Το γέλιο, οι επευφημίες και μια αίσθηση deja vu

Ολοι (;) οι καλοί χώρεσαν το βράδυ της Παρασκευής στην ορχήστρα του μικρού θεάτρου της Αρχαίας Επιδαύρου, όπου έστησε την «Τουρνέ» του ο Ευριπίδης Λασκαρίδης. Και η γκροτέσκα Αντιγόνη που θάβει παράνομα τον νεκρό αδελφό της αλλά κάποια στιγμή μεταμορφώνεται και σε μαινάδα κραδαίνοντας τον θύρσο. Και η γυναικοπαρέα της αριστοφανικής κωμωδίας με τα ακραία φαλλικά της αστεία και τις ατέρμονες προσπάθειες να ειπωθεί ένα συμβάν καθώς στο ενδιάμεσο παρεμβάλλονται διαρκώς ασήμαντες αφορμές για να αναβληθεί η αφήγηση. Και οι φιγούρες των γεμάτων υπερβολή τραγικών ηρώων πάνω σε κοθόρνους – ουρανοξύστες, και οι γυναίκες με τα ψεύτικα στήθη. Ο ευρηματικός δημιουργός στην πρώτη του κάθοδο στην Επίδαυρο και στην πρώτη παράσταση που έστησε για ανοικτό θέατρο θέλησε να προσφέρει στους 700 θεατές της Παρασκευής (και περί τους 1.000 στη sold out βραδιά του Σαββάτου) μια τουρνέ, μια περιοδεία, στον κόσμο της τραγωδίας και της κωμωδίας, να παρωδήσει τις υπερβολές και τις σκηνοθετικές ακρότητες (η Αντιγόνη δέχεται περιποίηση στο «Αχέρων Spa») και να αποκαλύψει λίγη από τη μαγεία του θεάτρου μέσα από εκείνα τα κόλπα των σκηνοθετών και των σκηνογράφων που με ευτελή υλικά δημιουργούν μια απατηλή και εντυπωσιακή εικόνα στο κοινό.

Λόγος – ακατάληπτος κάποιες φορές κι αδύνατον να μεταφερθεί γραπτώς, εξού και οι υπέρτιτλοι ήταν μια πρόκληση (ίσως και συστατικό της παράστασης) τόσο στην ελληνική όσο και την αγγλική εκδοχή τους – σε ένα μείγμα με περφόρμανς, θέατρο, χαρακτηριστικά όλα αυτά του ιδιώματος του Ευριπίδη Λασκαρίδη, έδωσαν ένα χειροποίητο αισθητικό αποτέλεσμα που κάποιες φορές κινήθηκε στο όριο του κιτς, αλλά παρ’ όλα αυτά προκάλεσε άφθονο γέλιο στο κοινό.

Επιθεωρησιακή διάθεση. Κι αν το πρώτο μέρος είχε ως βασικό συστατικό του τις «αδυναμίες» των τραγικών και των κωμικών ποιητών με επιθεωρησιακή διάθεση, το δεύτερο, απευθυνόμενο εν πρώτοις στη θεατρική συντεχνία και εν συνεχεία στο μυημένο θεατρόφιλο κοινό, ξεκίνησε με ένα «προσκλητήριο» μυθικών τραγωδών του παρελθόντος με μια διάθεση διακωμώδησης – από την Παξινού και τον Ροντήρη ως την Κονιόρδου και τον Μαρκουλάκη και από τον Κουν, τον Τσαρούχη και τον Χατζιδάκι έως τον Τερζόπουλο, τον Μαρμαρινό και τον Καραθάνο. Στο στόμα των «ξωτικών» του θεάτρου (Ευριπίδης Λασκαρίδης, Ευθύμιος Μοσχόπουλος, Μαρία Μοσχούρη) βρέθηκαν σχεδόν όλοι όσοι άφησαν εποχή στην Επίδαυρο (στις απουσίες μετρήσαμε τον σπουδαίο Λευτέρη Βογιατζή και τον ακαδημαϊκό Σπύρο Ευαγγελάτο), η μέθοδος του Θόδωρου Τερζόπουλου, η αγωνία για τις χαμένες ατάκες, η ερώτηση «γιατί σου δώσανε τη Μικρή κι όχι τη Μεγάλη Επίδαυρο;», ενώ δεν έλειψαν και οι σπόντες στην επίκαιρη υπόθεση Λιγνάδη καθώς ο Λασκαρίδης διαλύοντας έναν βωμό από φελιζόλ που έμοιαζε λίθινος κόμπασε που μας «ξεγέλασε με την υποκριτική του τέχνη» και στην υπόκλιση αγκάλιασε έναν (ψεύτικο) κίονα και τον φίλησε. Το γέλιο, το χειροκρότημα και οι επευφημίες ήταν σε αφθονία, χωρίς ωστόσο να λείψουν κι εκείνοι που αποχώρησαν προς το λιμανάκι της Παλιάς Επιδαύρου σκεπτικοί και με μια αίσθηση déjà vu για όσα είχαν προηγηθεί στην ορχήστρα.