Μεγάλος δάσκαλος {LF}και σπάνιος φίλος

Το όνειρο κάθε δημοσιογράφου που έμπαινε στο επάγγελμα διαχρονικά αλλά πολύ περισσότερο τη δεκαετία του ’80 ήταν να καταφέρει με κάποιον τρόπο να βρεθεί στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη. Ηταν τέτοιος ο μύθος που συνόδευε τον συγκεκριμένο εκδοτικό οργανισμό που κάθε φιλόδοξος νέος ή και μεγαλύτερος ήθελε να βάλει στο βιογραφικό του έστω ένα πέρασμα από τη Χρήστου Λαδά. Μετά το 1983 που ο Σταύρος Ψυχάρης αναλαμβάνει διευθυντής του «Βήματος» προσπερνώντας την παλιά φρουρά της εποχής η συγκεκριμένη εφημερίδα αποκτά σταδιακά μια αίγλη και δύναμη που υπερβαίνει τη λογική και το μέτρο. Ο φιλόδοξος νέος και σε ηλικία τότε διευθυντής είναι ο άνθρωπος που αλλάζει τα δεδομένα για το σύνολο του Τύπου. Μεταμορφώνει το μοντέλο εκδοτικά και επιχειρηματικά. Δίνει οικονομική ευρωστία στην εταιρεία και εξασφαλίζει πόρους για τις τεράστιες επενδύσεις που θα ακολουθήσουν. Σε μία δεκαετία μεγαλώνει τόσο που δεν χωράει στα γραφεία της Χρήστου Λαδά και τα γειτονικά κτίρια που στο μεταξύ αγοράζει ή μισθώνει. Με την εισαγωγή στο Χρηματιστήριο η ρευστότητα εκτοξεύεται και η σπατάλη σε όλα μοιάζει φυσιολογική. Τα νέα γραφεία-κόσμημα στη Μιχαλακοπούλου, που ολοκληρώνονται λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, βρίσκουν τον ΔΟΛ σε μέρες δόξας. Ολο αυτό το μεγαλόπνοο σχέδιο του Ψυχάρη ολοκληρώνεται προκαλώντας ενίοτε και τον φθόνο εχθρών τε και φίλων. Ο ίδιος ως φιλόδοξος και  δυναμικός άνθρωπος βλέπει τα μεγαλεία αλλά δεν προβλέπει τις δυσκολίες. Γενναίος και αυστηρός, μπορεί να έγινε και αφεντικό του μαγαζιού αλλά ποτέ δεν ξέχασε ότι ήταν δημοσιογράφος (ίσως ο καλύτερος της γενιάς του) και αυτό το χαρακτηριστικό του κυριαρχούσε σε όλες τις επιλογές του.

Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός και δεν θέλω διότι στον Σταύρο Ψυχάρη χρωστάω ό,τι έκανα στο επάγγελμα από τότε που τον γνώρισα και μετά. Η επιρροή του σ’ εμένα και δεκάδες άλλους υπήρξε καθοριστική καθώς βρέθηκα δίπλα του σε πολύ μικρή ηλικία και μου έδωσε απίστευτες ευκαιρίες τις οποίες προσπάθησα να αξιοποιήσω. Με αγκάλιασε και με στήριξε σε όλες τις δύσκολες στιγμές με γενναιοδωρία και ειλικρινή φιλία που δεν χάλασε ποτέ. Ο Ψυχάρης ήταν σκληρός αλλά δίκαιος διευθυντής που δεν άφηνε ποτέ ακάλυπτους τους συντάκτες του. Αν κάποιος πολιτικός ή άλλος παράγοντας με ισχύ τού ζητούσε να απολύσει έναν δημοσιογράφο ο Ψυχάρης απέλυε… τον πολιτικό ή τον παράγοντα και έδινε συγχαρητήρια στον συνεργάτη του. Προφανώς και έκανε λάθη στη μακρά πορεία του στον ΔΟΛ αλλά εκείνος ήταν που τον έκανε μεγάλο και ισχυρό και όταν ήρθε η μεγάλη κρίση λόγω και της βεβαρημένης υγείας του δεν κατάφερε να το… γυρίσει. Προσπάθησε έως την ύστατη στιγμή να σώσει το «μαγαζί» αλλά η λαίλαπα της εποχής δεν του άφησε περιθώρια. Ο ίδιος επέλεξε την προσωπική του οικονομική καταστροφή παρά τον θάνατο των εφημερίδων του. Ακόμη και όταν παρέδωσε τα ηνία στην ειδική διαχείριση που έκανε τον πλειστηριασμό για να περάσει έκτοτε ο ΔΟΛ σε νέα ελπιδοφόρα και υγιή πορεία εκείνος ήπιε το πικρό ποτήρι χωρίς να βγάλει λέξη. Θα θυμάμαι πάντα με ευγνωμοσύνη και αγάπη τον μεγάλο δάσκαλό μου και σπάνιο φίλο μου.