Η επιμονή μισθών – τιμών της Αμερικής πρέπει να σταματήσει

Τα πρόσφατα στοιχεία για την αύξηση των τιμών και των μισθών καθιστούν ολοένα και πιο σαφές ότι ο υποκείμενος ρυθμός πληθωρισμού της οικονομίας των ΗΠΑ είναι τουλάχιστον 4% και είναι πιο πιθανό να αυξάνεται παρά να πέφτει. Αν και η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ ενήργησε δυναμικά τους τελευταίους μήνες για να περιορίσει τον πληθωρισμό, δυστυχώς θα πρέπει να τηρήσει το σχέδιό της για γρήγορες αυξήσεις των επιτοκίων μέχρι να υπάρξει σαφής ένδειξη ότι ο υποκείμενος πληθωρισμός επιβραδύνεται δραματικά. Αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο όταν η οικονομία ήδη επιβραδύνεται, αλλά η εναλλακτική λύση της αναβολής της δράσης ενώ ο πληθωρισμός εδραιώνεται περισσότερο θα ήταν πολύ χειρότερη.

Δυστυχώς, η μόνη λύση για την επιμονή μισθών – τιμών είναι ο περιορισμός της ζήτησης. Μπορεί μια μικρή μείωση της ζήτησης να συμβάλει σημαντικά στη συγκράτηση του πληθωρισμού και να επιτρέψει στην ανεργία να παραμείνει σχετικά χαμηλή. Αλλά είναι επίσης πιθανό η αναλογία θυσιών – ο αριθμός των ποσοστιαίων μονάδων κατά τις οποίες πρέπει να αυξηθεί το ετήσιο ποσοστό ανεργίας για να μειωθεί ο πληθωρισμός κατά μία ποσοστιαία μονάδα – να πλησιάσει περισσότερο στο πέντε, όπως στις πρόσφατες υφέσεις. Εάν ναι, η μείωση του ποσοστού πληθωρισμού από 4% σε 3% (το οποίο θα θεωρούσα νίκη) θα απαιτούσε περισσότερη ανεργία για κάποιο διάστημα. Και αν ο υποκείμενος πληθωρισμός είναι υψηλότερος από 4% – κάτι που είναι πιθανό να ισχύει – ή εάν η Fed σκοπεύει να επιτύχει τον στόχο του 2%, η απαιτούμενη προσαρμογή θα μπορούσε εύκολα να είναι διπλάσια.

Οσο επώδυνο κι αν είναι να δράσουμε τώρα, η καθυστέρηση πιθανότατα θα έκανε τη μείωση του πληθωρισμού πολύ πιο δαπανηρή. Οσο περισσότερο ο πληθωρισμός επιμένει και εδραιώνεται, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η αναλογία θυσιών.

Ελπίζω να είμαι πολύ απαισιόδοξος. Ομως η Fed χρησιμοποίησε την ελπίδα ως μακροοικονομική στρατηγική πέρυσι και συνέβαλε στον ταχύ πληθωρισμό και στη χαμηλότερη αύξηση των πραγματικών μισθών τα τελευταία 40 χρόνια. Ευτυχώς, οι υπεύθυνοι χάραξης νομισματικής πολιτικής φαίνεται να έχουν γίνει πιο ρεαλιστές και έχουν στραφεί σε μια σχεδόν μονόπλευρη εστίαση στη μείωση του πληθωρισμού. Εάν ο πληθωρισμός μειωθεί ταχύτερα από ό,τι αναμένω, η Fed μπορεί να σταματήσει τη σύσφιξη πολιτικής. Προς το παρόν, όμως, πρέπει να ακολουθεί την ίδια αρχή που την έκανε τόσο επιτυχημένη στην αποτροπή της οικονομικής κατάρρευσης το 2020: να διακινδυνεύουμε να κάνουμε πάρα πολλά, αντί για πολύ λίγα.

Ο Τζέισον Φούρμαν είναι πρώην επικεφαλής οικονομικός σύμβουλος του προέδρου Ομπάμα. Είναι καθηγητής στο John F. Kennedy School of Government του Harvard University και συνεργάτης του Peterson Institute for International Economics