργηση των «ειδικών εισαγγελέων» όπως η εισαγγελέας Διαφθοράς ή η εισαγγελέας ΕΥΠ.

Κανένα πρόβλημα. Είναι μια άποψη την οποία συμμερίζονται αρκετοί.

Και συμπληρώνει. «Η θέση του Πρωθυπουργού ότι η παρακολούθηση (σ.σ.: του Ανδρουλάκη) ήταν τυπικά νόμιμη αλλά πολιτικά εσφαλμένη είναι μεγάλων διαστάσεων σφάλμα».

Για ποιον λόγο;

«Μπορεί να παρακολουθείται βουλευτής ή ευρωβουλευτής και κατά μείζονα λόγο αρχηγός κόμματος για λόγους εθνικής ασφάλειας;» αναρωτιέται ο Βενιζέλος. «Οχι βέβαια» απαντά.

[Κατά τραγική ειρωνεία, η δήλωση έγινε τη μέρα που το FBI μπούκαρε για έρευνα στο σπίτι του πρώην προέδρου Τραμπ στη Φλόριντα!]

Με άλλα λόγια, μετά τους δικαστές, ούτε οι πολιτικοί μπορούν να ελέγχονται, έστω και με αυξημένες εγγυήσεις προστασίας της προσωπικότητας και της δράσης τους.

Στην περίπτωση της Novartis φυσικά το ατόπημα δεν είναι ότι ελέγχθηκαν πολιτικοί. Αλλά ότι ελέγχθηκαν χωρίς βάσιμα στοιχεία και με καταφανέστατη σκοπιμότητα.

Οι Ιερές Αγελάδες πάντως αρχίζουν να πληθαίνουν.

Την ίδια ημέρα, ο παραιτηθείς διευθυντής του Γραφείου του Πρωθυπουργού Γρ. Δημητριάδης θεωρεί ότι έχει γίνει στόχος ανοίκειας επίθεσης από μια δημοσιογραφική κομπανία.

Καταθέτει λοιπόν αγωγή κατά της «Εφημερίδας των Συντακτών», του δημοσιογράφου Κουκάκη και μιας «ερευνητικής ομάδας» που ονομάζεται Reporters United.

Δεν ξέρω ποιος έχει δίκιο, ούτε είναι δουλειά μου να το βρω. Οι εναγόμενοι πάντως αντιδρούν στις αγωγές.

Μαζί τους αντιδρούν και διάφορες δημοσιογραφικές οργανώσεις – παρόλο που δεν θυμάμαι ανάλογο αποτροπιασμό όταν προ μηνών ο (επίσης πολιτικός) Αλ. Τσίπρας κατέθετε αγωγή κατά των «ΝΕΩΝ» και του Γ. Παπαχρήστου.

Για ποιον λόγο αντιδρούν; Η ΕΣΗΕΑ παραδέχεται σε ανακοίνωση το προφανές, ότι «κάθε πολίτης που θεωρεί ότι θίγεται έχει το δικαίωμα να καταφύγει στη Δικαιοσύνη».

Αλλά «η κατάθεση αγωγών (…) βρίσκεται σε ευθεία ηθική σύγκρουση με τη συνταγματική αρχή της δημοσιότητας».

Δηλαδή ο πολίτης που θίγεται έχει δικαίωμα προσφυγής στη Δικαιοσύνη, αρκεί να μην προσφύγει στη Δικαιοσύνη, διότι έτσι πλήττεται η δημοσιότητα που τον θίγει!

Εδώ αρχίζω να χάνω τον λογαριασμό. Πόσες αγελάδες στην Ελλάδα είναι τελικά ιερές;

Να διευκρινίσω το προφανές. Κανείς δεν εισηγείται να σέρνονται στα δικαστήρια δικαστές, πολιτικοί ή δημοσιογράφοι.

Ολοι αντιλαμβανόμαστε τους κινδύνους που εμπεριέχει κάτι τέτοιο και πρώτος θα υπεραμυνθώ όλων των δυνατών εγγυήσεων και κάθε προστασίας της ανεξαρτησίας τους.

Αλλά πού ξανακούστηκε σε συνθήκες δημοκρατίας και κράτους δικαίου κάποιοι να διεκδικούν εκ προοιμίου ασυλία για την όποια δραστηριότητά τους; Τι σόι δημοκρατία είναι αυτή;

Μάλλον μιλάμε για μια δημοκρατία στην οποία θεωρείται κανονικό να παραιτηθεί ο κοινοβουλευτικός πρωθυπουργός ώστε να γίνουν εκλογές (Ν. Μαραντζίδης, Δ. Χριστόπουλος), χωρίς μάλιστα να θέσει ξανά ο ίδιος υποψηφιότητα (Π. Γερουλάνος).

Αλλά ανακηρύσσεται προβληματικό να φυλάσσονται τα σύνορα στον Εβρο ή να φτιαχτεί μετρό στα Εξάρχεια.

Να χαιρετίσουμε πάντως την πρόοδο του Μαραντζίδη. Τώρα τουλάχιστον ζητάει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ. Παλαιότερα συμβούλευε να τεθούμε υπό την επικυριαρχία του Ερντογάν («Καθημερινή», 18/10/2020).

Τελικά εκείνο που καταλαβαίνω είναι ότι ο καθένας θέλει δημοκρατία στα μέτρα του.

Ο ίδιος ο αρχηγός της αντιπολίτευσης διακηρύσσει ότι «δεν αρκεί η απλή εναλλαγή στην εξουσία».

Υπόσχεται «ένα σχέδιο θεσμικής επανεκκίνησης που θα αφορά όχι μόνο την ΕΥΠ αλλά και τη Δικαιοσύνη, τη λειτουργία των ΜΜΕ, τις ανεξάρτητες αρχές και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς» (Αλ. Τσίπρας, «ΕφΣυν», 12/8).

Είναι ίσως το πιο απροκάλυπτα εφιαλτικό σχέδιο απολυταρχίας που έχει παρουσιαστεί στην ελληνική κοινωνία από το 1974.

Διότι τι άλλο είναι η φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία από μια διαρκή «εναλλαγή στην εξουσία»;

Οι υποκριτικές κραυγές για την ελευθερία του Τύπου συσκοτίζουν ότι ο Τύπος είναι πραγματικά ελεύθερος όχι όταν παριστάνει τον χωροφύλακα ή τον κοινωνικό ακτιβιστή αλλά όσο στη γενική εικόνα του παρέχει εναλλακτικές αναγνώσεις των πραγμάτων.

Η εναλλαγή στην εξουσία και η διασπορά των εξουσιών είναι δηλαδή η μόνη ουσιαστική ασφαλιστική δικλίδα απέναντι στην απόλυτη εξουσία. Των πολιτικών, των δικαστών, των δημοσιογράφων, του σημερινού αρχηγού της αντιπολίτευσης.

Και φυσικά των ιερών αγελάδων.