Οι προπονητές και οι περιστάσεις

Ο Ολυμπιακός πορεύεται εδώ και λίγες μέρες ως γνωστόν με ένα νέο προπονητή: ο 39χρονος Ισπανός Κάρλος Κορμπεράν αντικατέστησε τον Πορτογάλο Πέδρο Μαρτίνς μετά τον αποκλεισμό της ομάδας από τη Μακάμπι Χάιφα. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά για αυτή την εξέλιξη, αλλά σχεδόν κανείς δεν επεσήμανε κάτι πραγματικά ιδιαίτερο: στα χρόνια του Βαγγέλη Μαρινάκη ο Ολυμπιακός μετά από έναν ισπανό προπονητή έχει έναν Πορτογάλο και μετά από έναν Πορτογάλο έναν Ισπανό. Ο Τάκης Λεμονής κι ο Βασίλης Βούζας είναι περιπτώσεις υπηρεσιακών που ανέλαβαν για λίγο. Η περίπτωση του Κοσοβάρου, αλλά ποδοσφαιρικά Βέλγου Μπεσνίκ Χάσι είναι η κλασική εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Σειρά

Θέλω να θυμίσω τη σειρά των προπονητών που υπήρξαν στον Ολυμπιακό τα δώδεκα τελευταία χρόνια για να γίνει κατανοητό αυτό που επισημαίνω. Ο πρώτος προπονητής που έφερε ο Μαρινάκης ήταν ο Ερνέστο Βαλβέρδε που έμεινε δυο σεζόν κι έφυγε για την Ισπανία γιατί δεν ήθελε να συνεχίσει στην Ελλάδα εξαιτίας οικογενειακών υποχρεώσεων. Οταν αυτός έφευγε τον διαδέχτηκε ο φέρελπις τότε Πορτογάλος Λεονάρντο Ζαρντίμ. Δεν αγαπήθηκε κι αντικαταστάθηκε γρήγορα από ένα Ισπανό, τον κάποτε αρχηγό της Ρεάλ Μαδρίτης Μίτσελ. Μετά από δυο σεζόν αυτός αντικαταστάθηκε από τον Πορτογάλο Περέιρα που ήταν απλά προπομπός ενός άλλου Πορτογάλου, του πρώτου Πορτογάλου που έκανε καλή δουλειά: τον έλεγαν Μάρκο Σίλβα. Οταν μετά από ένα χρόνο στον Ολυμπιακό αυτός μαγεύτηκε από τις σειρήνες της Πρέμιερ Λιγκ, στη θέση του ήρθε το καλοκαίρι του 2016 ο Ισπανός Βίκτορ, με βιογραφικό μικρό, αλλά φιλοδοξίες μεγάλες που όμως δεν αρκούσαν: το ίδιο καλοκαίρι μετά από τον αποκλεισμό από την Μπερσεβά ήρθε ο Πορτογάλος Μπέντο. Οταν αυτός παραιτήθηκε, μετά τη σύντομη παρένθεση του Χάσι στη θέση του ήρθε ένας Ισπανός, ο Οσκαρ Γκαρθία, που δεν έδειξε να μπορεί να χτίσει μια ομάδα από την αρχή όπως το 2018 ήταν απαραίτητο. Ετσι ήρθε ο Πορτογάλος Μαρτίνς που ανέλαβε τη δουλειά. Και τον οποίο αντικατέστησε φέτος νωρίς νωρίς ο Κορμπεράν.

Ισπανοί

Πολλοί απορούν γιατί αυτό το γαϊτανάκι ανάμεσα σε Ισπανούς και Πορτογάλους. Είναι γιατί πρόκειται για Νοτιοευρωπαίους που μπορεί στην Ελλάδα να προσαρμοστούν ευκολότερα από Γερμανούς ή Ολλανδούς ή Γάλλους; Πιθανόν. Αλλά και οι Ιταλοί και οι Σέρβοι Νοτιοευρωπαίοι είναι, όμως στον Ολυμπιακό του Μαρινάκη δεν έχουμε δει κανένα. Νομίζω το θέμα έχει να κάνει σχεδόν αποκλειστικά με το παιχνίδι και τις ιδέες που όλοι αυτοί πρεσβεύουν. Και που για τον Μαρινάκη είναι ένα παιχνίδι που, κατά περίσταση, στον Ολυμπιακό ταιριάζει.

Παιχνίδι

Μοιάζει το παιχνίδι αυτών των προπονητών; Οχι ακριβώς κι αυτό είναι σε αυτή την ιστορία το πιο ενδιαφέρον. Το παιχνίδι όλων αυτών ήταν αρκετά διαφορετικό, όπως διαφορετικοί ήταν και οι χαρακτήρες των προπονητών. Οι Ισπανοί π.χ. μόνο ίδιοι δεν ήταν. Ο Βαλβέρδε ήθελε οι ομάδες του να πιέζουν ψηλά, να μπαίνουν στο γήπεδο υπερσυγκεντρωμένες και να προσπαθούν να «τελειώσουν» το ματς αν είναι δυνατόν από το ημίχρονο: αγαπούσε τους παίκτες που έτρεχαν όπως τον Φουστέρ, τον Μιραλάς και τον Χολέμπας και δεν τα πήγαινε καλά με τους χαρισματικούς λουφαδόρους της προπόνησης – για αυτή την έλλειψη διάθεσης για προπόνηση κατηγορούσε π.χ. τον Μήτρογλου. Ο Ερνέστο ήταν δίκαιος και δουλευτεράς. Ο Μίτσελ, αν και Ισπανός κι αυτός, λάτρευε τους ατομιστές και τους παράξενους: με τον Μήτρογλου η σχέση υπήρξε καταπληκτική. Θεωρούσε πως πρέπει πάντα να παίζεις για να πετύχεις ένα γκολ παραπάνω: αυτό για αυτόν ήταν πάντα το μυστικό. Αλλά ήταν και κομμάτι σκληρός και υπερόπτης: σπάνια π.χ. ταξίδευε με την ομάδα μπαίνοντας στο ίδιο πούλμαν με τους παίκτες του. Ο Βίκτορ και ο Γκαρθία από την άλλη, στο λίγο που έμειναν, πνίγηκαν από την ανασφάλεια – ο Γκαρθία ήθελε μια ομάδα να κάνει κατοχή μπάλας, αλλά αμελούσε για όλα τα άλλα. «Εκανε τις πιο βαρετές προπονήσεις στον κόσμο» μου έχει πει κάποτε ένας παίκτης του – παράδοξο αν σκεφτείς πως ο Γκαρθία είχε υπάρξει παίκτης αλλά και προπονητής των μικρότερων ομάδων της Μπαρτσελόνα.

Πορτογάλοι

Και οι Πορτογάλοι όμως είχαν όλοι τις διαφορές τους. Ο Ζαρντίμ ζούσε απομονωμένος στο Ρέντη, χωρίς επαφή με την πόλη και τη ζωή στην Ελλάδα. Πίστευε πως ο Ολυμπιακός του ήταν πολύ επιθετικός απλά γιατί έβαζε στην ίδια ενδεκάδα τον Μήτρογλου και τον Τζεμπούρ. Ποτέ του δεν αντιλήφθηκε ότι στο Καραϊσκάκη ο κόσμος έπληττε βαριά. Ο Περέιρα από τον άλλη, στο λίγο που έμεινε, έμαθε απέξω τα κλαμπ της παραλιακής – ο άνθρωπος έφυγε από εδώ δακρυσμένος. Ο Σίλβα ήταν λιγομίλητος και βαρύς, ο Μπέντο εξωστρεφής και πάντα έτοιμος για καβγάδες. Κι ο Μαρτίνς νομίζω πως κατάλαβε καλύτερα από όλους που βρέθηκε κι έπαιζε, μετά από ένα διάστημα, με μοναδικό σκοπό τις νίκες ξεχνώντας ότι ο Ολυμπιακός τέτοιες έχει πολλές. Αλλά το θέμα δεν είναι οι προπονητές και οι ιδέες τους είναι γιατί στον Ολυμπιακό έρχονται σχεδόν αποκλειστικά Ισπανοί και Πορτογάλλοι – ας μη χαθούμε με άλλες ιστορίες.

Οπαδός

Νομίζω πως υπάρχει μια μόνο εξήγηση που έχει να κάνει με τον οπαδό Μαρινάκη, που θέλει και νίκες αλλά και παραγωγή παιχνιδιού, και αποτελέσματα και θέαμα: γιατί έτσι εντέλει είναι όλοι οι οπαδοί του Ολυμπιακού κι αυτός δεν θα αποτελούσε εξαίρεση. Υπο αυτό το πρίσμα δεν υπάρχει τίποτα το παράξενο. Η εντύπωσή μου είναι ότι ο Μαρινάκης θα ήθελε να έχει πάντα ισπανούς προπονητές στον Ολυμπιακό: αγαπάνε το ανοιχτό ποδόσφαιρο, δίνουν ευκαιρίες σε νέα παιδιά, έχουν πάντα ιδέες ενδιαφέρουσες. Μόνο που όταν υπάρχει ανάγκη αποτελεσμάτων, η ισπανική ανεμελιά δίνει τη θέση της στην πορτογαλική κυνικότητα: γιατί οι Πορτογάλοι καταλαβαίνουν σαφώς περισσότερο την ανάγκη του αποτελέσματος – το ποδόσφαιρό τους μοιάζει πιο πολύ με το δικό μας.

Γκρίνια

Οταν άρχισε από πέρυσι η γκρίνια για τις εμφανίσεις του Ολυμπιακού ήμουν βέβαιος, όχι ότι ο Μαρτίνς θα αντικατασταθεί γρήγορα, αλλά ότι όταν αντικατασταθεί θα αντικατασταθεί από κάποιον Ισπανό, από κάποιον δηλαδή που να σε κάνει να περιμένεις πως ο Ολυμπιακός θα παίξει πιο παραγωγικό ποδόσφαιρο. Ο νεοφερμένος Κορμπεράν είναι ένας Ισπανός που ήρθε από την Αγγλία στην οποία δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην ανάγκη για αποτέλεσμα και στην ανάγκη για θέαμα: μια καλή ομάδα πρέπει να τα μπορεί και τα δυο. Αν αποδειχτεί καλή επιλογή, κι αν έχει βέβαια και στήριξη και χρόνο, θα φτιάξει έναν καλό Ολυμπιακό. Σε διαφορετική περίπτωση θα τον διαδεχτεί κάποιος καλός Πορτογάλος…